DIT WAS 2010 :: Taxi Taxi! :: ”Wij waren eerst”

De hele maand december blikt goddeau.com terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2010. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid indook.

First Aid Kit – Taxi Taxi!: zoek de tien verschillen: Zweeds, jong, zussen, krachtige, luide tweestemmigheid, een zwak voor lichte, akoestische gitaarbegeleiding, een rudimentaire productie koesterend… Op verschillende manieren zijn we op zoek gegaan naar de valkuil waaruit zou blijken dat First Aid Kit en Taxi Taxi! gewoon dezelfde formatie is.

Tevergeefs. Dat weet ook wie Taxi Taxi! al in 2008 aan het werk zag, in het voorprogramma van Efterklang tijdens de Feeërieën. Taxi Taxi! zijn Miriam en Johanna Eriksson Berhan, identieke tweelingen van amper twintig jaar en op hun debuut, dat eind vorig jaar verscheen, iets subtieler in de weer met instrumentatie (trompet, accordeon, percussie en strijkers) dan de zussen Söderberg. "Zonder de hulp van Efterklang zaten we hier nu niet," geeft Joanna toe tijdens een ontmoeting voor hun eerste Belgische headlinershow in de Botanique, dit voorjaar. "Ze namen ons mee op tournee, beschermden ons tijdens die eerste trip ver van huis. Bovendien gaven ze ons vertrouwen door onze ep uit te brengen op Rumraket, hun label."

Die ep, uit 2007 alweer, bevatte zes nummers en werd onder handen genomen door Björn Yttling, van Peter, Björn and John. Twee daarvan ("All I Think Of" en "Mary") werden, licht aangepast door producer Johan Berthling, op het album overgenomen. Ze toerden ermee door Scandinavië, grote stukken van Europa, het Verenigd Koninkrijk en zelfs Rusland, waarna het Britse label Fierce Panda hen oppikte en hen een contract aanbood voor Still Standing At Your Back Door, het uiteindelijke debuut.

Maar terug naar het begin, naar het moment dat de meisjes van Taxi Taxi! hun eerste songs op het internet zwierden. "Sinds ons veertiende zaten we in een teenage rockband. We speelden er dwaze, melige puberrock. Voornamelijk voor de lol, we hadden er zeker geen ambitie mee. Ik speelde er bas, wat een probleem was, want ik heb moeite met ritme", grijnst Miriam. "Thuis deden we het rustiger aan. We namen wat nummers op met een akoestische gitaar en de tweestemmigheid kwam als vanzelf. Het resultaat beviel ons en dus postten we twee nummers op MySpace."

Om een pagina aan te maken, hadden ze een naam nodig. "We hadden net een postkaart uit New York ontvangen van een vriendin die daar op reis was," vertelt Johanna, "Op die postkaart stond op de voorkant zo’n gele taxi. Vandaar Taxi Taxi! dus, alsof we een taxi roepen." Dat een New Yorkse rockband, die elkaar leerden kennen in een taxi, dezelfde band draagt, ontdekten ze pas later. Johanna haalt de schouders op: "Wij waren eerst", zegt ze resoluut. "Bovendien hebben wij een uitroepteken en zij niet."

Johanna en Miriam hadden nu een paar eigen nummers en een groepsnaam. "Maar we dachten toen nog niet in functie van een potentiële groep, voor ons waren die huisnummers een klein project. Maar de reacties waren niet te overzien."

Dat Taxi Taxi! overdonderd werd met positieve commentaar mag geen wonder heten. Al bij de eerste noten van hun samenzang word je weggeblazen door de zaligmakende combinatie van kracht en schoonheid. Ook de muzikale maturiteit waarmee ze hun korte folksongs doorspekken is opvallend. De basis van eenvoudige gitaarstroken of simpele pianoakkoorden en elementaire percussie wordt met veel aandacht voor detail opgevuld met blazers, accordeon, glockenspiel of strijkers, die nooit overheersen.

Pas in de teksten durven hun jeugdigheid of zelfs kinderlijkheid wel eens doorschemeren, zoals in het titelnummer; een beschrijving van de frustratie die kalverliefde meestal is: "I have a book in which I write about him/What he’s eating/Who is meeting/What he is wearing/When he’s sleeping." Een nummer later: "Suddenly your hands are so very safe/Suddenly it is your heart pumping blood through my veins" en zelfs "More mature than ever I’m thinking of marriage and kids." De zussen over die tekst:"We hoeven niet per se in de beschreven situatie te verkeren. In die zin is het niet altijd autobiografisch, maar we kijken wel goed rond", zeggen ze over de waarachtigheid van hun teksten.

