Schonk Dour in het recente verleden het metalvolkje nog een paar grote namen als Anthrax en Soulfly, dan moet datzelfde doelpubliek zich op deze editie tevreden stellen met wat de hardcoretent zoal te bieden heeft.
Het zand uit het roomijs filteren is vaak erg arbeidsintensief werk, met een pak bandjes die hopen dat hun roodgloeiende versterkers het soms ronduit schrijnende gebrek aan creativiteit wel zullen maskeren. Voor de outsider lijkt het ongetwijfeld allemaal (deels terecht) één lawaaierige pot nat, maar ook dit genre kent zijn uitblinkers.
Zo is Sick Of It All, een beetje weggemoffeld voor het grote publiek, alsnog een onmiskenbare grootheid van het zware werk die zijn opwachting maakt. "Nice and loud" is het credo van de avond. In een erg intense set die vaak meer weg heeft van een jolig potje voetbal-scanderen dan van een concert, hupsen in zwarte marcellekes gehesen en rijkelijk getatoeëerde spierbundels met voorgeknoopte bandana’s over het podium terwijl de sing-a-longs langzaam aan belang winnen, want u dacht toch niet dat dat soort ongein enkel voor popbandjes gereserveerd is?
"Call To Arms", jonkie "Death To Tyrants", "Step Down": het zijn stuk voor stuk voltreffers. De band laat dan ook geen momenten van verveling of vullertjes in z’n set toe. Of we al moe zijn, vraagt Lou Koller al wanneer de set zich nog in de warmdraaifase bevindt, om ons uitdagend te verzekeren dat we onvermijdelijk zullen uitdoven in de trilogie die volgt. "My Life", "My Machete" en "Blown Away" zorgen vervolgens voor extatische schouwspelen. Wie denkt dat het ergste dan wel achter de rug moet zijn, heeft het vreselijk mis: met een cirkelpit en een wall of death die iedereen die niet op tijd tot achter het p.a.-en belichtingsvak raakt, genadeloos meesleurt, zorgt "Scratch The Surface" voor nog onbehoorlijker taferelen.
Uitgeputte lijven stromen uit de eerste rijen om vlak voor onze voeten neer te zijgen, maar uiteindelijk blijkt toch alles in orde. Sick Of It All vat als geen andere band dit weekend die levendige en onbezonnen kleine jongetjesgeest van de old school hardcore: zo veel mogelijk plezier maken en pas later aan de gevolgen denken. Hardcore op de Eastpak-stage heeft, voor dat kleine uurtje, weer even een ziel.
