Al die discojeanetterij, dat was gewoon maar om ook vrouwen op zijn concerten te krijgen; daar heeft Daan nooit een geheim van gemaakt. Met Manhay en het aansluitende compilatie-album-maar-niet-heus Simple was het tijd om opnieuw de serieuze muzikant uit te hangen. De liveregistratie Concert is het culminatiepunt van die fase.
Met Concert komt Daan ook dichter in de buurt van die andere droom van hem; met de motor van stad naar stad kunnen trekken om daar een schouwburg met piano aan te treffen, en een recital te geven. Voor de Simpletour mochten Isolde Lassoen (percussie, trompet, vibrafoon…) en Jean Francois Assy (cello) mee in de rugzak, maar uitgekleed werd het.
Al kan het nog altijd bombastisch. Met genoeg toetsengedaver laat Daan “Exes” al vroeg in de set even ontploffen, “The Fool” klinkt in deze context bij momenten ook behoorlijk agressief, terwijl het vervaarlijk getitelde “Wifebeater” (“Het was lief bedoeld maar het kwam er wat ongelukkig uit”, luidt de aankondiging droog) net een verschrikkelijk zoet duet met Lassoen wordt.
Deze tournee was voor Daan ook een uitstekende gelegenheid om uitvoerig terug te blikken op het begin, dat niet altijd paste in zijn tijdperk van het witte pak. Van het debuut Profools krijgen we een knappe versie van “Ashtray” waarin de cello van Assy een hoofdrol mag opeisen. “Simple” krijgt hier pas zijn definitieve versie. De zanger graaft overigens ook opvallend vaak in het oeuvre van Dead Man Ray. Zowel “Brenner”, “Woods” als “A Single Thing” worden opnieuw bovengehaald uit de tijd dat Daan met die groep eindelijk van het succes mocht proeven. Vooral dat eerste nummer werkt briljant als binnenkomer met zijn gestage opbouw, het tweede wordt een prachtige pianoballad “over simoniseren”.
Het knapst is Concert wanneer de discoklassiekers radicaal worden geherinterpreteerd. “The Fool” is zo een knappe versie van “Le Vaurien” waarin Assy’s cello een donderende hoofdrol krijgt. Dancehit “Housewife” wordt volledig vertimmerd tot wat het altijd al was: een instrumentaal popliedje, met een Assy — alweer hij — die extra melodie bijdraagt. Hetzelfde gaat op voor “Victory” waarin Lasoen haar trompet boven mag halen en de piano in zijn donkerste regionen wordt beroerd. Het cynisme dat velen ontging in zijn oorspronkelijk elektronische jasje, hangt hier loodzwaar.
“We hebben een klein ritueel voor elke show: we beloven die avond geschiedenis te schrijven,” leest het cd-boekje, “maar dat bedoelen we letterlijk.” Waarna een serie instantfoto’s volgt met het woord “geschiedenis” / “history” / “histoire”. Het is een melig grapje, maar het toont dat de mood daar goed zat. Dat is ook te zien op de dvd van het concert — een vrij droge, maar uitgebreidere captatie zonder meer — waar de blikken over en weer tussen de drie muzikanten boekdelen spreken. Hier hangt speelplezier in de lucht, en dat is een mooi zicht.
“Ik weer me als een duivel in een wijwatervat tegen alles wat me dreigt te klasseren of me het gevoel geeft dat ik het al gedaan heb”, klonk het al toen Manhay uitkwam. Ga er dus maar niet te snel van uit dat Daan hiermee zijn stem heeft gevonden. Voor hetzelfde geld krijgen we volgend jaar toch nog die “Nine Inch Nailsachtige trip” die hij ons vijf jaar geleden beloofde. En zo hoort het ook. Als het maar verrassend is.
