Lokerse Feesten :: Manic Street Preachers + Peter Doherty


Lokeren, 4 augustus 2009

Op
papier was het alvast een prachtige affiche voor de anglofielen
onder ons: de legendarische Manic Street Preachers, de romantische
rockpoëet Peter Doherty en de Hindu Nights dj’s die erom bekend
staan al wat Brits is hoog in het vaandel te dragen.

De vijfde dag van de Lokerse Feesten werd echter geopend door
talent van eigen bodem. The Hickey Underworld
(**1/2)
won in 2006 Humo’s Rock Rally en – in navolging
van onder meer Novastar, The Van Jets en Goose – heeft die
overwinning ook deze Antwerpenaren geen windeieren gelegd. Hun
debuutplaat werd lovend onthaald, single ‘Future
Words’ is reeds grijsgedraaid op Studio Brussel en inmiddels
stonden ze al op de podia van onder andere Pukkelpop en Rock
Werchter. Dat de band al wat gewoon is, was er aan te zien. Als
muzikant zijn de groepsleden stuk voor stuk erg bekwaam, en van
zenuwen leken ze absoluut geen last te hebben. Wat die zaken
betreft, kunnen we weinig op deze mannen aanmerken. Wel is het zo
dat het gros van hun muziek net wat steviger is dan het werk van de
doorsnee rockband, en dat heeft uiteraard een wat beperktere
fanbase tot gevolg. Bovendien telde hun setlist te weinig nummers
die in staat waren ook de Hickey-leken meteen te overtuigen. Vanuit
het publiek en ook vanuit onze rangen weerklonk dan ook een
gemengde appreciatie.

Manic Street Preachers (*****) konden opgelucht
ademhalen, want dit keer stond er heel wat meer volk hen op te
wachten dan het geval was vorig jaar te Pukkelpop, waar de Welshmen
er – compleet onterecht, gezien de geweldige set die ze toen
speelden – niet in slaagden de grote massa weg te houden van MGMT.
De aanwezigen in Lokeren zullen het zich niet beklaagd hebben! Twee
decennia na de oprichting van de band slaagt de groep er nog steeds
in een even groot enthousiasme aan de dag te leggen. James Dean
Bradfield is beter bij stem dan ooit, de immer geestdriftige Nicky
Wire liet zich zelfs door een rugblessure er niet van weerhouden
toch enkele sprongetjes te maken. Bovendien schotelden ze ons een
setlist voor die we ons niet mooier hadden kunnen inbeelden. Openen
met een klassieker als ‘Motorcycle Emptiness’ is sowieso al niet
veel bands gegeven, maar het was vooral indrukwekkend hoe het
niveau geen enkel moment naar beneden dook. Net als op Pukkelpop
ontbrak het ook in Lokeren niet aan hits. ‘Motown Junk’, ‘Faster’
en ‘You Love Us’ klonken snediger dan ooit, terwijl ‘The
Everlasting’ net in een ontroerend subtiel akoestisch jasje werd
gestopt. Verder was het ook genieten van overtuigende versies van
onder meer ‘Tsunami’, ‘Little Baby Nothing’ en ‘If You Tolerate
This Your Children Will Be Next’. Daarenboven sloegen ook de nieuwe
nummers erg goed aan. De enkele maanden geleden uitgekomen plaat
Journal For Plague Lovers‘ laat de Manics horen zoals
ze niet meer geklonken hebben sinds hun hoogdagen, en live was dat
niet anders. Omdat ze voor dit album uit de liedjesteksten van
verdwenen en allicht overleden bandlid Richey Edwards geput hebben,
worden er uit respect geen singles van uitgebracht, maar nummers
als ‘Peeled Apples’ en ‘Jackie Collins Existential Question Time’
zullen ook via het podium de status van legendarisch ongetwijfeld
bereiken. Een status waartoe deze band al jarenlang behoort, en
waar ze ook op basis van dit optreden nog steeds moeiteloos
aanspraak op kunnen maken.

Weinigen hadden er geld op durven inzetten, maar Peter
Doherty (****)
nam stipt op tijd plaats op het podium van
de Lokerse Feesten. Hij stond er aanvankelijk een beetje verloren –
op zijn eentje, met enkel een akoestische gitaar om hem te
vergezellen op dat kolossale podium. Dat veranderde al gauw toen
hij zijn mond opentrok en meteen een hele schare fans achter zich
kreeg. Doherty kende weinig moeite om het publiek anderhalf uur mee
te voeren in zijn eigen poëtische wereldje. Daarvoor greep hij naar
zijn solowerk, maar ook naar de back catalogue van Babyshambles en
The Libertines. De man verkeert in bloedvorm en trakteerde ons op
bijzonder knappe versies van ‘The Lost Art Of Murder’, ‘Salome’ en
‘The Man Who Would Be King’ (niet het bekendste nummer van The
Libs, maar wel een parel van jewelste). Ook met zijn cover van Neil
Youngs ‘The Needle And The Damage Done’ kwam de beruchte Brit
verrassend uit de hoek. Het was moeilijk om de schitterende Manics
nog te overdonderen, maar Peter leed zeker geen gezichtsverlies.
Met een overtuigend ‘Fuck Forever’ en opgeheven hoofd mocht hij het
podium verlaten.

Ook nadien bleef het nog feesten. De Hindu Nights
dj’s
– die ook al tussen de optredens door voor de
perfecte festivalsoundtrack zorgden – zijn genoemd naar de
gelijknamige party die al talrijke malen de Gentse Make Up Club op
zijn kop zette. Onder hen Shine A Light (aka Peter Verbeke,
organisator in de Make Up), Phil Smith (tour-dj van Oasis) en de
gebroeders Van Malderen (Gigolo’s In Retirement). Normaliter was
ook Paul Gallagher (broer van Noel en Liam) van de partij, maar die
moest helaas verstek geven omwille van gezondheidsredenen.
Gelukkig slaagden de Hindu Nights dj’s er ook zonder hem in het
publiek nog anderhalf uur langer aan het dansen te houden met de
beste rock-‘n-roll van vroeger en nu.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − elf =