Stel dat je de mogelijkheid hebt om terug te gaan in de tijd tot op een zelfgekozen moment in je leven, waarop je de kans krijgt dingen anders aan te pakken. Het klinkt vast als muziek in de oren. Cyril Bonin, vooral bekend van de reeks Fog, maakte met The Time Before een lichtvoetig, maar intrigerend werk rond tijdreizen.
New York, eind jaren 1950. Terwijl Miles Davis voor de soundtrack zorgt, timmert Walter Benedict aan de weg. In de stad die nooit slaapt, tracht hij het te maken als fotograaf. Geen makkelijke klus, maar als de optimistische jongeman die hij is, maakt Benedict het beste van de situatie.
Wanneer Benedict op een avond een deur-aan-deurverkoper uit de handen van een stelletje straatschuimers redt, verandert zijn leven. De man geeft onze fotograaf een amulet dat hem in staat stelt terug te keren in de tijd. Wakker worden met een pijnlijke kater? Even over de magische steen wrijven, en hopla! Daar zit je opnieuw in de bar waar je de vorige avond doorbracht en ditmaal ben je wél zo verstandig om op tijd naar huis te gaan.
Wie het handig speelt, kan zijn levenskwaliteit vlotjes doen pieken. En zijn carrière én liefdesleven een boost geven, zoals Benedict al snel begrijpt. Wie de regels naar zijn hand kan zetten, wint nu eenmaal makkelijker het spel. Althans, aanvankelijk. Want als je met de tijd aan het rommelen gaat, dan blijkt elke kleine ingreep zo zijn gevolgen te hebben op het verdere verloop der dingen.
Cyril Bonin speelt aardig met een thema dat niet zonder risico is: in elk verhaal waar met de tijd gejongleerd wordt, zit je als lezer geregeld te denken: wacht even, klopt dit wel? Bonin lijkt de voor de hand liggende valkuilen die dat met zich meebrengt te omzeilen, maar kan niet onder de vaststelling uit dat het verhaal weinig bluffend is.
Als tussendoortje is The Time Before best geslaagd te noemen: een fijn half uurtje onderuitzakken en je laten meevoeren in een fantasie, uiteindelijk een van de basisfundamenten van de stripwereld. Bonin weet je bovendien meesterlijk te verleiden met zijn prachtige, warme tekeningen. Die combinatie is voldoende om langs de minpunten te glijden zonder dat ze het album onderuithalen. Complexloos entertainment, niet meer, maar zeker ook niet minder.
