Met het mooie boek 40 Years of Queen werd in 2012 al nostalgisch teruggeblikt op de gloriedagen van een band die in de jaren ’70 groot werd. The Rolling Stones 50 zet nu een nog ouder fenomeen in de bloemetjes: de groep rond Mick Jagger viert immers haar vijftigste verjaardag, en dat is voor de leden reden genoeg om terug te blikken op hoe het allemaal begon.
In de roddelpers circuleerde de afgelopen week het bericht dat Ronnie Wood, de gitarist die de gelederen van The Rolling Stones vanaf 1975 kwam versterken, in intieme kring getrouwd is. Volstrekt irrelevant nieuws? Absoluut. Toch smullen dag- en weekbladen ervan en publiceren ze het gerucht, en dat maar om een reden: The Rolling Stones léven. Nog altijd. Wie de jonge band, die in het jaar 1962 in een kleine Britse club een eerste concert met bluesmuziek gaf, gezegd zou hebben dat ze anno 2012 als een van de allerbelangrijkste formaties uit de muziekgeschiedenis te boek zouden staan, zou met pertinente zekerheid door Jagger en co gek zijn verklaard. De frontman heeft zelf in de beginjaren overigens meermaals verklaard dat hij rond zijn dertigste uit de muziekbusiness zou stappen. Dat heeft ongetwijfeld de nieuwsgierigheid en de hysterie die de band in de preutse (vroege) jaren ’60 losweekte, verder aangewakkerd. Dit boek geeft een overzicht van hoe The Rolling Stones precies een groep geworden zijn die stadiums over de hele wereld uitverkoopt en laat zien dat een goed gestroomlijnde marketingmachine heel veel kan betekenen voor een band die met een paar armtierige instrumenten begon, maar goed anderhalf jaar later al tot een fenomeen aan het uitgroeien was.
Bespiegelingen over hoe het voelt om een Rolling Stone te zijn, hoeft men in het luxueus uitgegeven en bij Spectrum | Lannoo verschenen The Rolling Stones 50 niet te verwachten. Nochtans doen de leden in het korte voorwoord wel de uitspraak dat fans hun eigen leven spiegelen aan dat van de Stones — dit boek fungeert voor hen als een eigen tijdlijn, aldus een van de muzikanten. Dat lijkt nogal overdreven, omdat de uitgave vooral die paar fantastische momenten bundelt die niet licht zullen vergeten worden, en meer niet. De keuze om resoluut voor foto-materiaal te kiezen, waarbij de groep heel kort commentaar geeft, zorgt ervoor dat wie het boek op schoot neemt, meteen een reis terug in de tijd kan maken. Ook voor diegenen die er niet bij waren, tonen enkele goed gekozen plaatjes dat rock ’n roll vroeger een totaal andere lading had dan vandaag. Op heden is het een term geworden die zelfs door commerciële hitparadekanonnen als Britney Spears in de mond genomen wordt. Vroeger stond rockmuziek, en dus wat de Stones deden, garant voor tegendraadsheid, losbandigheid en bij elk concert een bom energie. Plaatjes van hoe een zaal in Zwitserland totaal wordt afgebroken na een passage van Mick Jagger en zijn kompanen, kan niet anders dan een grimas losweken bij wie dit boek aan het bekijken is. Deze editie laat overigens toe op dit gouden jubileum eens stil te staan bij wat er van The Rolling Stones geworden is. Natuurlijk is er een stuk van de scherpte verloren gegaan, maar de muzikanten proberen nog altijd van katoen te geven en trachten met sterke visuele effecten nog altijd het publiek omver te blazen. Onder de oude knarren, waar vaak wat duffe reünies te signaleren zijn, is het uitzonderlijk dat een aantal oude mannen samen op een podium kruipen en doen alsof ze het nooit zijn afgeleerd. Wat ook zo is, overigens.
The Rolling Stones 50 is veel meer dan alleen maar een bundeling van historisch materiaal. Het is een ode aan kwajongens, vlegels in hart en nieren. Voor de niet-fans waarschijnlijk minder boeiend materiaal, voor de liefhebber anderzijds des te meer warm aan te bevelen.
