Stoneburner :: Life Drawing

“Wollt ihr den totalen Krieg?”, krijste de huiveringwekkende minister van propaganda Joseph Goebbels op 18 februari 1943, toen allang duidelijk was geworden dat de aanval op de Sovjet-Unie op een volslagen fiasco zou uitlopen, in het Berliner Sportpalast. De woorden van de schriele nazi met een klompvoet baadden, net als de sfeer op Life Drawing van Stoneburner, von Kopf bis Fuß in verdwazing, dreiging, radeloosheid en aardedonkere benauwdheid.

Wat is verplichte leerstof over Stoneburner? Het kwartet komt uit de havenstad Portland (Oregon) en de leden ervan richtten in 2008, na twee decennia lang hun sporen in andere undergroundbands te hebben verdiend, Stoneburner op (extra weetje: de bandnaam is afgeleid van een enorm destructief wapen uit de populaire Dune-romans van sciencefictionschrijver Frank Herbert), een band die momenteel aldaar een van de sterkhouders van de undergroundscene is.

Stoneburner heeft daarenboven met zijn vergruizende doom- en sludgemetal en met occasionele zijsprongen naar progmetal en stonerrock, zijn naam allerminst gestolen en twee jaar geleden brachten de geweldenaars hun dubbelgespierde debuut Sickness Will Pass uit. De band heeft ontegensprekelijk een patent op muziek die de ziel zuivert, legioenen demonen kalmeert, het hart een high bezorgt, muziek die zich, aldus gitarist Elijah Boland, ontfermt over een onbestemd gevoel binnenin elk mens dat anders zou leiden tot seriemoorden. Dat soort geluid dus.

Wat heeft Stoneburner op Life Drawing te bieden? Twee lieflijke, bijna idyllische nummers (“Drift” en “Giver Of Birth”), rustmomentjes van een minuut, die rücksichtslos de strot worden afgebeten door zeven monolithische kloefen van songs. Teksten worden uitgebraakt als waren ze een portie over datum zijnde mosselen en het gure, daverende baswerk, de donderende drums, de loeizware riffs en de lekker dissonante gitaren maken duidelijk dat hier vakmannen met een neus voor avontuurlijke wendingen en uitgekiende songstructuren en melodieën aan het werk zijn. Life Drawing is een onverschrokken plaat met songs die een droefgeestige wereld vol emotionele en fysieke pijn uitademen, maar die ook wel een inspanning van de luisteraar vragen.

Stoneburner lijkt anno 2014 nog dolgedraaider en slagvaardiger geworden. De band neemt daarbij heel vaak de nodige tijd om te slopen, tot spaanders te hakken en aan flarden te rijten. Zo gaat het in de meeste songs, met als schoolvoorbeeld het majestueuze “Pale New Eyes, van atmosferisch, relaxed en lethargisch naar verpletterend, opgefokt en opzwepend. Bijzonder is ook de spooky aanzet van “Done”, dat al met de beginregels “Beaten, battered, broken, shattered, hobbled, hopelessly we work ourselves to death” de slavenmoraal van het neoliberalisme blootlegt, een song als het met Mastodon-achtig gitaarwerk gezegende “You Are The Worst” valt dan weer botweg met de deur in huis. Stoneburner mag tenslotte al zijn duivels ontbinden in het achttien minuten durende sluitstuk “The Phoenix”: hypnotiserend, verontrustend en verpulverend zijn de respectievelijke adjectieven die u zoekt.

De dudes van Stoneburner zijn niet voor één gat te vangen maar als je in één adem met bands als Neurosis (medeoprichter Scott Kelly is de vader van Stoneburner-bassist en -vocalist Damon Kelly), Cult of Luna, Eyehategod, Buzzoven, Ufomammut, Amenra, Harvey Milk, Lord Dying en Saint Vitus genoemd wordt, zit het best snor. Verdere invloeden als Sleep, Melvins en het onvermijdelijke Black Sabbath (de riffs van “Some Can” en “Caged Bird” dragen een onmiskenbare Iommi-stempel) vallen evenzeer niet te ontkennen. Stoneburner is een band die langzaamaan opkruipt naar de klasse van voorgenoemde rits van bands. Daarom verdienen Elijah Boland, Jason Depew, Damon Kelly en Jesse McKinnon met hun Stoneburner meer naambekendheid. Steek hen alvast een hart onder de riem, ze hebben het nodig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − vijftien =