Martina Topley-Bird :: Quixotic

Ask not what you can do for Tricky, but what Tricky can do for you. Het beste bewijs hiervan is Quixotic, het debuut van Martina Topley-Bird, voormalige zangeres van eerstgenoemde. Na een innige samenwerking van een aantal jaren, zowel op professioneel als amoureus vlak, hebben de twee elkaar teruggevonden in drie tracks op deze plaat. Wat blijkt? Mevrouw heeft meneer heus niet nodig om met kwaliteit af te komen.

Het meest opvallende aan dit debuut is de veelzijdigheid van Mrs. Topley-Bird. Elke song kan je zien als een persoon op zich. Denk aan een bordeel met dertien verschillende kamers: elk meisje heeft haar eigen verhaal en zangstijl. Telkens weer wordt er een andere sfeer opgeroepen.

Quixotic is een ingetogen plaat geworden. Er komen bloedmooie meisjes voorbij als "Sandpaper Kisses" en "Lullaby", waarin ze met een fijn kwetsbaar stemmetje een sprookje probeert te vertellen aan haar lover. Dat komt zowat neer op: "je moet verder kijken dan de buitenkant". Soms zijn het de vluchtige details die het nummer maken zoals de trompet in "Lying" of het slepende "I don’t want anything/but you" in "Anything". Een meisje om te koesteren.

Af en toe spuit er ook wat rock uit dit album. Mèt kloten wel te verstaan. Het korte, schreeuwlelijke "I Wanna Be There" is er een mooi voorbeeld van. Ooit al gedacht dat je hét optreden, of iets dergelijks, van de eeuw aan het missen bent? Wel dan moet je absoluut dit nummer opzetten en meeschreeuwen. Het zal je leed misschien wat verzachten.

"Need One", de opener, zou bij de eerste tonen Sheryl Crow kunnen zijn tot je het opvallend keelgeluid van deze dame hoort. Voor dit nummer kon ze trouwens rekenen op het talent van Josh Homme en Mark Lanegan van Queens of the Stone Age. Misschien geen voor de hand liggende combinatie, maar des te leuker is het resultaat.

Voor "Too Tough to Die" kroop Martina de studio in met David Holmes, geen onbekende in het soundtrackmilieu (denk maar aan de fabuleuze klankbanden van Out of Sight en Ocean’s Eleven). Het nummer doet erg filmisch aan, en is tegelijk broeierig en donker. Alsof er een stereotype big bold white fat man achter je aan zit in een of andere slasherfilm en voortdurend met een lage stem "Too tough to die" scandeert.

En Tricky? Wel, als hij langskomt, laat hij gegarandeerd zijn invloed na. Het duidelijkst is dit in "Ragga". Een nummer waar ze een vervolg breiden aan hun vroegere wapenfeiten. Niet dat we dat erg vinden, integendeel. Martina krast weer olijk zoals vroeger en de muziek, tja, die is typisch Tricky. Hoewel de vraag zich stelt: hoeveel Tricky zat er in zijn vroege werk en hoeveel Martina?

Dit debuut mag terecht een klein pareltje genoemd worden. Martina Topley-Bird mag van ons gerust op de ingeslagen weg verder.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in