R.E.M. gooit de handdoek

R.E.M. houdt er mee op. Dat heeft de groep laten weten op zijn website. Geen groots afscheid, geen buiging voor het publiek; gewoon een einde. Nuchter als de groep altijd was. Maar wel trots: “We walk away with a great sense of gratitude.”

“To our Fans and Friends: As R.E.M., and as lifelong friends and co-conspirators, we have decided to call it a day as a band. We walk away with a great sense of gratitude, of finality, and of astonishment at all we have accomplished. To anyone who ever felt touched by our music, our deepest thanks for listening.” – R.E.M.

Zo droog en feitelijk staat het er, op remhq.com. Als een donderslag bij heldere hemel. Onaangekondigd en onverwacht. Wie dacht er immers nog aan dat R.E.M. er ooit op zo’n fanfareloze manier de brui aan kon geven; de groep is er ongeveer altijd geweest, en bleef ondanks het vertrek van drummer Bill Berry in 1997, ook doorgaan. Maar toch kwam dus de dag dat de muziek stopte.

“Het begon tijdens onze laatste tour, en toen we daarna Collapse Into Now (dat eerder dit jaar verscheen, mvs) maakten en een best of samenstelden”, zegt bassist Mike Mills. “We vroegen ons af wat we nog konden doen. We hadden het gevoel, bladerend door 31 jaar muziek en evenveel herinneringen, dat onze laatste nummers bijna als vanzelf een streep trokken onder onze samenwerking. “

Van een kwaaie split is geen sprake, gewoon een punt na een volzin: “We zijn altijd een band geweest in de beste zin van dat woord: makkers die elkaar graag zien en respecteren. Het voelt bijna alsof we hier pioniers in zijn; we doen het zonder ruzie, zonder verwijten, zonder bekvechtende advocaten. We hebben dit samen beslist, in alle vriendschap. Het voelde gewoon als het juiste moment om dit te doen.”

“The skill in attending a party is knowing when it’s time to leave”, laat Michael Stipe optekenen. Het doet denken aan gevleugelde woorden van Rick De Leeuw, die andere boomlange rocker, toen we hem ooit eens het einde van Tröckener Kecks beklaagden: “Je stopt altijd te vroeg, tot het te laat is.” Misschien is het dus best zo; stoppen nu het dipje van begin vorig decennium overwonnen is, en de goede naam alweer twee platen lang herbevestigd is. Met opgeheven hoofd de arena verlaten is ook een kunst. Geen bloemen, geen kransen, en voorlopig ook geen afscheidstoernee. Het hoeft ook niet. R.E.M. kan terugkijken op dertig jaar rijkgevulde carrière; hun discografie is een monument voor hun kunnen op zich. Laten we dat eren, al was het maar met een loeihard “It’s The End Of The World As We Know It”.

De ondertitel daarvan was niet voor niets: “(And I Feel Fine)”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × drie =