Vijf jaar en een donkere periode verder staat Bazart er weer. “Begin opnieuw”, zong Mathieu Terryn en dat werd de grootste hit in tijden voor de band, album Exit was een terugkeer door de grote poort. Straks staat het trio opnieuw op Pukkelpop, waar die nieuwe start exact een jaar geleden ook begon. “Dit is een speeltuin en ik wil spelen”, zegt de frontman.
enola: Jullie passeerden al enkele keren op Pukkelpop. Hou je zelf de tel nog bij?
Mathieu Terryn: “We zijn er wel al een paar keer geweest, ja. Ik ga een gok doen: zes of zeven keer, Marquee en Main Stage afgewisseld? Ik herinner me nog die eerste keer, in een bloedhete tent. Dat was echt waanzin, iets wat we enkel in onze wildste dromen hadden durven fantaseren. Heel die tent, die uit zijn voegen barstte, is toen uit zijn dak gegaan. En zo is elke keer op dat festival op zijn manier bijzonder geweest. Die eerste keer Main Stage was ook legendarisch, maar ook vorig jaar was fijn, toen we als verrassingsact mochten aantreden en heel wat gasten konden uitnodigen. Dus ja, Pukkelpop en wij zijn doorheen onze carrière wel vervlochten geraakt. Daar zijn we erg dankbaar voor.”
enola: Het optreden onder de naam Exit, vorig jaar, was ook de lancering van jullie nieuwe era. Was het belangrijk dat dat daar gebeurde?
Terryn: “Het is terecht dat je spreekt over een nieuw era. Voor ons voelt het effectief zo, en het was een voorrecht om dat op zo’n groot podium te mogen beginnen. Het was een erg memorabele avond voor ons.”
enola: Er was op dat moment al vijf jaar geen Bazart-plaat meer verschenen. Waarom heeft het zolang geduurd?
Terryn: “We zijn nochtans wel muziek blijven uitbrengen en we hebben in die tijd ook veel features gedaan. We zijn blijven werken en het idee van een nieuw album hing altijd wel ergens in het achterhoofd, maar dan moest eerst duidelijk zijn wat dat moest worden. Er is nooit beslist dat we zo lang zouden wachten; het was gewoon de rollercoaster van het leven die voortdenderde. Je groeit als band en als mens in die periode natuurlijk, je maakt veel mee – in mijn geval vrij duidelijk en nogal publiekelijk – en opeens was het helder wat Exit moest worden.”
“Achteraf gezien ben ik best blij dat we daar vijf jaar aan gewerkt hebben, want eerst klonk het veel te veel als een verlengde van onze derde plaat, meer akoestisch met strijkers. We hebben toen beslist om het over een andere boeg te gooien en te onderzoeken wat een nieuwe richting zou zijn. Uiteindelijk hebben we die ook gevonden in dat meer dansbare geluid, en dat matchte goed met het verhaal dat we wilden brengen. Net als in dance wilden we dat four-to-the-floor-gevoel, iets dat voorstuwt naar een climax. Vanuit dat idee zijn we dan verder beginnen te schrijven en slopen er meer sequencers en drumcomputers in het instrumentarium. En ik weet dat een artiest dat altijd zegt over zijn laatste werk, maar ik denk echt dat Exit het beste is wat we ooit hebben gemaakt.”
enola: Die eerste versie van Exit was naar verluidt traag en duister. Mag dat niet, een Bazart-album dat eens wat donkerder klinkt?
Terryn: “Natuurlijk mag dat. Alles mag, niets moet bij Bazart. Maar we zaten met de groep in een bepaalde fase van onze carrière waarin dat minder aan de orde was. Er is altijd toch een soort onuitgesproken dialoog met je fans, waarin het ook moet kloppen. En ik wilde wel een persoonlijk verhaal vertellen, maar ondanks dat ook nog altijd grote popshows kunnen spelen. Als mensen naar een optreden van ons komen, verwachten ze eigenlijk al vanaf het eerste nummer confettikanonnen en feest; dat zit in onze kern.”
“Helaas willen mensen niet altijd trage, donkere nummers horen. Als muziekliefhebber zou ik dat wel willen kunnen, maar uiteindelijk wil je toch ook die carrière verder kunnen uitbouwen zoals je bezig was. Ik sluit niet uit dat er ooit nog eens een trager album komt, maar ik denk dat de plaat die we nu gemaakt hebben de enige juiste keuze was. Voor de plannen die we hebben met de band was dit de blauwdruk die we nodig hadden.”
enola: Je zou, zoals Editors deed met Violence, ook jullie eigen Blanck Mass Sessions kunnen uitbrengen, een andere versie van diezelfde songs.
Terryn: “Dat is wel vet, ja. Zulke dingen gebeuren vandaag wel meer. Kijk maar hoe Charli xcx haar Brat-periode op een fenomenale manier heeft verlengd door die plaat te gaan remixen, nieuwe features te introduceren… Er gebeurt veel in de muziekwereld dat ik niet snap, maar die evolutie vind ik wel weer interessant. Het kan boeiend zijn om eens te kijken welke nummers misschien ook in die beginfase al waarde hadden. Want in essentie waren de songs, de zanglijnen en het gevoel er toen al, hoor. We hebben ze later gewoon een ander jasje aangetrokken.”
enola: Waarom heet de plaat eigenlijk “Exit”, en niet “Nooduitgang”, zoals het nummer?
