Bony King :: Wild Flowers

Plaat nummer vier voor Bony King en hoewel de sterke songs voor het oprapen liggen, laat Wild Flowers het in zijn geheel wat afweten. De Bony King en zijn muzikanten wagen zich zelden op de interessanste paadjes en blijven veilig in het midden van de weg, met niet altijd een even indrukwekkend resultaat.

Toen hij, voor 2011 goed en wel had kunnen ontwaken, met Eleonore op de proppen kwam, leek het alsof The Bony King of Nowhere in staat was wolkenpartijen te verdrijven en de zon te laten doorbreken. Negen nummers lang dwarrelde schoonheid neer en sindsdien hopen we dat hij die zijn naam inmiddels inkortte tot Bony King, nogmaals met zo’n magisch album op de proppen zal komen.

Bijna was het raak, toen The Bony King of Nowhere verscheen, maar nu ook die plaat alweer wat tijd heeft zien voorbij komen, blijkt dat — ondanks het mooie karakter van het album — de lat toch net iets te hoog lag, een gevoel dat na een maand in het gezelschap van Wild Flowers opnieuw de kop komt opzetten.

Al moet het gezegd dat “Sad Rosanne” zo’n single is die niet vaak genoeg op de radio kan langskomen. Of het nu op die grauwe februarimorgen was waarop hij voor het eerst opdook of onder een verrassend warme lentezon, tijdens de afwas of tussen de lakens: dit is een van die gouden nummers die altijd werken.

“Wild Flowers”, reeds bekend van op de voorganger, maar voorzien van een nieuw jasje, blijft ook onverwoestbaar in zijn verstilde eenvoud. Bony King vertelt een verhaaltje en doet dat zo meeslepend dat geen beluistering te veel is.

Daartoe krijgt hij zo nu en dan hulp van Laura Cortese, die zich even subtiel als doeltreffend laat opmerken in de backing vocals en daarmee een song als “Summer Nights” van een extra laagje glans voorziet.

Cortese is een van de Amerikaanse muzikanten waarmee Bony King zich eind vorig jaar enkele dagen terugtrok in een studio in Los Angeles. Stuk voor stuk vaklui, zoveel is zeker, maar de spontaniteit die je verwacht te horen in een plaat die in amper vier dagen ingeblikt werd, blijkt bij momenten jammer genoeg ver zoek. Wild Flowers kampt immers met enkele mankementjes.

“River Child” weet niet te boeien en “Sweet Love” leunt net iets te veel aan tegen de traditie van softcountryrockers die de seventies voorgebracht hebben om tijdens het beluisteren helemaal comfortabel te zijn, iets waar “Wandering Light” ook onder gebukt gaat. Een fraaie song, dat wel, maar te veel volgens het boekje. Afsluiter “Got to Let You Know” duurt ook te lang om de aandacht blijvend vast te houden, wat vreemd is, want de song blijkt ruim een minuut korter dan de titeltrack.

Bram Vanparys, zoals de jongeman achter al die fraaie muziekjes nog steeds blijkt te heten, heeft weer een uitermate mooie collectie songs gemaakt, zoveel is zeker. Maar omdat het lang niet altijd even overtuigend klinkt, is ook Wild Flowers niet de klassieker geworden waarop we gehoopt hadden. Gezien de gedrevenheid die Vanparys aan de dag legt, verwachten we die echter binnen afzienbare tijd.

The Bony King speelt op 6 april in de AB, op 11 april op Little Waves, 22 april in de Handelsbeurs, op 29 april in de Roma en op 6 mei in Reflektor.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =