Markus Schinwald :: Museum M, Leuven

Markus Schinwald :: Museum M, Leuven

Markus Schinwald is de zoektocht van een kunstenaar naar het doel van zijn ambacht. De tentoonstelling is opgebouwd als een essay van sculpturen, installatiewerk en schilderijen waarbij zijn oeuvre de grenzen aftast tussen fictie en werkelijkheid, initiatief en volgzaamheid.

Markus Schinwald is een multimediale retrospectieve rond de gelijknamige Oostenrijkse kunstenaar. Deze jonge artiest onderzoekt de plaats van mens en kunst in de maatschappij. Hiermee sluit hij aan bij het debat dat door Alain de Botton weer hoog oplaaide. De Botton’s boek “Kunst als Therapie” handelde immers over Kunst als gebruiksvoorwerp binnen velden van meditatie en therapie. Maar kan kunst wel zo bekeken worden? Moet er een functie gekoppeld worden aan elk gerealiseerd werk? Of kan kunst ook louter om de kunst gemaakt zijn; enkel omdat het kan? Schinwald stelt nergens concrete vragen en geeft nergens volledige antwoorden, maar onderzoekt in elk werk een klein facet van de discussie. Denk hierbij aan “Orient”, een videokunstwerk bestaande uit twee films waarin hij mensen in de clinch laat gaan met hun omgeving. Een voet die tussen een muur gekneld wordt, een deur die niet open gaat hoe het hoort of een man die door een wirwar van elektriciteitsdraden loopt, waarbij er steeds wel eentje aan zijn voet blijft kleven. De mens kan enkel proberen los te komen uit de voorgekauwde systemen in zijn omgeving, lijkt Schinwald te zeggen, maar de kans is reëel dat hij daar nooit in zal slagen.

Een gelijkaardige vraagstelling lijkt voorafgegaan aan de reeks schilderijen in de derde zaal. “Extension 4”: de weergave gigantisch schilderdoek of theatergordijn, helemaal wit. Het is pas na enkele seconden dat de toeschouwer het naakt zal opmerken dat in de rechter onderhoek verstopt zit. Enkel zij is in staat achter het doek te kijken. Is het een metafoor voor de onbeschreven bladzijden in haar zogenaamde boek des levens? Of wil hij in de kleine rol die hij aan zijn personages schenkt, uiting geven aan de nietigheid die hij voelt als hij zichzelf plaatst in de chaos van onze maatschappij? De kijker mag er zelf over nadenken. Op de bovenverdieping worden fragmenten uit dezelfde reeks hernomen en op beweegbare muren geplaatst. De toeschouwer kan door de ruimte lopen en is op dat moment zowel kijker als kunstwerk, omdat hij de ruimte naar eigen believen kan manipuleren met behulp van de bewegende elementen.* Dit doet denken aan bijvoorbeeld “Geneva”, “Venice” en “Budapest”: de aquaria in de eerste zaal, waarin een selectie wonderlijke waterdieren deel uitmaken van de exporuimte. Zij zwemmen tussen sculpturen van Schinwald door of gebruiken ze als grond om over te lopen. Op de bovenverdieping lijkt de kijker eigenlijk zelf een visje en bekijkt hij de installatie op een heel andere manier. De grens tussen fictie en realiteit of tussen Kunst en de alledaagse samenleving lijkt op dat moment te vervagen.

Schinwald begint zijn tentoonstelling in M met twee nadeelcoupons in zijn rugzak. Ten eerste heeft hij in België – ten onrechte, laat dat duidelijk zijn – weinig naambekendheid. Ten tweede moet hij opboksen tegen de – lichtjes overhypte – klepper Vesalius. Het lichaam in beeld die gelijktijdig in M te zien is. Markus Schinwald blijkt daarom voor de meeste mensen een mooi dessertje dat in één trek meegenomen wordt omdat men het M-ticket nu toch al betaald heeft. De aandachtige kijker hoort aan het einde van het bezoek zijn onverschilligheid herzien te hebben; en niet in het minst de jongsten onder hen. Museum M heeft prachtig werk geleverd in de begeleidende brochure die speciaal voor kinderen werd ontworpen. Aan de hand van het verhaal van jonge Markus –een speelvogel die liever naar de dierentuin gaat dan naar het museum – leren de kinderen dat Kunst niet saai of moeilijk hoort te zijn zolang je goed kijkt en er niet vanuit gaat dat er maar één juiste mening bestaat. Door de oefeningen in de flyer stelt ook de kleinste bezoeker zich de vragen die zijn ervaren collega zich misschien vanzelf zou stellen.

Markus Schinwald is een absolute aanrader voor iedereen die denkt dat Hedendaagse Kunst een ondoorgrondelijk filosofisch kluwen is en een geweldig startpunt voor elke ouder die zijn kind maar graag in een Museum zou zien. Hoewel de hoeveelheid verschillende getoonde technieken en materialen even goed een ‘kijk-eens-wat-ik-kan’-gevoel had kunnen oproepen, geeft het in dit geval enkel blijk van de allround capaciteit en inspiratie die Markus Schinwald bezit.

Markus Schinwald loopt nog tot 8 februari in Museum M

*Vraag, indien u (bijna) alleen in de ruimte bent, zeker om de handschoen van de zaalwachter. Schinwald wilde dat zijn kunst gemanipuleerd zou worden, maar uit voorzichtigheid van Museum M en het grote aantal kinderen op de exposities is het draaien van de muren nu voorbehouden door M-personeel zelf en worden bezoekers aangemaand zich boven te laten helpen. In kleinere groepen worden de handschoenen soms uitgeleend en dat maakt de ervaring des te intenser. Het proberen waard!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =