The Vaccines :: What Did You Expect From The Vaccines?

Catchy gitaren? Check. Uitgekiende promo en marketing? Check. Hypemachine die op volle toeren draait? Dubbelcheck. Braakneigingen? Vreemd genoeg niet. The Vaccines houden zowaar muzikaal stand, ondanks de aandachtsstorm waarin het viertal beland is.

The Vaccines. We konden ze al bijna niet meer ruiken of zien, en dat nog voor we een noot uit het debuut gehoord hadden, afgezien dan van single “Post Break-up Sex”. Dat nummer volstond om een hype van jewelste in gang te trekken, niet enkel in de Britse pers, maar evengoed in deze contreien, waar men zichzelf nochtans graag op de borst slaat als zijnde nuchter en gezapig.

Tot het concert van het Brits viertal tot twee keer toe naar een grotere zaal verplaatst moest worden omdat de vraag naar kaarten zo groot blijkt. En dat, jawel, voor iemand dat debuut goed en wel gehoord heeft.

Hoewel amper een maand geleden, blijven van dat concert maar weinig herinneringen hangen. Aardig, dat wel, maar zeker geen reden om wild euforisch de nieuwe revelatie in de armen te drukken. De zin om het oh zo ironisch getitelde debuut What Did Your Expect From The Vaccines? onbeluisterd te laten passeren, is niet gering. Ware het niet dat de hoofdredacteur puppy-oogjes heeft waarmee heel moordzuchtig gekeken kan worden.

Bovendien heeft, laten we wel wezen, de plaat van The Vaccines een hoesfoto die tot de verbeelding spreekt, en kochten we vroeger, nadat de grootouderlijke kerstpremie geïncasseerd was, geen platen puur op basis van hun hoes? Welaan dan, het album mee de auto in op weg naar een rotklus en nog voor het amper 35 minuten durende debuut ten einde is, is vakantiestemming ons deel.

Reden voor al die vreugde is de complexloze aanpak die The Vaccines hanteren op hun plaatje, iets dat redelijk onopgemerkt bleef in de Botanique. De 82 seconden durende opener “Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)” zet met zijn hakkelende gitaren en catchy handclaps de toon voor wat een zorgeloos zomerplaatje wordt. Binnen die context — wat een ontzettend stom woord is als het gaat om een van joie de vivre barstend album — blijkt single “Post Break-Up Sex” zowaar zelfs stand te houden zonder dat ook maar een vinger naar de skip-toets wordt uitgestoken.

Als er al aan toetsen gekomen wordt, dan de terugzapknop, om “Blow It Up” en “Under Your Thumb” nog een keer of wat door de buurt te laten schallen, en – – het zat er aan te komen – – de volumeknop. Want als een mens vrolijk is, dan is subtiliteit het laatste van zijn zorgen. Dat blijkt althans uit de muziek die de jonge Britten hier in de groep gooien. “If you wanna come it’s alright”, klinkt het bijvoorbeeld in “If You Wanna”, alsof het niet zoveel uitmaakt en de andere optie net zo goed is.

Of neem “A Lack Of Understanding”, waarin de jonge honden doodgemoedereerd zingen dat ze te veel tijd om handen hebben, een luxe die alleen jonge, zorgeloze honden hebben. Dat ze die luxe hier tentoonspreiden, siert hen bijna; de ongedwongenheid spat dan ook zowat van deze langspeler, die schreeuwt om het etiket ‘vakantieplaat’”.

Hoewel dit nuchter beschouwd niet meer is dan een middelmatig plaatje, hebben The Vaccines die middelmaat tot cult weten te verhapselen en dat is een geniale zet. Als het een beetje meezit, wordt dit het soort album waardoor je over vijf of tien jaar, wanneer een van de songs op een onverwacht moment opnieuw opduikt, vol weemoed denkt: “Ja, dat voorjaar van 2011, wat een tijd was dat”, waarna je je een goed half uur wentelt in de guilty pleasure die What Did You Expect From The Vaccines tegen dan vast geworden is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × twee =