Een strip die de klimaatverandering vanuit een wetenschappelijke invalshoek heel toegankelijk ontleedt, dat is De Eindeloze Wereld van Christophe Blain en Jean-Marc Jancovici. In Frankrijk was dit boek al een immens succes, nu mag ook ons taalgebied volgen.
De Franse stripmaker houdt wel van wat variatie in zijn werk. Eerder volgde hij bijvoorbeeld al de sterrenchef Alain Passard en maakte hij daar een reportage van in stripvorm. Hierin plaatste hij zichzelf voor het eerst als een soort pure observator die met heel wat humor en zin voor relativering een soort non-fictie-strip bracht, die erg ver af stond van zijn eerdere werk waarmee hij een breed publiek wist te veroveren. Toch bleef de zachte humor een soort constante die ook in Alain Passard. De wereld van een meesterchef (2011) erg aanwezig bleef.
Na een ontmoeting met klimaatwetenschapper besloot Blain om opnieuw non-fictie te kiezen voor een boek over de klimaatveranderingen. Hij wilde de complexe wetenschappelijke theorie achter de huidige gebeurtenissen vatten in een toegankelijk stripverhaal. Diverse gesprekken tussen Blain en Jancovici zetten het creatieve proces in werking dat uiteindelijk tot De Eindeloze Wereld leidde. Op 193 bladzijden gaan Blain en Jancovici op een visueel speelse manier in op het hoe en waarom van de klimaatveranderingen.
Het uitgangspunt van dit boek zit meteen in de titel. De wereld is, in tegenstelling tot de gangbare opvattingen, helemaal niet eindeloos. Alle energie en grondstoffen zijn eindig en de mens moet er ook als dusdanig mee om beginnen springen. Op basis van Jancovici’s analyses werkt Blain alles uit in heldere tekeningen en maakt hij een tekstuele synthese die alles behapbaar houdt voor elke lezer. Tegelijk verloren de auteurs me wel even door de omvang van het boek en het quasi-ontbreken van hoofdstukken. Er worden wel tussentitels ingevoegd tussen bladzijden maar deze onderbreken de flow van het verhaal niet waardoor het allemaal wel erg veel informatie wordt en de overdaad dreigt. De leesbaarheid zou dan ook gebaat geweest zijn bij een meer gespreide structuur.
Een boek als De Eindeloze Wereld beschikt zeker over het potentieel om een breed publiek aan te spreken en ook buiten de typische stripmiddens ingezet te worden in bv. het onderwijs rond klimaatverandering de wetenschappelijke achtergrond van dat fenomeen. Ook in bibliotheken zal dit boek eerder thuishoren onder de wetenschapsliteratuur eerder dan bij strips of graphic novels. Anders dreigt het hele opzet zijn doel te missen en zullen enkel Blain-liefhebbers (zoals ik) dit onder ogen krijgen.
