Wooden Shjips :: Dos

Stoffige snelwegen en eindeloze wielen die er overheen razen vormen de zichzelf herhalende beelden bij Wooden Shjips, een band waarvoor succes en bekendheid even belangrijk zijn als technisch kunnen of muzikale inventiviteit. Toen Ripley Johnson zijn band oprichtte, was zijn visie en doel op zijn minst apart te noemen.

Zo meende Johnson dat non-muzikanten, net omdat ze niet gehinderd waren door technische bagage, er veel beter in zouden slagen pure muziek te brengen en geloofde hij niet in optredens. De eerste releases van de band werden bovendien bewust in kleine oplages uitgebracht zonder noemenswaardige reclame, opdat ze snel in de obscuriteit zouden wegzinken. Wooden Shjips behoorde een band te zijn die pas minimaal een decennium later per toeval ontdekt zou worden door grasduinende muziekliefhebbers die goedkope stapels platen inslaan.

Nadat de band de driehonderd exemplaren van zijn debuut-10” e.p. gratis weggeschonken had, ontstond er een kleine buzz rond de groep dankzij een positieve recensie in Rolling Stone. Enkele e.p.’s later tekende de band bij Holy Mountain, dat in 2007 zijn titelloze debuutplaat uitbracht, waardoor de kleine hype rond Wooden Shjips nieuw leven ingeblazen werd. Muzikaal bleef de groep al die tijd zweren bij een vereenvoudigde mix van krautrock en psychedelische rock die vooral zichzelf herhaalde in eindeloze riffs en pompende drums.

Met zijn tweede album, Dos, verandert er nauwelijks iets. Nog steeds zijn het lang uitgesponnen nummers die rond dezelfde drie motieven opgebouwd zijn, waarbij een psychedelische inslag en krautrocktrance de leidmotieven zijn. Met dien verstande uiteraard dat er weinig muzikaal inzicht of virtuositeit aan te pas komt. Wooden Shjips is geen band voor wie van variatie of verrassende wendingen houdt. Veeleer zijn ze een hippieversie van The Ramones die repetitieve gitaarriffs en lsd verkiest boven snedige punkpopsongs.

Net als The Ramones weet Wooden Shjips echter ook enorm goed in het oor liggende songs te schrijven die iedereen die ook nog maar vaagweg houdt van psychedelische rockjams zal weten te bekoren. Alle songs baden in eenzelfde fuzz terwijl de zang occasioneel door de geluidsbrij heen echoot. Het onderscheid tussen de verschillende nummers is zonder meer verwaarloosbaar waardoor Dos zich als een veertig minuten durende trip laat kennen.

Uiteraard zijn er detailverschillen. Zo doet “For So Long” het een pak rustiger aan dan “Motorbike”, maar tezelfdertijd blijft de dwingende ritmesectie herkenbaar en doen ook de gitaren noch de zang echt moeite om het patroon te verbreken. Met “Down By The Sea” is het enige wezenlijke verschil zelfs dat de gitaren zich wat meer op de achtergrond houden terwijl “Fallin’” er een orgeltje tussengooit. Op enkele details zoals een gitaarsolo hier en daar na, klinken de songs eigenlijk zo goed als krek hetzelfde, maar storen doet het niet.

Daarvoor zijn de vijf songs op Dos te amusant retro en te oprecht amateuristisch. Wooden Shjips laat zich nergens op beroepen en doet geen enkele poging om beter of anders te klinken. Ongetwijfeld gelooft hij er zelf in, en dat maakt zijn muziek net zo goed en aangenaam om te beluisteren. Het mag dan wel allemaal hetzelfde klinken en door andere bands ontelbare keren beter gedaan zijn, Dos is wel een eerlijke, niet-berekende plaat. En dat alleen al maakt het een plaat die de moeite van het beluisteren waard is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =