De spannendste groep om live te zien is misschien wel Animal Collective. Je weet maar een ding: dat het telkens opnieuw anders zal zijn als de keer daarvoor. Laat staan dat het een getrouwe reproductie van de laatste plaat wordt. En dus stond woensdagavond, ondanks doorbraakalbum Merriweather Post Pavilion, alweer helemaal in het teken van de toekomst.
En zo hoort het ook. Bands die zich slaafs aan het plaat-tour-schema onderwerpen zijn er al genoeg. En daarenboven is de groep die die plaat opnam alweer van samenstelling veranderd. Na twee platen thuis te zijn gebleven, klom gitarist Deakin immers weer aan boord (Het is een collectief, dus elk van de vier leden is vrij om te komen en gaan naar believen), en meteen werd de overheersende elektronica van de vorige platen opnieuw het hok in gedrongen. Weg was dus de wat kille, klinische Animal Collective van de Merriweather Post Pavilion-tour, vandaag zagen we opnieuw de dynamische, psychedelische rockband van vijf jaar geleden, toen de groep met het fijne Feels in de rugzak voor het laatst met de gitarist tourde.
Niet dat dit hartelijke weerzien leidt tot een uitgesponnen greatest hits set — ze zouden wel gek zijn. Wie even setlists googlet komt op lijstjes genre “untitled” – “new song 1” – “new song 2” -… , en daartussen: her en der een “hitje” als zoethouder. Een verplichting bijna. Maar het is natuurlijk wel een hertimmerd “Did You See The Words” of een “We Tigers” die het publiek tussen al het onbekende werk bij de les houdt.
Tijdens “Brother Sport” ontploft de zaal zelfs even en dat is niet meer dan terecht. Drijvend op tribale percussie doet het nummer — indianendans meets gospel meets raveclassic — denken aan zonovergoten Afrikaanse vlakten en beelden uit The Lion King. “Summertime Clothes” lijkt aanvankelijk dan weer op “Monstertruckdriver” van T. Raumschmiere, maar ontpopt zich gaandeweg tot de psychedelische popsong die het altijd al was.
En wat leren we dan uit de vele nieuwe nummers? Dat Animal Collective meer dan vroeger voor helderheid kiest. Nog steeds worden stemmen liefst door zeven filters tegelijk gestuurd, worden melodieën begraven in een lange trip, maar ze zijn er wel. Wat overheerst is een makkelijk leesbare groove die aanzet tot meewiegen, dan wel dansen. Het openingsnummer verbergt echo’s uit de elektrorock, meteen daarna krijgen we iets dat klinkt als Beach Boyspunk dat door een hoop effectenpedalen is gestuurd. Het is voor deze groep verrassend toegankelijk. Begeleid door de kleurige visuals op het scherm achter de muzikanten, zorgt het voor een lange trip.
En zo gaat het maar door. Vanzelfsprekend zijn er dipjes, momenten dat we enkel een ticket voor de trip overhouden, maar de muziek niet uitnodigend genoeg is om echt aan boord te stappen. Maar zo kennen we Animal Collective; slackers genoeg om niets te malen om wat een publiek vindt. Doorbijten is dan de optie, en hopen dat de focus snel terugkeert.
Dat gebeurt vanavond meestal snel — enkel de bissen zijn vrij zinloos, maar met die tegendraadsheid houdt de groep dan maar zijn moeilijke reputatie in stand –; drie kwartier ver in de set lijkt nauwelijks twintig minuten. Animal Collective weet te boeien, en houdt die aandacht ook vast, ondanks het onbekende materiaal.
Het is goed dat deze band opnieuw op tour ging, en nog niet meteen de studio opzocht om nieuw materiaal op te nemen. Het was nodig dat Animal Collective zichzelf eerst als groep herontdekte, want dat gevoel was wat verdwenen naar het einde van de Merriweather Post Pavilion-tour. Die plaat mocht dan wel een artistiek hoogtepunt zijn, de optredens waren vaak zielloos en koud. Het organische van vanavond, de warme groove waarmee alles aan elkaar werd verbonden, toonde een heel andere kant: de groep op zijn best. Uitkijken dus wat nu volgt. Een nieuwe plaat, vermoeden we, en dan weer optredens, met ongetwijfeld weer een andere benadering. Want stilstand is achteruitgang. Met Animal Collective, kortom, verveel je je nooit.
