De beste manier om Tombé du Ciel te omschrijven is als een soort omgekeerde Bienvenue chez les Ch’Tis. In die overschatte maar vreselijk succesvolle komedie uit 2008 moest de protagonist uit het zuiden tot zijn schrik in het noorden van het land aan het werk, hier wordt het hoofdpersonage uit het Noord-Franse Roubaix van school gestuurd en moet hij zijn opleiding voortzetten op een streng internaat in Bourgondië dat bestierd wordt door een bazige non.
Als dat niet meteen een synopsis is die u reikhalzend doet uitkijken naar de film, dan heeft u overschot van gelijk, want het mede door Netflix gefinancierde Tombé du Ciel is het soort flutkomedie waar de Franse cinema al sinds de jaren negentienzeventig een bedenkelijk patent op lijkt te hebben, een trend die de laatste twintig jaar alleen maar is toegenomen – helaas!
De film opent met Ilyès (komiek Ilyes Djadel die onder licht gewijzigde eigen naam aantreedt) die in een rolstoel oncontroleerbaar naar beneden zoeft van een helling in het bedevaartsoort Lourdes. De toon is meteen gezet: humor van vrij bedenkelijk allooi in beeld gezet zonder enig gevoel voor stijl. Op krampachtig hippe wijze wordt alles en iedereen ons in voice-over voorgesteld, waarna een incident waar Ilyès eigenlijk geen schuld aan heeft ervoor zorgt dat de grapjes verkopende schooldirecteur hem verscheept naar een katholieke school nabij Chablis, maar niet voordat de plaatselijke bendeleider hem gewaarschuwd heeft dat bij de katholieken verblijven aanleiding kan geven tot grootschalige verwarring.
Eerlijk gezegd is die proloog nog redelijk subtiel en ingehouden in vergelijking met wat volgt. Met alle kwaliteit van een slechte televisiereeks ensceneert regisseur Mohamed Hamidi (niet aan zijn proefstuk toe na – zucht – Jusqu’ici Tout van Bien) de ene belabberde grap na de andere: bij zijn eerste intrede in de nieuwe school verliest de protagonist zijn smartphone in een rioolrooster en de pogingen om die te recupereren zorgen ervoor dat de verschrikte blanke leerlingen denken dat de nieuwkomer aan het bidden is. Humor is bij uitstek iets subjectiefs, maar het is allemaal wel heel erg basaal, laat staan dat het ook maar iets te maken zou hebben met goede cinema.
Nu is het ‘fish-out-of-water’ concept natuurlijk zo oud als de filmische komedie zelf en gedijt dat nu eenmaal op basis van een reeks geijkte tegenstellingen die onvermijdelijk zijn: Ilyès is even onhandig in het melken van een koe als Harrison Ford indertijd in
Witness, op dat vlak is er weinig veranderd en je kan het de film moeilijk kwalijk nemen terug te grijpen naar die beproefde recepten. Dat daar dus voor de hand liggende humor uit te puren valt, is daarom nog geen excuus om steeds maar weer op zoek te gaan naar de laagste kwalitatieve gemene deler. Er zijn heus wel nóg slechtere dingen op de zomerse bioscoopschermen te zien, maar dat is zowat het enige relativerende compliment dat je Tombé du Ciel kan geven.
