Mariecke Borger :: Through My Eyes

Moeder en vader Borger lieten uit de rurale Ermelose klei een muzikaal gezin opschieten. Na de 3voor12-favoriet Johan Borger treedt nu ook zijn zus in de schijnwerpers met een plaat die Joni Mitchell poogt te zijn, maar uiteindelijk in een minder memorabele verwijzingspoel belandt.

Voor het leeuwendeel is Through My Eyes gevuld met het soort makke gitaarpop om bij een warme mok chocolademelk te degusteren. Ja hoor, op een knusse winternamiddag zien we het titelnummer een huiselijker-dan-gewoonlijk tafereel in zachte tinten inkleuren. Deze extreem clichématige, overamerikaanse ballade wil op geen enkel moment de muziekgeschiedenis veranderen en kwijt zich daardoor nog best waardig van zijn taak als het betere geluidsbehang. Spijtig genoeg neemt Borger daar niet altijd genoegen mee. Met “Not Too Late” wil ze graag in de voetstappen van Natalie Merchant treden. Muzikaal slaagt ze enigszins in die missie: de melodie had best nog een plaatsje in de coulissen van Tigerlily kunnen claimen. Marieckes brave, textuurloze stemmetje katapulteert de song echter richting de umptiende vergeetbare naam op een Dawson’s Creek-soundtrack. Het passeert — aangenaam zelfs — maar de herinnering vervliegt al wanneer de laatste noten nog aan het uitdijen zijn.

Borgers stem is haar voornaamste probleem: ze blijft op geen enkel moment aan de botten plakken. De pogingen om ze meer body te geven zijn er ook niet meteen van het meest geslaagde soort. Een de hoogte ingejaagde stempartij maakt de boerderijmelodie van “Losing You” nog kanneke kanneker. Meer ranchwerk in de vocale rimpeling op “All That I Need”, die een behoorlijk schaapachtig effect teweegbrengt. Ze duwt de country light-riedel richting geitenwollensokkenversie van Mandy Moore. De schmalz is bijna ondraaglijk. Sluit de ogen en je ziet Sandra Bullock met betraande kaken door een beregend raam naar buiten turen.

Middenin gaat het even beter. Na een paar uitwisbare startpogingen inrtigeert het album voor het eerst met “This Way”, een nummer dat eindelijk een bochtiger parcours berijdt: een riff die wat scherper doorklinkt en de sporen aan de cowboyboots toont. Fragiliteit lijkt een inherent aspect van Borgers muzikale persoonlijkheid, maar pas in contrast met een vastberadener melodie wordt het echt interessant. Er volgen nog een paar mooie momenten: het meeslepende tranendal “Hope You Understand” — het Alanis-einde even buiten beschouwing gelaten — en het ontwapenende refrein van “Things I Say” bijvoorbeeld. Edoch, aan het eind zakt de boel weer in elkaar met een hele resem inwisselbare dagboekballades in vederlichte countrypopstijl.

In haar poging om een Nederlandse Joni Mitchell te zijn, belandt Borger eerder in het vaarwater van Jewel — “Rose” had perfect op Pieces Of You gepast. Het meest van al doet ze denken aan de Nederlandse versie van Stephanie Dosen, die op haar sterkere A Lily For The Spectre ook best wat muzikaal talent toonde, maar te vaak aan het veilige oppervlak bleef drijven. Laat Borger op zoek gaan naar een venijnigere compagnon en er komt mogelijk een interessant project uit, maar op eigen houtje zal ze pijlsnel de vergetelheid invliegen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − zes =