Terryn: “Ik vind “Exit” een cool woord op zich en het past in mijn idee van het Bazart-vocabularium. Al van bij ons debuut hadden we met “Echo” een woord dat ook in het Engels werkte en waar je visueel iets mee kunt. Uiteindelijk stelden we ons op onze eerste Vi.be-pagina ook al voor als ‘Engelstalige muziek in het Nederlands’, en dat drukt het wel zowat uit. ‘Exit’ paste mooi in die filosofie. Ik probeer mijn taal nu wel open te breken – zeker nu ik persoonlijker schrijf, is dat, denk ik, ook vanzelf gebeurd. “Nooduitgang” heeft op tafel gelegen als titel, maar – en misschien is dat vreemd, maar zo praten we vaak in de studio – we vonden het ’te Nederlands’.”
enola: Je spreekt zelf over het verhaal van Exit en ik heb het gevoel dat je ook gewacht hebt tot je periode van ontsporing ook echt dat kon zijn: een verhaal. Zelfs al schreef je de meeste songs in het dal, je moest eerst weer rechtgekrabbeld zijn.
Terryn: “Dat klopt. Daarom heeft het die vijf jaar tijd gevraagd, zodat we ook die tweede fase konden integreren. De meeste nummers zijn inderdaad geschreven in die periode dat de donkere levensvragen zich aan me opdrongen, maar ondertussen ging het leven wel verder, veranderde er van alles. Ik heb mijn leven bijgestuurd, werd opnieuw verliefd, waardoor er ook weer licht scheen. Zoals Cohen het zingt hé: “There’s a crack in everything, but that’s where the light gets in.” En dat voelden we ook terwijl we aan het opnemen waren, waardoor we beseften dat het verhaal inderdaad een mooi verloop kreeg. De vragen bleven hangen zonder antwoord, maar er kwam wel een hoop bovenop, een gevoel van licht en rust. Ik ben blij dat we dat hebben kunnen doen.”
enola: Er was in die periode van onrust wel “Over de rand”, waarvan de liveversie als single verscheen. Die paste niet meer in het verhaal van Exit?
Terryn: “Dat was een soort publiekelijk mea culpa, een biecht. We hebben er lang over getwijfeld of de studioversie op het album moest, maar toen we bleven schrijven, werd duidelijk dat het er niet meer thuishoorde. “Over de rand” was wat het toen moest zijn, maar ik denk niet dat ik het nog vaak ga zingen, ik moet niet de hele tijd terug naar dat gevoel. En dat is anders met de nummers van op Exit; die zijn niet meer alleen van mij.”
enola: Je bent na de release van “Over de rand” ook in een aantal interviews door het stof gekropen. Had je het gevoel dat dat zo publiekelijk móést?
Terryn: “Moeilijke vraag. Ja, denk ik, het moest publiekelijk gebeuren. Dat hoorde bij mijn positie, vrees ik. Ondertussen heb ik echter minder de behoefte om mijn leven te delen, ook online. Ik weet ook wel dat ik in een band speel en ik probeer de mensen op dat vlak nog wel op de hoogte te houden van waar we mee bezig zijn en naartoe gaan, maar ik heb niet langer de behoefte om mijn privéleven van de daken te schreeuwen. Ach, eigenlijk weet ik niet wat ik er nog over moet zeggen. Alles wat over die periode gezegd moest worden, is gezegd. Ik ben blij dat het achter me ligt.”
enola: En dus voelt Exit als een nieuw begin?
Terryn: “Absoluut. Dat voel ik ook aan de mensen die naar onze optredens komen kijken. Ik heb het gevoel dat de plaat resoneert. We zitten ondertussen aan vijf uitverkochte shows voor onze jubileumreeks in De Roma volgend jaar. Mensen zijn mee. En ik heb het gevoel, zowel muzikaal als in geest en lichaam, dat we nog maar begonnen zijn. Ik heb nog veel ideeën over waar het met Bazart heen kan. Het is een speeltuin en ik heb zin om te spelen.”
enola: Exit was de eerste plaat waarop je persoonlijk ging schrijven, en je niet langer verschool achter vage metaforen. Was dat enkel nodig voor dit verhaal of is je schrijven definitief veranderd?
Terryn: “Dat laatste. Het leven is voortdurend in evolutie en ik denk dat ik nu voor mezelf een relevantie en urgentie heb gevonden om op deze manier te schrijven. Ik ga niet meer terug. Ik wil blijven proberen de dingen zo te beschrijven dat ze veel mensen kunnen raken. Er is een nieuwe deur geopend en we gaan kijken wat er allemaal achter de volgende deuren ligt. Ik ben heel benieuwd om te blijven leren en groeien. Ik wil nog beter worden in wat ik doe en elk album is daarin een nieuw hoofdstuk.”
Bazart staat op zondag 23 augustus op Pukkelpop.
