Nona Mez :: ”Songschrijven is een ambacht”

Geert Maris heeft als Nona Mez zijn tweede plaat uit, Cast In Concrete. De Leuvenaar betovert opnieuw met warme, intimistische songs die uitstekend geschikt zijn bij het gure winterweer. In de gutsende regen trokken we naar Leuven voor een interview.

We treffen Geert Maris aan in zijn flat die volgeladen staat met allerhande muziekapparatuur en instrumenten. Niet zo verwonderlijk als je weet dat hij een ware doe-het-zelver is. De man heeft zowat eigenhandig heel zijn plaat volgespeeld, opgenomen en al wat er verder nog bij komt kijken. Met Nona Mez lijkt Maris eindelijk definitief zijn plekje gevonden te hebben in het Vlaamse muzieklandschap. Eerder zong hij onder meer bij de grungeband Fungus die het niet onaardig deed in Humo’s Rockrally: in 1996 haalden ze net niet de finale. De band werd toen bestempeld als de elfde finalist. Daarna stoven de leden in allerlei verschillende muzikale richtingen uiteen. Tussenin had hij een overeenkomst met BMG Publishing om songs te schrijven voor andere artiesten, maar die relatie liep na een jaar spaak. Het draaide op een nuloperatie uit: geen enkele song van zijn hand kwam uiteindelijk bij de Clouseau’s van deze wereld terecht. Nee, dan gaat nummers schrijven voor Nona Mez hem beter af.

enola: Heeft je eerste plaat, Songs Of Leaving, aan de verwachtingen voldaan?
Maris: "De plaat werd in recensies onder andere geroemd voor haar coherentie. Dat is iets waar ik op voorhand over nagedacht had. Als ik ze nu opleg, blijft ze als geheel gewoon goed. In die zin is het resultaat vrij geslaagd te noemen. Ik ben nog altijd heel blij met Songs Of Leaving.”"

enola: Ook je tweede plaat vormt een doorlopend verhaal. Kun je spreken van een conceptplaat?
Maris: "Ik spreek zelf liever van een themaplaat. De term conceptplaat doet mij een beetje teveel denken aan de jaren ’70: The Wall van Pink Floyd en zo. Het is ook zo’n beladen, groot woord. Ik schrijf liever over kleine, gewone lieden. Vandaar ook Nona Mez, ofwel No Names, dat verwijst naar de anonimiteit. Dat zie je trouwens ook op de hoes van Cast In Concrete, een foto van een voorbijganger die zijn gezicht bedekt."

enola: Waren er zaken die je nu perse anders wilde doen dan op Songs Of Leaving?
Maris:"Ik wilde vooral de sound veranderen. Ik zocht een warmere sound, minder lo-fi. In tegenstelling tot vele anderen, ben ik niet iemand die dat bewust gaat opzoeken. Deze keer heb ik dan ook op twaalf sporen opgenomen in plaats van acht."

enola: Wie is Pascale Dereeper, de gastzangeres die op allebei je platen meezingt?"
Maris: "Pascale is iemand die ik heb leren kennen toen ik werkte als auteur-componist bij BMG Publishing. Ik was op zoek naar een mooie vrouwenstem en de hare past gewoon perfect bij de mijne. We hebben allebei een wat speciale stem en als we samen zingen, klinkt het zowat als één enkele stem. Ik denk dat we gewoon tot elkaar veroordeeld zijn. Ik kon ook een bekende gastzangeres aantrekken en zo publiciteit halen, maar dat is nu eenmaal niet mijn stijl. Wat telt bij een plaat, is wat er uitkomt als je ze in je cd-speler legt. Marketing en dergelijke trekken alleen de aandacht weg van de muziek. Maar natuurlijk moet ik ook mijn plaat verkopen, ik ben tenslotte een kleine zelfstandige. Muzikant in hoofdberoep, zoals dat heet. Als mijn eerste plaat niet goed verkocht had, had ik de tweede niet eens kunnen maken."

enola: Hoe was het eigenlijk om als songschrijver te werken voor BMG Publishing?
Maris: "Dat werkte niet echt voor mij. Na een jaar van stilzwijgen, hebben zij de samenwerking met een kort briefje stopgezet. Maar op zich heb ik er niks op tegen: songschrijven ìs een ambacht. Ik geloof niet in het systeem van: "Dit nummer heb ik geschreven in de trein naar weet ik veel." Je krijgt niet zomaar plots een lumineus idee of een of andere verschijning. Ik ken heel goede muzikanten, zelfs jazzmuzikanten, die gewoon geen songs kunnen schrijven. Een tekst schrijven is lettergrepen op muziek zetten. En die woorden worden zinnen die dan samen wel een zinnig geheel moeten vormen. Het duurt een tijdje eer je dat kunt. Jan Leyers, bijvoorbeeld, is een uitstekend songschrijver die onder andere nummers schrijft voor Clouseau. Ik zou daar zelf geen probleem mee hebben, ook niet om de nummers achteraf los te laten."

enola: Je hebt zowat alles op de plaat zelf gedaan. Ben je een controlefreak?
Maris: "Als je met mensen samenwerkt, krijg je sowieso altijd een clash van ego’s. Ik kies bijvoorbeeld bewust om geen solo’s op mijn plaat te zetten. Daar wil ik niet meer over discussiëren, terwijl je daar met anderen niet omheen kunt. Daarenboven kan ik soms dertig uur aan een stuk wakker blijven om te werken. De meesten laten dan al het kopje hangen. Ik mis vaak toewijding en loyauteit bij anderen."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + 20 =