- Florence and The Machine :: Lungs Mijlenver vooruit de plaat van het jaar, de rosse van het jaar, stem van het jaar, podiumprésence van het jaar, kippenvelmoment van het jaar (de eerste noten die ze zong op Pukkelpop), song van het jaar (“Between Two Lungs”) én ze zorgde bij uw (pn) voor de verst opengesperde mond van het jaar. Allesbehalve de hype van het jaar: ze is nu al veel meer van dat.
- U2 :: No Line On The Horizon
Eerherstel van het jaar. Eindelijk. Na een flauw plaatje en een sof dit decennium brengt U2 eindelijk de plaat uit die Pop uit 1997 had moeten zijn en die hen een tien jaar lange tocht door de creatieve woestijn had bespaard. Hun 360°-tour, gezien in Parijs, was het indrukwekkendste wat ooit op/vanuit/in een podium is vertoond. Punt. - Editors :: In This Light And On This Evening Héél misschien kan Editors U2 ooit eens opvolgen, op een dag die na dit jaar weer minder veraf lijkt. Mede door de single van het jaar (“Papillon”) en veruit de meest gewaagde doorbraakplaat van het jaar. De stadionband-in-wording van het jaar.
- Muse :: The Resistance Strafste pompeuze kitsch van het jaar. Op hun hoogtepunt nog verder durven gaan, nog baldadiger Queen en klassiek door elkaar mengen met een scheut Abba erbij: Muse vraagt veel, maar geeft nog veel meer terug, dat bewees de groep impressionant in Antwerpen. Muse mag definitief een podiumplaatsje in de categorie wereldgroep opeisen.
- Richard Hawley :: Truelove’s Gutter Pijnlijk mooiste plaat van het jaar. Jacques Brel zingt “For Your Lover Give Some Time” mee vanuit zijn graf. Hawley belijdt een vandaag ongeëvenaarde schoonheid.
- Bruce Springsteen :: Working On A Dream Bevat de strafste openingstrack van het jaar (“Outlaw Pete”) en is gelukkig meer geworden dan een eerbetoon aan de meest uitgesproken achternaam van het jaar (Obama). Wél eens te meer een uitstekende Springsteen die als geen ander de temperatuur van Amerika anno 2009 opmat.
- Mastodon :: Crack The Skye “Metalplaat” van het jaar, maar vooral veel meer dan dat. Brendan O’Brien laat deze groep vier decennia rockgeschiedenis blenden in een opwindend meesterwerk.
- Sophia :: There Are No Goodbyes Tranentrekker van het jaar, over een knipperlichtrelatie van vorig jaar. Robin Proper-Sheppard schreef er dit testament van, een Sophiaplaat die klinkt als de pekdonkere eerste platen.
- Frank Boeijen :: Camera
Bevat het mooiste Nederlandstalige nummer van het jaar (“Op Een Dag”). Zijn drieëntwintigste plaat in dertig jaar en een bewijs dat hij niet alleen qua kwantiteit maar ook qua kwaliteit steeds minder zijn gelijke kent in ons taalgebied. - Mumford & Sons :: Sigh No More
Mooiste samenzang van het jaar met de mooiste opfleurende banjo van het jaar. Moge dit jaar de voorzet geweest zijn die volgend jaar op diverse podia wordt binnengekopt. Prachtig melodieuze plaat.
Deden (pn) Jasper Erkens en Animal Collective voorts ook heel snel vergeten en negeren, waarvoor eeuwige dank:
11. Antony & The Johnsons :: The Crying Light 12. Arctic Monkeys :: Humbug 13. La Roux :: La Roux 14. Morrissey :: Years Of Refusal 15. The Scene :: Liefde op doorreis 16. Pearl Jam :: Backspacer 17. Eels :: Hombre Lobo 18. David Gray :: Draw The Line 19. Blof :: April 20. Little Boots :: Hands
Live verlegde U2 de lat op een hoogte die voor lange, lange tijd onbereikbaar zal blijven.
Verdienstelijke platen maar vooral uitstekende singles waren er verder nog van:
White Lies (“Death”), Depeche Mode (“Wrong”), Placebo (“For What It’s Worth”), Doves (“Kingdom Of Rust”), Lady Gaga (“Pokerface”), Starsailor (“Tell Me It’s Not Over”), Lily Allen (“Not Fair”), The Hickey Underworld (“Blonde Fire”) en Franz Ferdinand (“Ulysses”).
