Bijna twintig jaar na zijn dood wordt er nog af en toe gedolven in Jeff Buckleys ruwe en onafgewerkte opnames, op zoek naar stukjes gouderts. Op You and I staan tien songs gebundeld waarop Jeff Buckley en zijn gitaar de schaduw van het verleden ruilen voor een intieme date in uw woonkamer. Dat ’t gezellig is, staat buiten kijf. Maar een meerwaarde is de onenightstand met deze adonis niet helemáál geworden.
We schrijven het jaar 1993. Jeff Buckley heeft een platencontract bij Columbia Records beet en hij staat op het punt zijn cafe days te ruilen voor een onsterfelijke status als zanger met een elastische engelenstem. In het kielzog van zijn eerste studioalbum Grace neemt Buckley enkele nummers op, vooral covers. Tot vandaag zijn die opnames stof blijven vangen, achteraan in een schuif in een kast op zolder wellicht. Buckleys moeder, Mary Guibert, heeft ze nu met veel zorg bovengehaald en gebundeld onder de titel You and I. Buckley, die vier jaar na deze opnames overleed in de op een na grootste rivier van Noord-Amerika, horen we hier enkel door zijn gitaarwerk begeleid worden. Deze plaat ademt de sfeer van een mooie toekomst die helaas veel te vroeg eindigde.
Enkele nummers hoorden we eerder al op vorige platen, zij het in een andere versie. Zo staan “Like a Woman”, “Calling You” en “Night Flight” op de live-plaat Live At Sin-é en “I Know It’s Over” is te vinden op de verzamel-cd So Real. Het is leuk dat we Buckley nu helemaal voor ons alleen krijgen. Geen applaus dat niet wacht op de laatste noot, geen gejoel na de nummers. En net op dat punt van intimiteit en sereniteit scoort deze You and I. Hier en daar horen we Buckley de nummers inleiden met een woordje uitleg. En op “Dream of You and I” –een nummer in het prilste stadium van de creatie – vertelt hij over een droom waaruit hij de inspiratie van dit nummer-in-wording haalt. Terwijl ze ritmes sloegen met drumstokken, zongen mensen ‘you and I’, als een soort mantra, legt Buckley uit. Het nummer is zowel een intermezzo als het ijkpunt van de plaat, mooi te midden van de playlist. Dat het niet echt kan tellen als volwaardig nummer, deert niet. Integendeel, we zijn blij met wat inzicht in het creatieproces. Wat ons dan wél een klein beetje irriteert, zijn de ver uitdijende vocale kunstjes en vibrato’s die in “Calling You” en “The Boy With The Thorn In His Side” geslopen zijn. Te veel is te veel. En die slide-gitaar in “Poor Boy Long Way From Home” klinkt als nagelkrassen op een schoolbord. Gelukkig vinden we rust bij Buckleys versie van “Just Like A Woman” en “I Know It’s Over”. Sober gitaartje en een stem als een klok. Meer hoeft dat niet te zijn.
Al bij al zijn we blij dat onze held weer eventjes verrezen is met deze You and I. Maar tegelijk vrezen we ook dat we alle beluisterenswaardig materiaal hiermee opgesoupeerd hebben. Dat we er de sfeer van een huiskamerconcert bijkregen, verzacht de zeden.
