In 2014 verraste de Noor Bjørn Berge vriend en vijand met de aankondiging dat hij een jaartje met de Noorse folkgroep Vamp zou toeren. En dat net nadat hij alweer een succesvol album (“Mad Fingers Ball”) had uitgebracht, en al aan de opvolger aan het werken was. De solocarrière ging dus even de diepvries in, maar het zou niet lang duren, verzekerde hij zijn fans.
Ondertussen is het 2019 en de (muziek)wereld heeft niet stilgezeten. Nu pas komt Berge ons verblijden met een nieuw album. Of we daar gelukkig mee zijn? We zijn nog steeds in dubio.
Bjørn Berge heeft nochtans bergen ervaring op de teller staan: voor zijn sabbatperiode maakte hij al zo’n 20 jaar de Europese podia onveilig met zijn soloperformances. En of het nu op akoestische sixstring of twelvestring was, ’s mans vingervlugheid was verbazingwekkend, menig collega-gitaristen brak het zweet uit als ze hem aan het werk zagen. Met albums als “Illustrated Man” en “Stringmachine” brak de volgetattoeërde Noor doorheen zijn landgrenzen, en met “Fretwork” uit 2009 bewees hij dat hij ook verder kon kijken dat stampende rock en akoestische blues: op dat album ging hij zelfs even de jazzy en folk-toer op.
Met zo’n voorgeschiedenis was het dus uitkijken naar wat we nu zouden voorgeschoteld krijgen. Dat “Who Else?” vol potige bluesrock staat, is dus wel slikken en schrikken. Niet dat het oersaaie songs oplevert, opener “Monkey Ship” rockt lekker een eind weg, en Bjørn Berges schuurpapieren stemt klinkt enigzins zwoel en soulvol. En ook “Lost Pearl” is dikke pret: een topnummer, met dank aan het wahwah-pedaal van Berge, en bassist Kjetil Ulland, die er op zijn eentje een funky en zeer dansbare draai aan geeft. Alleen jammer dat het nummer nogal abrupt stopt, een euvel waar nog andere songs aan lijden. “Speed Of Light” is dan weer terug vintage Berge: vingervlug gitaarwerk, met een drummer en een bassist die wel moeite lijken te hebben om hem te volgen.
Maar de andere songs zijn vaak in hetzelfde bedje ziek: ofwel zijn het ZZ Top-achtige stampers, ofwel ballads waaruit eigenlijk weinig echte emotie blijkt.
Komen we bij nog een pijnpunt: de teksten. Die waren nooit van uitmuntende kwaliteit, maar dat was in het verleden ook niet echt nodig, Berges kunsten als vingervlugge gitarist zorgde ervoor dat je je daar niet echt aan stoorde. Maar, dat wil nog niet zeggen dat je moet uitblinken in nietszeggenheid: “It’s hard to play a card, when you’re not in the game” in “Bitter Sweet” of “I’m warm and calm, I carry on” in “The Calling”. En wat te denken van “I hope you know that it’s not my fault, That margarita was full of salt” (“Ginger Brandy Wine”)?
Is “Who Else?” een slecht album? Helemaal niet, maar van een muzikant met de bakken talent en het technisch vernuft als Bjørn Berge wordt nu eenmaal meer verwacht dan eenzijdige bluesrock. Een spijtige misser.
