“The first time I tasted somebody else’s spit, I had a coughing fit”: meer hoeven we soms niet te horen om de oren te spitsen. Historian, de tweede langspeler van Lucy Dacus, nog altijd maar zo’n 23, is met die woorden goed twintig seconden bezig. De toon is gezet.
Voor velen die nog niet het genoegen hadden eerder met Lucy Dacus kennis te maken, zal die zin trouwens ook het allereerste contact zijn. “Night Shift” was eerder al de vooruitgeschoven single en trapt nu Historian af. Wie wel al mee was (sinds No Burden uit 2016), heeft al een idee van wat we mogen verwachten: bedachtzame indierock à la Waxahatchee die soms best potig durft zijn en elders ei zo na iets theatraal heeft. Die eerste plaat was dus al een aangename kennismaking met het bescheiden talent van de jonge singer-songwriter – No Burden was een veredeld schoolproject – maar met Historian ontwijkt Dacus niet gewoon de valkuil van de moeilijke tweede, ze overstijgt meteen vlot de verwachtingen.
Dacus toont zich meester in het combineren van een zeldzame emotionele diepgang met een geloofwaardige uitvoering. Zelfs die openingszin brengt ze gemeend, en ook als verder, in de tweede beweging van “Night Shift”, de slinger doorslaat waardoor ze bijna in pubrockterritorium terechtkomt, blijft ze die toon aanhouden. De emotie is ook overal perfect gedoseerd, en waar nodig dus wat verteerbaarder gemaakt met trefzekere oneliners als weerhaken. “Everybody else seems like they figured it out”, zingt ze op “Nonbeliever”, en de overtuigende manier waarop toont dat ze goed genoeg weet dat er niets out te figuren valt. Een enkele keer, tijdens “Pillar Of Truth”, een ode aan haar stamboom aan moederszijde, lijkt ze de controle te verliezen en slaat haar stem kort over, toepasselijk bij de geïsoleerde woorden “my soul screams out to you”.
Voor de instrumentatie kon Dacus opnieuw beroep doen op de kunsten van multi-instrumentalist Jacob Blizard, die naast elektrische gitaar (de gierender gitaarpartijen dragen zijn signatuur) ook strijkers- en blazersarrangementen bijdroeg. Op “Body To Flame” bijvoorbeeld dartelen de strijkers eerst frivool in de achtergrond, en halverwege nemen ze als gealarmeerd mooi mee de vlucht vooruit. Tijdens het hoogtepunt van “Pillar Of Truth” zijn het de blazers die de emotionele uitbarsting kracht bijzetten. Maar even vaak gaat het om accenten die alle nodige ruimte aan Dacus zelf laten.
Historian is van een zeldzaam grote emotionele dichtheid, en alle tien de songs zijn toonbeelden van dynamiek, zodanig slim opgebouwd dat alles spannend blijft doorheen de bewegingen. Zeg het maar zoals het is: dit is een plaat die Dacus definitief op de kaart zet als een van de leading ladies van de nieuwe generatie singer-songwriters. Het is geen toeval dat ze in dat selecte gezelschap thuis zal zijn onder goed volk zoals haar vriendin Julien Baker. Matador mag van hoogdagen spreken, want heeft met Lucy Dacus een zoveelste goudhaantje in de stal.
