The Sore Losers :: “Vernieuwen? Ik wil verouderen!”

Ze zitten al een half leven of langer in de rock-’n-roll, maar terwijl dat tot voor kort grotendeels onder de radar bleef, surfen Jan Straetemans en Cedric Maes sinds het voorjaar op een golf van voorspoed. The Sore Losers, hun band, bestaat amper een jaar, maar laat dat jaar nu net een topper geweest zijn.

Verscholen tussen de zuilen van het AB-café zitten Straetemans en Maes sigaretten te roken en er vervaarlijk rock-’n-roll uit te zien. Geen jongens die je spontaan zou aanspreken op zoek naar een gezellige babbel. Maar kijk, schijn bedriegt: de heren zitten er ontspannen bij en genieten van een mooie late zomerdag.
"We mogen niet klagen", zegt Maes over de drukte tegenwoordig rond zijn nieuwe band.
enola: Jullie niet, maar wie op Pukkelpop niet op tijd aan de Wablief!? kwam, kon The Sore Losers niet aan het werk zien: de tent zat vol.
Jan Straetemans: "Serieus? Dat wist ik niet. Oei. Nu ja, dat is goed. Dank u."

enola: Een mooie bekroning? Want minder dan een jaar geleden wist nagenoeg niemand wie The Sore Losers waren.
Maes: "Ja, al zit de Rock Rally daar voor veel tussen. Voor héél veel. Die is enorm invloedrijk. En ja, door daar aan deel te nemen, loop je risico. Want als je dan op je gezicht gaat, is het misschien definitief voorbij."
"Eerlijk gezegd waren we ook verrast dat we zo hoog geëindigd zijn. Het is tegenwoordig niet het hipste genre dat we spelen."

enola: Hip of niet: jullie hebben een voorgeschiedenis, en dus ook redelijk wat ervaring. Logisch dat je er dan niet onmiddellijk uitligt.
Maes: "Dat weet je niet. Voor hetzelfde geld zeggen ze: daar zijn ze weer. We geloven wel in onszelf, maar met dit medialandschap … (lacht)."

Straetemans: "Voor alle duidelijkheid: hadden we er na de preselecties uitgelegen, dan hadden we dat erg gevonden, zeker weten. Zoals gezegd is het een gok. Maar dat betekent niet dat we verwacht hadden dat we tweede gingen worden. En het heeft veel gedaan. Maar, als we niet aan de Rock Rally hadden deelgenomen, en als we niet tweede waren geworden, hadden we exact hetzelfde gedaan als we nu gedaan hebben. Dan hadden we die plaat ook gemaakt en die nu ook uitgebracht. Alleen zaten we dan hier vandaag misschien niet met veel journalisten te spreken. De aandacht die je krijgt, verhoogt natuurlijk."
Maes: "De plaat was trouwens al gepland voor we aan de Rock Rally deelnamen."
Straetemans: "Net als onze boekingsagent, die we toen ook al hadden."

enola: Hoe lang bestonden jullie op dat punt eigenlijk?

Maes: "Exact één jaar. We hebben het laatste concert met El Guapo Stuntteam in de Muziekodroom gespeeld en een week later zijn Jan en ik samen beginnen te spelen. Exact een jaar later was het de Rock Rally."
Straetemans: "Eigenlijk is het relatief snel gegaan. Het leeuwendeel van de plaat hebben we ook in de studio geschreven."

enola: Is dat geen dure operatie?
Straetemans: "We hadden een budget dat gespekt was door de Rock Rally. Daardoor konden we twee weken, in plaats van één week, de studio in. Nu ja, studio: een schuur die akoestisch in orde gemaakt is eerder. Maar zeker goed genoeg. We konden daar ook logeren, dus hebben we twee weken fulltime kunnen werken."

enola: Bevordert dat het groepsgevoel? En in hoeverre wil je zulke dingen nog wel doen, na al die jaren in het vak?
Straetemans: "Het is heel plezant om, bijvoorbeeld, samen te koken."
Maes: "En we zijn jong van geest. Bovendien hebben we twee tieners in de band."
Straetemans: "Tieners is veel gezegd. Ze zijn twintig en vierentwintig of zo." (doelt op bassist Kevin Maenen en drummer Alessio Di Turi)
We kunnen heel goed met elkaar opschieten en humor is daar een sleutel in. Dus twee weken veel lachen."
Maes: "En hard werken."

enola: Zouden jullie, zoals Pixies, samen muziek kunnen maken als jullie elkaar niet konden luchten?
Maes: "Dat geloof ik niet, eerlijk gezegd. (denkt na) Misschien zou dat wel gaan, maar dat zou niet fijn zijn."
Straetemans: "Wij maken graag muziek en vinden het heel fijn dat we ons daarbij kunnen amuseren. Je moet elkaar ook iets gunnen, dat is muziek maken."
Maes: "Toen we met de band begonnen, kenden we elkaar niet heel goed, maar we hebben elkaar kunnen vinden in de muziek."

