White Reaper :: White Reaper

Lang leve het ep-formaat. Een band krijgt meer tijd om zich te bewijzen dan met een korte single (dat kan altijd een lucky shot zijn) en doorgaans niet de kans om te gaan vervelen. En als dat toch het geval is, dan zegt dat meteen genoeg. Bij White Reaper leidt het tot een dik kwartier manische pop die trots uitpakt met z’n invloeden, maar ook een oor voor goede songs verraadt.

De band uit Louisville, Kentucky, maakt een back to basics-beweging. Gitarist/zanger Tony Esposito en de tweeling Nick en Sam Wilkerson (drums en bas) spelen pretentieloze songs aan een rotvaart en passeren in één beweging langs 60s garagerock, bubblegum pop en 70s punk, met een forse Jay Reatard-saus erover, die postuum z’n stempel op de release drukt. Revivalspul, maar dan wel van de goede soort, want wie niet op z’n minst met de voet mee stampt tijdens “Cool” heeft er misschien niet veel van begrepen. De drums klinken dan wel als kartonnen dozen, maar de vette, gruizige gitaren en vervormde zangpartijen bezorgen het een urgentie die ook nog eens aangedikt wordt met handengeklap en schattige backing vocals. En het is gelukkig voorbij voor de houdbaarheidstermijn verstreken is.

“Funn” (de titels zeggen het allemaal al) jaagt de snelheid en rauwheid nog wat de hoogte in. Dit is opgefokte popperfectie met een knipoog naar The Dickies en The Spits. In “Half Bad” krijg je nog eens die onweerstaanbare garagecharme, compleet met semilullig keyboardmelodietje. Het compacte “She Wants To”, eenentachtig seconden Nuggetsvoer dat bruist als een fles cola met een pakje Mentos erin, is dan weer garagerock via de oude Damned. “Conspirator” laat de band op z’n wildst horen: hier wordt voortdurend gebalanceerd op de grens van de chaos, maar zonder ook maar een greintje in te boeten aan opwinding.

Enkel afsluiter “Ohh (Yeah)” slaagt er niet in om het niveau aan te houden. De afwisseling tussen overstuurde gitaarherrie en meer ingetogen orgelpassages is een goede vondst en een erkentelijk knikje richting traditie, maar het zorgt er ook voor dat de release net iets te vroeg z’n vaart kwijtspeelt en uiteindelijk een beetje krampachtig de finish bereikt. Niettemin een prima, no nonsense-release. Voor een langspeler zal het trio misschien nog wat dieper in eigen kunnen moeten tasten, maar als eerste visitekaartje kan dit tellen. Zeker nu, ’t is godverdomme 28° buiten.

De release is zowel digitaal beschikbaar, als op cassette, cd en vinyl. Luisteren en kopen kan via Bandcamp.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =