Twee jaar geleden gaf Flaming Lips een behoorlijk ontgoochelende show op Pukkelpop. Het moment dat de hele magie van Wayne Coynes kleurrijke droomspektakel was afgesleten, moest er onvermijdelijk ooit eens komen. Twee jaar later op exact dezelfde plek toonde de groep dat de dagen van de herhalingen voorbij zijn. Deze band heeft nog wel een verrassing of twee in zijn mouw zitten.
We dachten dat we de show met de ballonnen en de confetti nu wel kenden, maar een al dagen enthousiast vanuit Hasselt twitterende Wayne Coyne en de zijnen, hebben eindelijk beseft dat die aanpak zijn beste tijd heeft gehad. Ja, we kregen de opkomst in de grote luchtbal, de confetti en de reuzenballonnen, maar dat ging niet langer gepaard met de euforische rush van “Race For The Price” en “Yeah Yeah Yeah Song”. Liever koos de groep voor het erg hermetische, hypnotiserende werk van het recente Embryonic.
Niet dat Coyne het showaspect ook maar een moment uit het oog verloor. Bij “Silver Trembling Hands” zagen we Coyne gezeten op de schouders van een reusachtige beer, omringd door gekleurde ballonnen. Psychedelischer dan dat wordt het niet; konden we meteen die LSD-trip uitsparen. En de frontman blijft een enthousiast prediker van de peace & lovegedachte. “Taps” werd als statement bij het “einde” van de Irakoorlog vergezeld van een tent vol opgestoken vredestekens, voor “The Sparrow Looks Up At The Machine” verloor hij zich in een lange speech over droom en werkelijkheid. Het nummer werd meteen ook opgedragen aan Michael Been, vader van een Black Rebel Motorcycle Clublid en geluidstechnicus van de band, die eerder die dag backstage overleed. Een euforische “Do You Realize?” is de enige toegift aan de ontlading zoekende fan: nog een keertje gaat alle confetti de lucht in, een laatste echo van een vorig Flaming Lipstijdperk.
Neen, een gemakkelijk optreden was dit niet, en wie kwam om nog één keer de euforie te voelen die de groep op het hoogtepunt van deze fase opwekte, ging ontgoocheld naar huis. Flaming Lips zijn daar duidelijk klaar mee, zo bleek al op Embryonic en dat is nu live ook eindelijk doorgedrongen. Je voelt dat de groep zoekt naar een volgende stap, een nieuw statement om te maken, maar er nog niet helemaal is. Daarom alleen al tekenen we zo in voor een volgende passage van de groep: we willen weten waar dit heengaat.