"Same Side Of The Moon", onbetwist het beste nummer van de plaat, vertelt het verhaal van een liefde die naar verre oorden vertrekt ("At night we don’t see the same side of the moon"). Hij vraagt haar nog wel om mee te gaan ("Stood still and smiled when he left to you/Wanna come with me?’ he asked"), maar zij twijfelt tot het te laat is ("I couldn’t do nothing/Could just laugh/I couldn’t do nothing").
"Het gaat over lange afstandsliefde", legt Johanna uit. "Je lief is vertrokken, ver weg, en je komt erachter dat die persoon misschien niet zoveel om je geeft als gedacht. Op de duur praat je niet meer dezelfde taal. Daarom hebben we er een strofe in het Zweeds in gestoken. Om de vervreemding van elkaar te benadrukken. Ik zit op mijn knieën en zeg: ’Ik huil rivieren/Bijna drijf ik weg/Alleen jij kan me weer gelukkig maken/Waarom kom je niet snel terug/De wind is te koud en de zon te warm/Zolang ik niet in je armen lig.’" " Ze lacht schaapachtig: "Heel erg dramatisch, ik weet het. Misschien ook daarom dat we het in het Zweeds zingen, omdat het zo beschamend is."

Taxi Taxi! heeft zich in haar korte bestaan al goed geïntegreerd binnen de Zweedse scène. Naast Efterklang en Peter, Björn and John behoren The Concretes, Jenny Wilson en Tape tot hun muzikale vrienden en medewerkers. "Niets bijzonders," klinkt het bij de zussen, "Stockholm is niet groter dan Brussel. Iedereen kent elkaar en iedereen helpt elkaar. Zo krijgen we geregeld bassisten en drummers te leen en ook aan goede producers geen gebrek." Ondanks, of misschien wel omwille van het comfort dat hun thuisland hen biedt, kijken de zussen stilaan uit naar iets nieuws: "Het is moeilijk om nieuwe nummers te schrijven, omdat we nog steeds bij onze ouders leven. Mijn inspiratie thuis is op, ik heb er alles al gezien, ik krijg er niets meer bij. Daarom schrijf ik nummers op tournee, maar ook daar worden we gemakkelijk afgeleid. Ik hou van Stockholm, maar ik ben het er beu", zegt Joanna, "Tegenwoordig denk ik meer en meer aan Kopenhagen. Mijn vriendje droomt dan weer van Montréal. Ik weet nog niet wat het wordt, maar de drang om weg te gaan wordt steeds groter." En de zus dan? Miriam: "Ik hoef niet zo nodig weg. Het zal wel moeilijker werken zijn op als Johanna beslist te verhuizen, maar met Skype en internet kan alles, zeker?"

De tweeling Eriksson Berhan groeide op in een rustig gezin in Luleå, in het noorden van Zweden. Toen ze veertiende werden, verhuisden ze naar Stockholm, waar hun moeder een kinderboekhandel opende. Muziek en literatuur waren twee onontbeerlijke elementen in het gezin Eriksson Berhan. "Toch ben ik niet echt een lezer. Ik lees snel, maar zonder echt de inhoud te absorberen", glimlacht Miriam verlegen. "We zongen wel constant", voegt Johanna eraan toe. "Het verbaasde onze ouders dan ook niet dat we uiteindelijk deze weg zijn ingeslagen." "En ja, het helpt wel dat we tweelingzussen zijn", zegt Miriam, nog voor we de vraag kunnen stellen, "We weten eigenlijk niet of we een eeneiige tweeling zijn. Soms denken onze ouders van wel, andere keren zeggen ze dat het onmogelijk is, omdat we op bepaalde momenten wel erg verschillen. Maar we kennen elkaar gewoon door en door. Daarom gebeurt het dat we dezelfde zin uitspreken. Omdat ik haar woordenschat ken en kan voorspellen wat ze gaat zeggen en omgekeerd."

Waarop we voorzichtig de naam First Aid Kit laten vallen. De gelijkenissen zijn frappant, vinden ze dat zelf niet? "We begrijpen die reactie wel, maar we vinden die vergelijkingen natuurlijk niet fijn", fronst Johanna, "Niet dat we niet met hen kunnen opschieten, we komen elkaar vaak tegen, maar wij gaan onze eigen weg." "En," haast Miriam zich, "wij waren eerst!"

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 16 =