Blaze Of Perdition :: Near Death Revelations

Na het tragische ongeluk met hun tourbus in 2013 – waarbij bassist Ikaroz het leven liet – leek het Poolse Blaze Of Perdition letterlijk ten dode opgeschreven. De overige bandleden raakten zwaar gewond en vocalist Soneillon heeft zelfs enkele dagen in de schemerzone tussen het tijdelijke en het eeuwige gezweefd. Twee jaar later is de band verrezen en toont hij zich sterker dan tevoren met een gitzwart album. Toepasselijke titel: Near Death Revelations.

Dit macabere gezelschap haalt zijn inspiratie bij de grote broers, binnen de blackmetalgemeenschap gemakshalve onder de noemer second wave geplaatst, en creëert een atmosferische sound die vergeleken kan worden met hedendaagse bands als Watain en de oudere Wolves In The Throne Room. Sporadisch neigt de muziek naar de uitgesponnen riffs van het reeds ter ziele gegane Altar Of Plagues, maar waar deze Ieren het kompas al eens richting posthardcore durfden draaien, blijft Blaze Of Perdition onverdroten de blackmetalkoers aanhouden met zwaar gehavende zwarte zeilen die fier de ziedende zee trotseren.

Opener “Królestwo Niczyje” laat zich vertalen als “Niemandsland” en dat is exact waar een luisteraar in ronddoolt; een grenzeloos en desolaat landschap waarin elke vorm van het menselijk lijden tekstueel belichaamd wordt. De dodenwals roept beelden op van een dozijn fantoomkoppels in Victoriaanse klederdracht, gedoemd tot het einde der tijden in de rondte te dansen, hun gevangenis, een grote balzaal met verrotte wandtapijten en gordijnen die langs de gebroken ramen door de wind naar binnen worden geblazen. Buiten weerklinkt het gehuil van een grote zwarte wolf over de akkers klinkt en schieten de hazen ijlings het kreupelhout in. De gitaren van XCIII doen lamenterend mee.

Raven, herauten van nog donkerdere tijden, zitten op de schouders van de molik te schaterlachen als we hun pad kruisen op weg naar het fluisterende woud dat ons niets vermoedend naar zich toe lokt. Een grimmige figuur zonder gelaat wacht ons op aan de rand van het bos, en maant ons aan plaats te nemen in de koets die ons naar het hart van de storm zal brengen. Terwijl de houten wielen de cadans van het drumwerk van Vizun volgen, wordt het voertuig vanuit het donkere struikgewas dat langs de weg oprijst nauwlettend in de gaten gehouden door tal van priemende, rode ogen. De afwisselend krijsende en donderende strot van Soneillon lijkt tegelijkertijd uit de diepste krochten van de hel te kruipen en uit de onheilspellende hemel neer te dalen. Zijn stemgeluid is de onzichtbare gids die ons naar een catharsis leidt waar we oog in oog zullen komen te staan met zijn innerlijke demonen.

De wagenmenner houdt halt aan de ingang van een grot en duwt ons ruw naar binnen. Achter ons gaan koets en span in rook op, enkel het angstige gehinnik van de hengsten galmt nog door de pikdonkere tunnel voor ons. Het hol is nog nooit door licht bezocht geweest en we zien geen hand voor ogen. Langzaam wordt de levensdraad zichtbaar die uit onze borst ontspringt en ons naar de eindbestemming trekt. Plots weerklinkt het onmiskenbare geluid van een zeis die langs de rotswanden schraapt. Het laatste dat we te zien krijgen is een rijzige gestalte in monnikskap die een knokige hand naar ons uitstrekt en met een stem als een bronzen klok te kennen geeft dat het voorbij is.

Black metal draait om het oproepen van atmosfeer, het creëren van een eigen wereld. Een wereld waarin de dood en andere lugubere thema’s centraal staan en een antwoord gezocht wordt op de grote vragen die ons als nietige wezens bezig houden. En daar zijn deze Polen glansrijk in geslaagd. Blaze Of Perdition houdt de traditie en het imago in stand zonder daarbij te vervallen in het cliché of een karikatuur. Innovatief kunnen we Near Death Revelations niet noemen, maar het is een topplaat waar slechts weinigen binnen het genre aan kunnen tippen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × twee =