Een beetje melodramatisch is het wel. Muzikaal brein Mark Sandman
richt anno 1990 een groepje op met twee medemuzikanten en krijgt
meteen een ruime aanhang. Morphine brengt een unieke mix van vette
blues en rock zonder gebruik te maken van gitaren en noemt deze
muziekstijl ‘low rock’. Gedurende 7 cd’s en al bijna even veel
jaren groeit Morphine uit tot een band met een wereldberoemd eigen
geluid. Met de overstap naar een major lijkt de weg naar succes
voorgoed geplaveid… En plots, op 3 juli 1999, krijgt Sandman in
Rome voor de ogen van duizenden fans een hartaanval. Exit Morphine.
Nog steeds onder de indruk hebben de resterende 2 groepsleden
besloten de geest van hun peetvader levendig te houden met deze
‘Best of’. In chronologische volgorde worden netjes de hoogtepunten
uit de verschillende albums voorgesteld. Deze compilatie vat
enigszins voorzichtig aan met 2 erg propere bluesy nummers. Vanaf
‘You Speak My Language’ barst de Morphine bom echter los. Een diepe
tenorsax en een slidende, dubbel besnaarde bas scheuren een rauwe
geluidsmuur open. Het volgende uur ontspint zich een vette portie
rock ’n roll. Ondanks een uniform groepsgeluid en een hoge
herkenningfactor toont deze verzamelaar toch duidelijk de
verschillende gezichten van dit trio. Stevig swingend, explosief
rockend of met een ingetogen bluesballade: telkens weer wordt een
mooi harmonieus geluid opgebouwd rond sax, basgitaar, drums en
stem. Singles ‘Honey White’ en ‘Super Sex’ uit het doorbraakalbum
‘Yes’ mochten natuurlijk niet ontbreken. “I’ve got the whisky baby,
I’ve got the whisky”. En zo klinkt het wel best. Bij momenten
worden ook piano en orgel even ingeschakeld en worden intrigerende
vibrato’s doorheen de Morphinesoep gemixt. Sandman, immer sec,
scandeert en reutelt, maar tracht dan plots weer paniekerig de
saxofonische geluidsmuur te doorbreken. Klasse! 4 eerder
onuitgegeven tracks, waarvan zelfs twee nieuwe, en een live
video-opname van ‘Shame’ vervolledigen deze verzamelaar. Van de
latere periode onder het vaandel van het Dreamworks label, is
weinig terug te vinden. Deze ‘The Best of Morphine’ weerspiegelt de
band veelal in zijn ruwe en ongepolijste gloriejaren. Heftig!
