Chilly Gonzales :: Chambers

Bezig baasje, die Chilly Gonzales. De in Duitsland wonende Canadees omschrijft zichzelf als componist én entertainer, durfde vroeger al eens een lijntje rappen, speelde mee met Jan en alleman – van Daft Punk tot Jamie Lidell, Peaches en zelfs Buck 65 – en houdt er daarnaast ook nog een solocarrière op na waarin zijn pianospel recent centraal is gaan staan. Op Chambers krijgt die piano het gezelschap van de strijkers van het Kaiser Quartett.

De titel van deze plaat slaat dan natuurlijk op kamermuziek, die geliefkoosde intieme vorm van klassieke muziek waarin solomuzikanten naast zulke ensembles als pianotrio’s, strijkkwartetten en houtblazerskwintetten het mooie weer maken. Een erg rijke traditie, en Chilly Gonzales plaatst er zich muzikaal min of meer middenin. Zelf draagt hij nummers op aan Gabriel Fauré en Felix Mendelssohn (maar even goed aan Rick Ross en Hendrik VIII van Engeland), maar het is vooral de invloed van Chopin die breed wordt uitgesmeerd met heldere pianolijnen die op tijd en stond van een tierlantijn of twee worden voorzien.

Al schrijven we nog steeds 2015 en niet 1815: er wordt dan wel geen bass gedropt of autotune als stijlelement ingezet, de muziek van Gonzales klinkt toch erg hedendaags poppy. De composities hebben ook heel wat weg van meer ingetogen filmmuziek en geregeld duikt er al eens een blue note of naar jazz ruikende akkoordprogressie op (bijvoorbeeld in de versieringen in “Sample This” waarin Chick Corea soms wat lijkt door te schemeren). Gonzales voegt eerder weinig toe aan al die invloeden en zijn klankhutsenpot klinkt vooral erg braaf.

Chambers heeft anderzijds helemaal niet de pretentie vernieuwend of diepzinnig te zijn. Dat is niet alleen duidelijk uit de nogal flauwe woordspelingen in de titels (leutigheden als “Freudian Slippers”, “Green’s Leaves” of “Myth Me” geven de toon aan), maar ook uit de compositieaanpak van Gonzales waarin ironische kattenbelletjes en zwierige trekken geregeld opduiken om de serieux van het geheel te doorbreken. In “Freudian Slippers” bijvoorbeeld, worden de mineurakkoorden steeds doorbroken door een hoge zwiep zoals ook Frank Zappa dat wel eens in zijn schrijfsels verwerkte.

Al moet u nu geen Zappaïaanse belhamel-slash-waaghalsmuziek gaan verwachten. De ironie is een duidelijk compositorisch trekje van Gonzales, maar over het algemeen levert de man hier vooral simpele muziek af die ongegeneerd mooi wil zijn. U hebt geen idee waar we allemaal over zitten te lullen? Nog wat klinkende namen waarmee u het kan vergelijken dan maar: Yann Tiersen, Nils Frahm, Dustin O’Halloran en verwante zielen. Al is Gonzales’ muziek vaak strakker omlijnd, catchier, en minder op sfeer gericht dan bij sommige van die neoklassieke gasten.

Dat de muziek filmisch klinkt, spreekt dan ook haast voor zich. Dit zijn goede voorbeelden van het soort miniatuurtjes dat je vaak ziet opduiken bij speelse animatiefilms of zelfs in een mainstreamdrama. Ook los van het scherm vormen deze composities aangenaam luistervoer, charmante achtergrondmuziek, maar ietwat te oppervlakkig om na meerdere luisterbeurten te blijven boeien. Gonzales is een verdienstelijk componist die duidelijk zijn vak onder de knie heeft, maar tot echt boeiende, laat staan meeslepende, muziek leidt dat hier helaas niet.

Chilly Gonzales speelt samen met het Kaiser Quartett op 9 en 10 oktober in Flagey.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 8 =