We Are Open:: 16 februari 2013, Trix

De slotdag van We Are Open. Ook vandaag staan er weer een heleboel aanschouwenswaardige inheemse bands op het menu. Enola is dus al vroeg op post, schema in de ene hand, de andere hand klaar om in de lucht te steken en dan maar driehoekjes maken tussen de podia Botrange, Fabiola en Waffle.

Few Bits mag openen rond achten vanavond en dat lijkt ontiegelijk vroeg als je weet dat het slotakkoord pas rond 3u15 gegeven wordt. Het is dan ook nog rustig voor het Botrange podium (naar het hoogste punt van België vernoemd) maar dat is niet erg, want deze set is dat ook. Veel lijkt er niet veranderd sinds we de band aan het werk zagen op Les Nuits Botanique in 2011, maar dat hoeft ook niet persé. Volgende week komt hun debuutplaat uit op Zealrecords. Een ongedwongen concert om bij te acclimatiseren, lijf en leden nog net even te sparen, een eerste pintje te bestellen en met Karolien Van Ransbeecks zoetgevooisde stem in ons oor even een blik te werpen op het programma van vanavond.

Een eerste dilemma stelt zich wanneer de podiumtijd van Believo! en Stacks voor een groot stuk overlappen. Die eerste maakte vorige week nog indruk als support voor Dinosaur Jr. in ditzelfde Trix, kwam ons ter oren. De eerste tonen bewijst allerminst het tegendeel. Wanneer festivalman Roger voor onze neus komt staan en de kempenzonen begroet alsof hij het vierde, met vertraging binnenstormende bandlid is, kiezen we voor we Waffle Stage. Hier staat dus het nog onbekende Stacks, soloproject van Sis Matthé (White Circle Crime Club) dat hulde brengt aan all things eighties met zelfs een snuifje eurosonggehalte. Wat hij doet met micro, synth, sampler en aan het eind met gitaar is op z’n minst aanstekelijk en interessant, dat laatste is zeker geen eufemisme.

Terug boven aan de Botrange is de gezellige drukte van daarnet aangedikt tot een volksverzameling die niet meer overtroffen zal worden vanavond. Reden: local Aldo Struyf en zijn Creature With The Atom Brain is aan de beurt. Niet alleen vrienden en familie vullen de zaal, nee hoor, je zou goed gek zijn dit optreden over te slaan. De band is perfect gerodeerd teruggekomen na een tour als support voor Mark Lanegan en speelt vanavond met indrukwekkend veel autoriteit. Met veel aandacht voor sfeer en riff wordt door het oeuvre geraasd, met het nogal exotische “Transylvania” en werk van recentste plaat The Birds Fly Low met onder andere “Wolf Eye”, waarbij de drie aanwezige koperblazers hun duit in het zakje doen. Gewonnen thuismatch.

Gisteren stond Bert Dockx hier al met Dans Dans, vandaag vertegenwoordigt hij zijn andere band, Flying Horseman. Het album “Twist” scoorde terecht hoog in het eindejaarslijstje van enola en ook de concerten krijgen unaniem lof. Tegenwoordig doet Dockx een aantal solooptredens en is het uitkijken naar hoe de frontman dat klusje klaart. Wel, dat pleit was snel in zijn voordeel beslecht en er vielen nogal wat monden open. Dockx danst hypnotisch als een sjamaan, deelt zijn zangpartijen uit als handopleggingen en bespeelt de gitaar in een vierde dimensie, los van alle tijd en ruimte, terwijl hij met een haast ziekelijke aandacht voor detail zijn effectenpedalen betrekt in dit schouwspel. “Road” klinkt indringender dan ooit, “I’m On Fire” is een geslaagde cover en herkenningspunt voor de leek en met “City” krijgen we een nieuw nummer te horen. Grote klasse.

Na de uitstap in het universum van Bert Dockx staan er na Creature With The Atom Brain weer hersenen op het menu met het Brusselse BRNS (lees: Brains). Op basis van hun live reputatie een concert waar we erg veel van verwachten en het viertal stelt ook vandaag niet teleur. Met uitgekiende ritmes, die je live ook voelt en niet alleen hoort, uitgelaten en intense samenzangen en een rijk instrumentenpalet gaat ook Trix vlot door de knieën. “Mexico” wordt zelfs onthaald als een hit en “Our Light” zet de kroon op het werk. Met een pistool tegen het hoofd zouden we BRNS omschrijven als iets tussen Battles en Wu Lyf, maar vooral een dijk van een band en een van de beste reclamemakers voor concerten op dit moment. Gaat dat zien.

Ook een belevenis live is ongetwijfeld The Germans, dat een loopje neemt met algemeen aanvaarde songstructuren en daardoor een zwart-wit oordeel bij de gemiddelde luisteraar uitlokt. Met een galmende zang, psychedelische orgeltjes en schrille gitaren wordt een soort mix tussen noise en krautrock neergezet, die de doorwinterde muziekavonturier nog wel kan uitdagen om er een ritme of bepaalde lijn in te zoeken, maar de gemiddelde festivalganger die eens nieuwsgierig komt proeven, toch vooral de andere kant op stuurt. Naar Tomàn bijvoorbeeld, die hun brevet songbouwen al lang op zak en hebben maar ondertussen veel meer zijn dan postrock alleen. Dat ze niet verlegen zitten om een kwinkslag in hun titels, illustreert onder andere “A Brief History Of Thyme”, vanavond op de setlist. Het zijn geen meezingers, maar ondanks het late uur boeit het weer van begin tot eind.

Hitsville Drunks, radiovriendelijke Mauro Pawlowski bijgestaan door onder andere Herman Houbrechts, mogen op de Fabiola Stage (niet toevallig het dichtst bij de bar) deze editie van We Are Open afsluiten. En hebben we dan eigenlijk iets slechts gezien? Nee. Toen we daarnet Tom Barman kruisten, bedachten we dat nog niet zo gek lang geleden een groot deel van de nationale muziekhoop op zijn schouders rustte. Vandaag is dat anders, met frisse debutanten en bevestigende talenten uit alle hoeken van het land. Genoeg om drie dagen festival mee te vullen en we kunnen zelf nog wel met wat namen op de proppen komen om er een vierde dag aan te breien. Aanwezige festivalorganisators, doe er uw voordeel mee deze zomer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =