Tussen de overvloed aan cd’s deze laatste maanden, waren we Kronieken van Bob Dylan een beetje uit het oog verloren. Autobiografieën zijn meestal teleurstellend en voorspelbaar, maar in het geval van Dylan is het een heerlijke uitstap in ’s mans gedachtegang.
Helden horen geen autobiografieën te schrijven. Een al te prozaïsche kijk op het leven van de mens achter de mythe slaat vaak een diepe deuk in het heilige geloof van de fan. Legendes zijn slechts leuk zolang er voldoende mysterie bewaard blijft. Bovendien worden vroegere uitspattingen gewoonlijk beschreven met teveel nostalgie, zodat de held in kwestie verwordt tot een zielige, oude man die enkel medelijden opwekt. Bob Dylan is een uitzondering.
De man schrijft dan ook als een ervaren romancier. De meester van de songteksten blijkt ook in andere genres moeiteloos zijn weg te vinden. Met de zwier van Jack Kerouac dwaalt Dylan door de doolhof van zijn herinneringen. Op elke bladzijde is merkbaar dat Dylan een generatie- en geestesgenoot is van Kerouac en de beatdichters. Op het ritme van een denderende stoomtrein beschrijft hij gebeurtenissen en ontmoetingen tot in de kleinste details. Dat er hier en daar iets niet strookt met de historische waarheid maakt nauwelijks iets uit.
Verwacht vooral niet een gestructureerd, chronologisch geordend relaas. Bob blijkt nogal een aanhanger van de vrije associatie. Zo kan een passage over Dylan bij het label Leeds Music perfect uitlopen in het verhaal van Harry Truman die in Duluth een menigte toespreekt. Dylan schrijft zijn gedachten neer zoals ze bij hem opkomen, zonder er acht op te slaan of ze wel passen in de context of zelfs maar enige relevantie hebben voor de lezer. Misschien is het net dat wat Kronieken zo een grote levendigheid meegeeft. Zoals in zijn muziek kiest Dylan niet voor de makkelijke weg. In plaats van een snelle hap te serveren voor de luie lezer, vult hij de bladzijden met zijn hoogst persoonlijke invulling van het begrip autobiografie.
Niettemin blijft Kronieken in de eerste plaats ook een terugblik. In willekeurige volgorde weliswaar en met ongewone accenten. Doorheen heel dit eerste deel van zijn autobiografie weet Dylan perfect een sfeer op te roepen die de lezer onderdompelt in het New York van de jaren zestig of New Orleans in de late eighties. Zonder enige weemoed keert Bob terug naar The Village voor een bestaan tussen folkhelden als Dave Van Ronk of beschrijft hij minutieus het opnameproces van Oh Mercy met Daniel Lanois.
Wie verwacht eindelijk het fijne te weten komen van Dylans beruchte motorongeluk, zal bedrogen uitkomen. Hetzelfde geldt voor de enkelen die hem nog altijd zien als de koning van de protestsong en revolutionaire statements van de meester willen horen. Kronieken is wel een boeiende wandeling door de psyche van een legende. Na zoveel jaren tegen wil en dank de stem van een generatie te zijn geweest, blijft Bob Dylan halsstarrig zijn eigen koers varen. Voor fans is dit boek onmisbaar. Voor alle anderen blijft het een verbluffend document.
