Nachtmystium :: Silencing Machine

Met Silencing Machine bevestigt Nachtmystium zijn status van een van de interessantste extreme metalbands van het moment, door gewoon in zijn verleden te graven.

Het in Chicago gebaseerde Nachtmystium heeft al veel genres uitgeprobeerd, maar bewandelde nooit platgereden paden. Enkel zijn eerste twee platen neigden vooral naar de Noorse black metal van Burzum en Darkthrone, daarna koos de band resoluut voor unieke psychedelische black metal (Instinct: Decay), zwartgeblakerde experimentele metal Assassins en zelfs new wave-uitstapjes (Addicts). Het genie achter deze extreme (ja, Behemoth is pop) metalband, is de innemende undergroundfiguur Blake Judd. Zonder Judd geen Nachtmystium.

Van jongs af kreeg Judd er Pink Floyd en The Doors ingedreund. In zijn tienerjaren ontdekte hij snel de industrial metal van Ministry en afgeleiden (duh, als inwoner van het Chicago) en de tweede golf van de Noorse black metal. In tegenstelling tot zijn jonge jaren moet de Amerikaan niets meer weten van theatraal satanisme van zijn Scandinavische collega’s. De man is met de jaren wijzer geworden, en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Naast klassieke rock, industrial en black metal is ook de grimmige new wave van Joy Division een belangrijke inspiratiebron.

Het verbaasde dan ook niet dat Nachtmystium op de uiterst gelimiteerde plaat As Made een ode aan Ministry (met het titelnummer) en een cover van Joy Division bracht (“The Eternal”), waarvoor hij de hulp kreeg van Chris Connelly (Revolting Cocks, Ministry). Connelly was net als Al Jourgensen en Trent Reznor een belangrijke invloed voor de jonge Judd. Ook Silencing Machine bevat genoeg sporen van de erfenis van zijn muzikale helden. De albumtitel is een subtiele verwijzing naar Nine Inch Nails. Keyboardist Sanford Parker (Minsk) zorgt letterlijk voor de industrial touch in de eerste nummers, en zijn elektronische bijdrage klinkt net iets te overheersend in “Decimation, Annihilation”.

Judd is niet alleen een grote industrial-adept — dat bleek ook uit een interview –, hij is ook een uitmuntend componist. In het verleden bewees hij zijn songschrijftalent al met gebalanceerde (black) metalsongs, die bij momenten lekker rocken. Op Silencing Machine is dat niet anders. Let maar op het drievoudige openingssalvo. In het majestueuze “Silencing Machine” zit zowel de black-‘n-roll van de latere Satyricon als orthodoxe black metal verscholen. Ook op andere momenten, in opener “Dawn Over The Ruins Of Jeruzalem” en “And I Control Over You” vliegen de tremolo-riffs, epische melodieën en heerlijk knarsende gitaarlijnen je om de oren. “The Lepers Of Destitution” start atmosferisch, maar ook in dit nummer breekt al vrij snel de hel los.

U had het waarschijnlijk al door: Silencing Machine leunt in sommige nummers gevaarlijk dicht aan bij de naar bloed stinkende back-to-basics black metal van de vroegere Nachtmystium. Maar er is meer. “Give Me The Grave” en “Borrowed Hope And Broken Dreams” zijn catchy as hell, zeker voor nummers waarin pure black metal de basis vormt. “These Rooms In Which We Weep” is dan weer deprimerende doom met elektronisch gepingel en psychedelische gitaren. De afsluiter mondt uit in venijnige black metalgitaren, stampende drums en scherpe ruis. Het perfecte einde voor een razend album als Silencing Machine.

Gruwelijk strak: zo klinkt Silencing Machine van begin tot einde. Dat heeft Judd te danken aan gitarist Andrew Markuszewski (Lord Mantis), bassist Will Lindsay (ex-Wolves In The Throne Room) en drummer Charlie Fell (Lord Mantis). Daarom zal Nachtmystium opnieuw zijn vroegste fans, die vooral teleurgesteld waren in het “softe” Addicts opnieuw aanspreken. Metalfans, die beginnen te kokhalzen bij helse black metal, zullen de opvallend menselijke variant van Nachtmystium ook appreciëren. Judd gaat in de toekomst in zijn zijproject Twilight samenwerken met Thurston Moore van Sonic Youth. Als hij opnieuw weet te overtuigen, is hij een nog groter genie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − zes =