Wie nog op zoek is naar een manier om deze planeet te verlaten — wie niet? — kan misschien eens te rade gaan bij Japanese Breakfast. Met de tweede van haar soloproject belooft Michelle Zauner, voorheen frontvrouw van Little Big League, Soft Sounds From Another Planet. Als we dat Japans ontbijt maar kunnen binnenhouden.
’t Is maar een naam, natuurlijk, en what’s in, euh, that? Nee, ondanks de titel verzandt Japanese Breakfasts tweede dus niet in bizarre sciencefiction: de planeet van Zauner is er één die in tijd en ruimte maar net boven de onze zweeft. Voeten bijna op de grond dus. Het meest out there is nog “Machinist”, dat Zauner ooit omschreef als “robot sexy”, en da’s vrij accuraat met maar twee woorden. Het geheel — een melodie tussen organisch warm en artificieel koud, zachte vocoders, een straffe saxsolo, gefluisterde liefdesverklaringen — doet de robot love story klinken als een vroege eightiesfantasie van een romance in een oosterse metropolis anno 2017.
Thema’s als artificiële intelligentie en de verstandhouding mens-machine in de toekomst zouden oorspronkelijk een waar totaalconcept moeten geweest zijn. Daar is van afgestapt, en maar goed ook. Een volledig album met songs als “Machinist” had wellicht tweeënhalve song ver al ergernis opgewekt. Nu staat de song misschien een beetje alleen te wezen, maar hij stáát er wel. Zauner brengt verder natuurlijk niets nieuws onder de zon met haar licht melancholische, West-Amerikaanse indie rock. Daarvoor is alles wat te veel déjà entendu.
Zauner heeft wel een paar leuke ideeën die de toppen het verkennen waard blijven houden. De eerder aangehaalde saxofoonsolo in de finale van “Machinist” is een voorbeeld, al gaat die te bruusk voorbij. De lange, luie opener “Diving Woman” heeft lichte jaren-negentigpretenties en roept blije herinneringen op aan Yo La Tengo. De scherpe gitaarriff in het refrein van “12 Steps” contrasteert mooi met de zanglijn. “I can’t get you off my mind/I can’t get you off in general”, treurt Zauner op “Boyish”, en dat mag een klein beetje lelijk zijn, maar onbereikbare liefde klonk dit jaar misschien nog niet eerlijker. En “The Body Is A Blade” is zonder meer tijdloos, met die golvende synths. Maar de doorsnee song op Soft Sounds From Another Planet is eerder, tja, doorsnee.
Een paar keer gaat Zauner zelfs in de fout. “Till Death” en het akoestische “This House”, in de tweede helft een duidelijk sentimentelere kant van deze Japanese Breakfast, zijn op zich verre van gedrochten van songs, maar de stem is te nasaal en klagerig, vooral in de hoge noten. Elders is die nochtans heel aangenaam. De aanzet van “Road Head” ten slotte, lijkt keer op keer iets anders in gedachten te hebben. Nog zoiets: “you gave road head on a turnpike exit”. Echt?
Met Little Big League bewees Zauner al dat ze weet hoe ze een vlotte melodie in elkaar moet steken. Op dat elan — ook te horen op de vorige Psychopomp — gaat ze nu gewoon verder. En dat mag ze gerust blijven doen, al zal echt opvallen een moeilijke oefening zijn.
