Wie dacht dat Zeal & Ardor een kortstondige hype was, heeft het mis. Stranger Fruit is een volwassen plaat die tegelijk meeslepend, explosief en groots klinkt.
Ook bands als Wiegedood, Batushka en Oranssi Pazuzu geven black metal een nieuwe, verfrissende injectie, maar Zeal & Ardor is toch de meest opmerkelijke nieuwkomer van de laatste jaren. De band werd een vijftal jaar geleden door de Zwitsers-Amerikaanse muzikant Manuel Gagneux opgericht als een grap — hij wou gewoon eens “black music” en black metal proberen vermengen. En kijk: nu is er twee jaar na het succesvolle Devil Is Fine een tweede, nog beter uitgewerkte plaat. Daarnaast is ook het contrast tussen moddervette (black) metal en sfeervolle gospel blues nog meer aanwezig.
Een paar minuten van “Gravedigger’s Chant”: meer is er niet nodig om ons te overtuigen van dat volwassenere geluid. Dankzij de piano en cleane stem — Gagneux zingt als een leerling van Tom Waits — zit je meteen in een sinister sfeertje. Het is alsof we ons midden in een slavenfilm met plantages en kettingen bevinden. “Servants” is al stukken heftiger. Maar let vooral op de afwisseling tussen enerzijds dubbele basdrums en straaljagergitaren en anderzijds de meeslepende gospelachtige tussenstukken (inclusief ooh-ooh-ooh’s). Wat een geweldig nummer.
Ook “Don’t You Dare” is een bom van een nummer. Verschroeiende screams worden vakkundig afgewisseld met cleane vocalen, die alleen maar kracht worden bijgezet door de backing vocals. Noem het black metal met hitpotentieel, of “blackened blues”, het maakt niet uit: dit is zinderende metal. Ook in “Row Row” en “Ship On Fire” wordt stevig buiten de lijntjes gekleurd. De grens tussen black metal, blues en gospel vervaagt helemaal in “Waste”, het donkerste en stevigste nummer van de plaat.
De immer puike productie van Kurt Ballou (Converge) zal er zeker voor iets tussenzitten, maar wedden dat je ook omver geblazen wordt door “You Ain’t Coming Back” (bluesy en superintens), “We Can’t Be Found” en afsluiter “Built On Ashes”? Ook de riffs imponeren. Alweer. Wat een kracht stralen die gitaren uit. Ook het experimentele “Stranger Fruit” mag er zijn. Enkel het elektronische “The Fool” alsook de intermezzo’s “Solve” en “Coagula” mochten achterwege gelaten worden, maar het is niet dat ze de kwaliteit van de plaat onderuit halen.
Zeal & Ardor stond al op Best Kept Secret, Roadburn, Le Guess Who? en net nog op Graspop te imponeren. Ongetwijfeld zal ook het publiek op Dour versteld staan van deze unieke, bevreemdende band. Stranger Fruit is de bevestigingsplaat waarmee Zeal & Ardor definitief zijn plaatsje tussen de boeiendste metalbands van het moment (en de toekomst) mag opeisen.
Zeal & Ardor speelt op zaterdag 14 juli op Dour en op zondag 25 november in Zappa in Antwerpen.