enola: Als je iets nieuws wilt beginnen, hoe weet je dan eigenlijk met welke mensen je dat het beste doet?
Maes: "Ik wist dat Jan een goede stem heeft en een fantastische muzieksmaak. Als het mislukt, tja, dat kan, dat is nu eenmaal het risico, maar vanaf de eerste dag werkte het."
Straetemans: "Ik speelde in een lokale punkband, Saturday Night Beaver, waarmee we enkele keren het voorprogramma van Cedric gedaan hebben. We zaten in hetzelfde circuit. Ik vond het heel fijn dat Cedric me vroeg voor zijn nieuwe band. Vanaf dag één heb ik me kapot geamuseerd."
Maes: "Ik ook, ik ook."

enola: Is dit voor jullie beiden een stap voorwaarts vergeleken met wat jullie vroeger deden?
Maes: "Ja. Ik doe meer mijn goesting. Vroeger was dat in het begin ook, maar na verloop van tijd wilden we allemaal andere dingen doen. Toen hebben we wijselijk besloten ermee op te houden."

enola: Uit een interview op het einde van El Guapo bleek inderdaad dat jullie niet veel fut meer hadden.
Maes: "We waren dat gewoon kotsbeu, jong. We zijn begonnen toen we vijftien waren. Niemand van ons beheerste toen een instrument. En dan begin je iets te doen en denk je: "shit, we steken iemand in het vuur en laten iets ontploffen, zetten maskers op, gaan de boel begaaien." Maar na zes, zeven jaar denk je: "wacht eens even." Want je begint je instrument te beheersen, begint muzikant te worden. En dan denk je van "shit, ik ben dat kotsbeu, die show." Maar dat is net waar je op vastgepind wordt. Vanaf dat we ons lieten horen, was het: "daar zijn die mannen met dat vuur weer." Terwijl we op het einde helemaal geen vuur meer hadden en écht probeerden nummers te schrijven en muziek te maken. En los daarvan begon het binnen de groep muzikaal ook te botsen."

enola: Nochtans speelde Micha Volders, die ondertussen met The Vermin Twins héél andere muziek maakt, ook eerst bij The Sore Losers.
Maes: "Ja, hij was aanvankelijk onze drummer. Maar dan begon het heel goed te lopen met The Vermin Twins en viel het niet meer te combineren. Het had geen zin dat Micha het gevoel had dat hij zijn aandacht over twee dingen moest verdelen. Ga dan voor The Vermin Twins, dan kunnen wij ook een drummer nemen die er vollen bak voor kan gaan."

enola: Vind je het niet frustrerend dat je vorige band een beetje blijven steken is, terwijl The Vermin Twins en The Sore Losers in geen tijd redelijk wat teweeg brengen?
Maes: "Ik heb niet het gevoel dat we met El Guapo hebben aangemodderd. We hebben twee keer op Pukkelpop gespeeld, op Montreux Jazz, we hebben echt wel vies vette dingen gedaan, zeker als je kijkt naar wat voor muziek we maakten. Maar op een gegeven moment moet je zeggen: "het is goed, nu heb ik er geen zin meer in, ik wil iets anders doen." Meer was het niet. We zijn niet moeten stoppen uit frustratie omdat we niet verder raakten, helemaal niet. We wilden gewoon niet verdergaan. Ja, dan houdt het op."
Straetemans: "Bij mijn band was het hoogtepunt het voorprogramma van El Guapo spelen in de Muziekodroom. "Als we ooit in de Muziekodroom kunnen spelen, en dan in het voorprogramma van El Guapo", dat was de schaal waarop we dachten. Dat was het uiteindelijk gewoon. Spelen en plezier maken."
Maes: "Nu nog."

"Het was ook de bedoeling om na Guapo, met Jan en Micha, een paar keer per week te spelen. En Micha zei dat ook: "je hebt fijne nummers gemaakt, zonder al die (maakt soleergebaren en geluiden). Liedjes. Dat gaat een vette band zijn. Maar we gaan dat rustig aan doen." Goed, we doen het rustig aan, hebben fucking vijf shows gespeeld toen Peter Verstraelen ons wou boeken en Excelsior onze plaat wilde uitbrengen, en toen stonden we plots als tweede in de Rock Rally. Compleet uit de hand gelopen. Maar goed, dan beslis je om ervoor te gaan."

enola: Jullie geluid is heel seventies. Is dat teruggrijpen naar waarmee je opgegroeid bent?
Maes: "Ja. Absoluut, terug naar de roots. Seventies muziek heb ik altijd graag gehoord – allerhande classic rock en blues, noem maar op. Maar ook naar waar het voor mij echt mee begonnen is: de garage. Die sound, van onder meer The Oblivians."

