Jeff Tweedy komt met een duidelijke boodschap: "We are tryin’ to maximize our rock festival experience. No more yackin’!". En dat doen ze, met een verpulverende no-nonsenseshow waarin de muziek het woord voert.
De man mag dan wel een notoire afgekickte junkie zijn, zijn band komt verdacht goedgemutst voor de dag. Breed grijnzend lijken ze vooral in de eerste plaats zichzelf te amuseren, al mag het publiek genereus meegenieten. Spelplezier primeert, en dat vindt ook zijn weerslag in de weergave van de muziek: is Wilco op cd vooral een luisterband, dan vormt hij live een inventieve eenheid die zijn songs op even energieke als overtuigende wijze neerpoot.
Voor elk lid is een glansrol weggelegd: naast (vanzelfsprekend) frontman Tweedy mogen ook toetsenist Jorgensen en drummer Kotche (die overigens een heel optreden lang een fel gesmaakte impersonatie van Animal neerzet) al vroeg schitteren in de nasleep van "I Am Trying To Break Your Heart", terwijl Nels Cline zich toont als een uitstekend en origineel leadgitarist. De drie gitaren en de bas zorgen voor nog meer moois met het uitgesponnen motiefje van "Impossible Germany", waarna multi-instrumentalist Sansone, tevens lookalike van Spinal Tap-gitarist Nigel Tufnel, nog even z’n beste heavymetalmoves bovenhaalt.
Nochtans ligt al dat individuele muzikale talent er nergens zo dik op dat het te opvallend of vervelend wordt: centraal staan nog steeds de nummers. Staan we in stijgende lijn van verbazing te staren naar wat deze band neerzet, dan zorgt "Via Chicago", met z’n rollende drumlawines die de ingetogen americana-verzen onder de voet lopen, voor een absoluut wow-moment. "Spiders (Kidsmoke)" sluit uiteindelijk de doortocht in waardigheid af.
Geef deze band eender welk festivalterrein en hij speelt het plat, maar vooralsnog moest zijn grootsheid het deze keer stellen met het te kleine Dour-publiek. Gezellig, vaak mooi, even vaak magistraal en over de hele lijn leuk: voortaan is Wilco een naam die ook in ons boekje in dikke rode letters genoteerd staat.
