En daar is Zidrou weer. De populaire scenarist neemt nu ook Rik Ringers onder
handen. Samen met Simon van Liemt zorgt hij voor een moderne en respectvolle variant op de
klassieke detective.
Sinds het overlijden van tekenaar Tibet in 2010 stond de reeks Rik Ringers on hold.
Scenarist André-Paul Duchâteau had net na het overlijden al aangekondigd dat hij het scenario
voor album 79 klaar had en met een andere tekenaar verder zou werken aan de reeks.
Sindsdien werd er over die plannen niet veel meer vernomen. Tot vorig jaar Le Lombard
aankondigde dat ze een herstart van de reeks wilden maken, zonder Duchâteau evenwel. Het
eerste plan was om de reeks te laten doorlopen met Olivier Wozniak en Jean-Christophe
Derrien. Tegelijk zouden Zidrou en Simon van Liemt daarnaast een moderner tweeluik maken,
als start van een nevenreeks waar verschillende tekenaars en scenaristen aan zouden werken,
vergelijkbaar met de nevenreeks bij Robbedoes en Kwabbernoot. Uiteindelijk wijzigde Le
Lombard de plannen en gingen ze alleen door met Zidrou en van Liemt voor een nieuwe start
van de hoofdreeks, met een lichte modernisering van de klassieke sfeer en personages.
In dit eerste album grijpt Zidrou meteen terug naar de eerste Rik Ringers-verhalen.
De link met de jaren 50 is heel expliciet en tegelijk wordt het allemaal iets losser, met een
Nadine die toch wel wat verleidelijker kan zijn dan de saaie non die ze eerder was. Ook blijkt
commissaris Baardemakers met een oorlogsverleden te kampen dat zijn personage meteen
meer kleur en ruggengraat geeft. Zidrou maakt zich in dit eerste deel het universum van Rik
Ringers meteen eigen. Hij bundelt elementen uit verschillende van de eerste albums en
zorgt met enkele verwijzingen naar oude verhaalwendingen voor een innige band tussen oud en
nieuw. De liefhebbers van de oude Rik Ringers zullen niet ontgoocheld zijn en tegelijk
kan de nieuwe reeks een ander publiek aanspreken, zoals bijvoorbeeld het grote publiek dat de
andere strips van Zidrou verslindt.
In R.I.P. Rik! haalt Zidrou bovendien Riks aartsvijand De Kameleon opnieuw van stal.
Als vermommingsexpert tracht die iedereen om de tuin te leiden en zo Baardemakers te treffen,
omdat die ooit de dood van de vader van De Kameleon op zijn geweten gehad zou hebben. Op
een inventieve manier stelt Zidrou alle personages aan nieuwe lezers voor, terwijl hij tegelijk
ook de historiek van Rik Ringers in ere houdt zodat dit album ook wel gewoon het 79ste
deel in de reeks zou kunnen zijn.
Simon van Liemt tekende eerder al enkele reeksen op scenario van Jean-Christophe
Derrien. Rik Ringers is zijn eerste high profile project en tegelijk het eerste dat
vertaald wordt naar het Nederlands. Zijn werk sluit naadloos aan bij het vroege werk van Tibet.
Losse, klassieke lijnen, zonder de meer gedetailleerde, realistische afwerking die Tibet later zou
hanteren. Deze tekenstijl versterkt het nostalgische effect van dit eerste album. Wat ons betreft
is van Liemt de perfecte keuze voor deze doorstart van een van de sterkhouders van uitgeverij
Le Lombard. In R.I.P. Rik! vinden de auteurs de perfecte mengeling van nostalgie en
vernieuwing.
