Eindejaarslijstje 2014 van Alec De Bruyn

Het is ondertussen al veertien jaar geleden dat de angst voor de milleniumbug uit de wereld verdween, maar toch vonden we dit jaar een massale terugkeer naar de analoge synths en oude orgels. Of die nu werden gebruikt voor minimalistische electropop, hip hop of psychedelische postpunk, veel nieuwe albums werden voorzien van een kleine vintage touch. Daarnaast vinden we veel Belgen terug in de eindejaarslijstjes, en terecht. Onze waarde landgenoten hebben hard gewerkt, veel getourd en geweldige opnames afgeleverd. Laten we beginnen met één van die bands.

  1. Dans Dans :: 3       Een snelle opvolger van I/II verlost Bert Dockx van de iets te uitbundige vergelijkingen met Marc Ribot: hij heeft weldegelijk een eigen stijl. Op 3 worden weer enkele songs uit de vergeetput gehaald om verwerkt te worden tot de duistere, rauwe dromen die Dockx uit zijn gitaar tovert. Verlies alle gedachten bij “Fleurette Africaine” en dans je stuiptrekkend kapot op “Coffee Grounds”.
  2. Goat :: Commune      
    Na de triomf van World Music vreesde iedereen een zwakkere herhaling, maar Goat kwam toch op de proppen met een nieuwe knaller die net zoals World Music steeds opnieuw uitverkocht zal zijn: “ze hebben het allerlaatste exemplaar net gekocht!” Ze zijn live nog sterker dan op plaat, maar dat zal niemand tegenhouden om de Zweedse psychedelica thuis grijs te draaien.
  3. Gruppo Di Pawlowski :: Neutral Village Massacre      
    Mauro Pawlowski greep dit jaar terug naar de tijden waarin hij al zijn rockende weirdness kwijtkon in projecten zoals Somnabula, Mauro & The Grooms en Nieuwzwart Trio. Schijnbare chaos wordt gedragen door briljante structuren en absurde teksten en Mauro krijgt eindelijk weer eens de kans om tijdens een nummer schreeuwend rond te rennen en over het podium te rollen. Ik denk dat de hele wereld blij is om het geschifte genie terug te horen raaskallen. Zoals hij wijselijk zegt in “Experiments In Haste”: “Halalalalalaaah, halalala hai hai!”
  4. Amen Dunes :: Love      
    Amen Dunes is al langer bezig, maar dit jaar kregen we eindelijk heldere opnames. Op de achtergrond horen we stil, maar aanwezig, piano’s die oh zo vals maar oh zo juist klinken. Damon McMahon zingt zijn ziel eruit en dat wordt gevoeld. Zijn stem grijpt je vast en laat je niet los, zeker op opener “White Child” en, mogelijk het beste nummer van het album, “Lilac In Hand”.
  5. Black Flower :: Abyssinia Afterlife      
    Deze Ethiopisch geïnspireerde jazz en funk speelde dit jaar, net zoals Dans Dans, een hele dag vol op Gent Jazz. Het is niet enkel een album vol indrukwekkende harmonieën en verrassende interpretaties van de Ethiojazz zoals ze door Mulatu Astatke geperfectioneerd werd, maar het is ook gewoon een heel leuke en dansbare plaat: moeilijk om te beluisteren zonder te bewegen.
  6. Mittland Och Leo :: Optimists      
    Eeuwige optimisten zijn de Antwerpse Milan Warmoeskerken en Joke Leonare misschien niet, maar Optimists bulkt van mooie melancholie. Stoffige synths en springerige drumcomputers doen denken aan muziek uit oude tijden die er nooit zijn geweest. Een bijna vertederend gebruik van gedateerde instrumenten maakt Mittland Och Leo’s muziek net actueel. Beluister de dromerige nummers deze winter nog, want niets is beter tegen een winterdepressie dan nostalgische muziek uit de toekomst.
  7. Matt Watts :: Songs From A Window      
    Zo puur als Daniel Johnston, maar minder getroubleerd: Matt Watts ontroert met simpele muziek en boeit met verhalen. Alle nummers zijn zo simpel mogelijk opgenomen, waardoor het klinkt alsof alles recht in je oor wordt gezongen. De muziek, de teksten en de opname zijn zo intiem dat je niet anders kan dan aandachtig luisteren. “For That Lonesome Eye” wint trouwens ongetwijfeld de hypothetische prijs in de categorie “beste gebruik van een harmonium”.
  8. Hookworms :: The Hum       
    Energetische muziek die je meteen doet zoeken naar tourdata kom je niet elke dag tegen, maar Hookworms heeft op plaat al zoveel kracht dat je ze live moet en zal meemaken. Het zal nog even wachten zijn tot ze naar België komen, dus het zal hopen zijn dat onze boxen het tegen dan niet begeven door het album dagelijks op tinnitusverwekkend volume af te spelen.
  9. D’Angelo :: Black Messiah       
    Hij is terug en brengt nog meer funk dan verwacht, al dachten we niet dat dat mogelijk was. De eerste single “Suggah Daddy” speelde hij al langer live, maar ook de andere nummers zijn weer perfect materiaal voor op de sensueelste mixtapes. Heeft er nog iemand opgemerkt dat sinds de release van Black Messiah de temperatuur ongewoon hoog is voor de tijd van het jaar? We stevenen af op een zwoele kerst.

Nog een paar albums die minder uitleg nodig hebben, gewoon luisteren dus:
11. Eagulls :: Eagulls
12. Flying Lotus :: You’re Dead
13. Ariel Pink :: pom pom
14. Mac Demarco :: Salad Days
15. Homeshake:: In The Shower

Releases van aparte songs gingen echter ook niet ongemerkt voorbij. Zo verscheen er onverwachts een kleine hit van Crystal Stilts: “Delirium Tremendous”. Ook Lucrecia Dalts release via Other People, Veta werd bij wijze van spreken grijsgestreamd. Live werd elke groep weggeblazen door de primitieve geluidsgolven van Goat in AB en de opnames van delive remixes die STUFF. maakte van Afrika Bambaata, Little Dragons en Jungle hoorden bij de grootste aangename verrassingen van het jaar. Inderdaad, Frank, “it was a very good year”!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − vijf =