enola: Is het niet moeilijker om in zo’n genre, dat al eeuwen bestaat, met iets nieuws te komen?
Maes: "Moet dat? Ik schrijf liedjes die ik in mij heb zitten en na-tuur-lijk zullen er dingen bijzitten die al ergens op lijken, absoluut, dat is onvermijdelijk. Maar ik ben er fucking tegen om dan te zeggen: "oh shit, we moeten ons nummer vernieuwen, laten we er een laptop bij halen." Ik wil niet vernieuwen, ik wil verouderen! (Stopt. Denkt. Schiet in de lach)"
"Nu ja, dat is wat er uit komt."
Straetemans: "Er zit geen major plan achter. Dat is de muziek waar we naar luisteren en als we een gitaar vastnemen en een liedje maken, dan is dat wat er uit komt. We gaan dat niet sturen of over nadenken of het wel origineel is of dit of dat. Neen: dat is het, we gaan dat op een plaatje zetten en die plaat gaan we uitbrengen."
Maes: "En godzijdank waren er mensen in geïnteresseerd. Voor hetzelfde geld waren we niet geselecteerd voor de Rock Rally en hadden we geen label. Ik zweer het, dan zaten we nu nog iedere week te repeteren en muziek te maken."

enola: Het is best fascinerend hoe die oude invloeden blijven aanslaan. Hoe komt dat, denk je?
Maes: "Ik denk dat veel kids dat gewoon te gek vinden. Die horen die muziek nergens meer. De radio draait het niet, MTV zeker niet. En ze moeten het echt zelf op internet zoeken. Voor mij was dat vroeger heel anders. Ik ging naar een optreden in de Lintfabriek, zag daar een groep en daar stond een gast met één platenbak. Dan had je tien euro bij en kon je één plaat kopen. Oei, fuck, welke plaat ga ik kopen. Oké, deze plaat wil ik kopen. Iets van Guitar Wolf of John Lee Hooker, of weet ik veel. En je koesterde die muziek ook. Dat was die plaat die fucking tien euro gekost had. En die je grijs draaide. De jeugd heeft tegenwoordig zoveel impulsen en als je die muziek wilt leren kennen, moet je er ook echt naar gaan zoeken. En ik denk dat veel kids daar gewoon te mottig voor zijn, om te beginnen. Of te lui, ik weet het niet."

enola: Zo moeilijk kan het toch niet zijn om pakweg de woorden "Led" en "Zeppelin" in te typen.
Straetemans: "Maar hoe leer je die band kennen? Misschien doordat je nu een groep ziet die daardoor beïnvloed is."

Maes: "Je zou ervan versteld staan. Ik heb jaren gitaarles gegeven. En dan zei je tegen zo’n leerling: Hier, Led Zeppelin, check dat. En dan kwamen die terug:
Iik heb Led Zeppelin eens gecheckt.
En, wat vond je ervan? Ja, hoe zag die zanger eruit! Dat is een frappant voorbeeld, dan gingen ze die naam intypen op Google en kregen ze een foto te zien van, laten we eerlijk zijn, janetten. Die kids hebben dan direct iets van: dat imago spreekt me niet aan. En dat klinkt niet meer zo goed als nu. Die jongeren zijn een heel andere klank gewoon. Maar ik denk wel dat als een band als de onze live speelt, je er jongeren mee kan aanspreken. Dat hoor je ook in de reacties: wow, te gek, ik wil ook leren soleren. Dan denk ik: fantastisch jongen, gaan! Doe dat!"

enola: Om tot slot nog maar eens terug te komen op de Rock Rally: het was bijna grappig om jullie daar tussen de jonge snaken te zien.
Maes: "Oh jongens. Het was heel raar. Wij zaten ook alleen. Terwijl je die andere groepjes zag verbroederen en lalala."
Straetemans: "We waren ook veel sneller moe. (hilariteit) Nu ja, we hebben ook al meer meegemaakt, dan ben je meer relaxed."
Maes: "Die kids denken van shit: wat ga ik tegen die ouwe zeggen."

"Ach, we zijn wie we zijn. Er zit echt geen masterplan of een imago achter. Zoals onze naam: die komt uit een film die we allebei cool vonden, een B-film die nergens over gaat en waar Guitar Wolf in meespeelt."
"Vorige week waren we in Nederland en daar liep een zwarte Amerikaan rond, die ook in een band had gespeeld. Hij vroeg in welke groep wij speelden en toen hij hoorde dat we The Sore Losers heten, begon hij keihard te lachen. Dat was het moment: die man heeft het door!"

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + vijf =