Er zijn elektronische platen die bij het ochtendgloren volledig tot hun recht komen. Song For Alpha, de tweede, subtielere van techno-artiest Daniel Avery, is zo’n album.
In de jaren negentig liet Warp Records een revolutionaire wind waaien in de wereld van de elektronische muziek, met een subtielere en minimalistische variant die meer op het hoofd dan op de benen mikte. Met Song For Alpha knoopt Daniel Avery aan bij de ambient-techno waarmee Aphex Twin, Richie Hawtin (Plastikman) en Autechre groot werden, maar met genoeg eigen accenten. De bewijzen zijn over de hele plaat te horen.
Song For Alpha gaat wel zeer gezapig en introspectief van start, zeker in vergelijking met de sound van Avery’s debuut Drone Logic, intussen al vijf jaar oud. “Stereo L” zweeft op een bedje van subtiele keyboards, repetitieve snares en een pakkende melodie. Een heerlijke muzikale trip, maar niet echt geschikt voor dancefreaks. “Projector” vertoont al een iets zwaarder geluid, toch zijn de beats en drums nog atmosferisch genoeg. Wederom ideale luistermuziek dus, en Avery slaagt erin zijn eigen universum te creëren.
In twee nummers hoor je nog altijd dat Avery als dj clubs blijft afschuimen. “Sensation” start met een heerlijk pulserende beat en gaat minutenlang op hetzelfde duistere elan verder. De luisteraar waant zich even in de diepste krochten van de Berlijnse technoscene. “Diminuendo” is eveneens een zeven minuten durende, fenomenale technotrip. In dit nummer is wel weinig anders te horen dan pompende beats en beukende drums. Om die reden is het de vreemde eend in de elektronische bijt.
Bij “Citizen // Nowhere” en “Slow Fade” is de technostempel veel minder geschikt. Het zijn meer gelaagde roesopwekkende soundscapes die licht en ruimte toelaten. Daarom zijn dit zelfs ideale songs om bij wakker te worden. In de opbouw hoor je ook duidelijk dat Avery geduldig aan de plaat heeft gewerkt. Afsluiter “Quick Eternity” is net als “Glitter” de perfecte mix van subtiele techno en zweverige ambient en kan voor de volle acht minuten boeien, zelfs na meer dan vijftig minuten die zelden tot een climax komen.
Zeggen dat Avery de nostalgische Warp-toer opgaat, zou zeer kort door de bocht zijn. Song For Alpha staat bol van eigenzinnige muzikale trips waarin de liefhebbers op zoek kunnen gaan naar details. Die worden nooit ultra-euforisch of pikdonker, het zijn bloedmooie elektronische composities die de luisteraar net genoeg ademruimte geven.
