Ides Moon : Ides Moon

Wie de volle maan van naderbij wil observeren, hoeft daarvoor geen peperduur ticket van Virgin Galactic te kopen, zelfs een telescoop is overbodig. Ides Moon, de band rond Klaas Tomme, is springlevend in onze contreien en er is geen schaduw te bespeuren achter de donkerste kraters van de gebroken bas– en drumbeats.

Deze titelloze EP van Tomme en de zijnen klinkt dan ook loepzuiver, afgewerkt en opgeblonken. En helemaal conform de moderne trend: u krijgt er de vinyl bij. Pater familias Klaas Tomme plantte de zaden van zijn project in Gent en met deze EP wil hij zijn stempel drukkenop de Vlaamse alternatieve popwereld. Daarvoor trok hij de studio in met gitarist Jasper Maekelberg (Yuko), Sander Verstraete (Hypochristmutreefuzz, bassist) en Laurens Billiet (Senne Guns, Berlaen) op de drums. Ides Moon is genoemd naar de volle maan op de Romeinse kalender. Hun EP hebben ze moedig in eigen beheer opgenomen. Invloeden van Radiohead en Eels keren als een boemerang steeds terug , maar in de marges van de grootmeesters tracht Ides Moon wel een eigen pad te volgen. Met succes.

Ides Moon bindt je vast aan de stoel, doet de blinddoek om en onderwerpt je aan een spervuur van vragen. Ben je werkelijk gelukkig? Hoever gaan we uiteindelijk geraken in deze wereld waar materialisme de scepter zwaait? Op allerlei manieren bouwen we omheiningen rondom onze persoonlijke comfortzone waar onbekend licht niet doorgeraakt. Zelfs de eigen schaduw wordt gewantrouwd. “Any Way” zet het mes op je keel met een dwingende gitaarrif die als het zwaard van Damocles boven je hoofd hangt. Een karige maar sterk gebalsemde baslijn stapt hand in hand met de drums het nummer in en vormt het robuuste kaderwerk voor dit nummer. Als een gedegen metselaar bouwt Ides Moon de songs zorgvuldig op. Geen overdaad aan gitaargeweld, maar grondig doordachte melodielijnen die als noorderlicht door de straten ruizen. Heel sterk klinkt “Nothing Is Clear”. Bas en drums funderen een groove die cirkels trekt waarbinnen ze een feeëriek sfeerbeeld scheppen. Klaas en Jasper zijn verantwoordelijk voor de etherische melodieën terwijl Laurens en Sander de haringen stevig in de grond slaan. Het kwartet schept een soort trancegevoel dat boven de groove uitbreekt en teert op de kracht van herhaling en opbouw. Een sluimerende aanwezigheid van uitgestelde climaxen stelt de spanningsboog op scherp. De band weet als geen ander dat honger de beste saus is.

In het centrum van de plaat biedt Ides Moon een rustpunt met “Come Home”. Beslist het meest luie nummer met een tergend langzaam tekstritme en een koffer vol zwierige effectjes. Het is frappant hoe de eenheid tussen nummers geen belemmering hoeft te zijn voor diversiteit. Hoedje af daarvoor. In “The Way You Smile” stuwen shakers de motor weer op gang. De meerstemmigheid huisvest de geest van Fleet Foxes en brengt menig mensenhart in ontroering, tot brekens toe.
Kortom, het is muziek die uiterst geschikt lijkt voor de moderne dansmoves waar Tom Barmans Windman indertijd goed in was. De uitgelezen digestief om een beladen dag mee te verwerken. En vooral aandringen op die langspeelplaat nu.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 6 =