De mythe wil dat kunstenaars pas ware grootsheid bereiken als ze zich ongegeneerd met hun voorbeelden meten. Marcel Duchamps L.H.O.O.Q (Elle a chaud au cul, ofte Mona Lisa met snor en baard) is ongetwijfeld de geestigste omkering van dat eeuwenoude smaakideaal. Maar Matthew Houcks To Willie is tegelijk een eerbetoon aan Willie Nelson én een gooi naar diens countrytroon.
Dat Matthew Houck (de rossige baardmens die ons in 2007 het zielenzalvende Pride bezorgde) zich onomwonden naast Willie Nelson plaatst, wordt geeneens verborgen. De albumcover neemt het handgeschreven lettertype en het kleurenpalet over van Willie Nelsons tribuut aan Lefty Frizzell uit 1977 To Lefty from Willie. En ook het concept van To Willie is hetzelfde: Houck zelve diste elf minder gekende nummertjes uit Nelsons back catalogue op en redt ze terloops van de vergetelheid.
Het is bijzonder aangenaam dat er geen klassiekers werden uitgepikt. Het is vergeefs zoeken naar "Crazy" (Patsy Clines grootste hit, neergepend door Nelson) of "Always on My Mind" (wellicht het mooiste nummer dat de countrylegende ooit schreef); Houck toont zich een begenadigd Willie Nelson-kenner en stootte bij zijn zoektocht op elf onontgonnen pareltjes. "Reasons to Quit" (eigenlijk geschreven door Merle Haggard) houdt ons al dagen aan een stuk staande met één simpele zin: "the reasons for quitin’ / don’t outnumber all the reasons why". "Permanently Lonely" ("Cause I’ll be alright in a little while / but you’ll be permanently lonely") leggen we voortaan op als gedumpte vrienden nog eens troost komen zoeken en alleen Urbanus ("Ge moogt naar huis gaan / Vaarwel / Goodbye") heeft een manier die nog effectiever is dan afsluiter "The Party’s Over" om ze nadien het huis uit te werken.
Phosphorescent levert dus in de eerste plaats een tedere hulde aan Willie Nelson. Maar omdat je daarbij ’good ole pigtail’ volledig vergeet, mag er tezelfdertijd gerust ook sprake zijn van een (geslaagde!) vadermoord. Houck injecteert Willies verloren elf met een ontegensprekelijke fosfortoets en zet de hopeloos obsolete countryarrangementen naar zijn hand. Het lome "Won’t You Pick Up the Tempo" brengt je met een flits naar een van god verlaten bar ergens in het verre Texas. Maar het bandje dat er ten dans speelt is Phosphorescent, en valt op geen enkel punt te verwarren met The Highwaymen dat Nelson nog samen met Johnny Cash, Waylon Jennings en Kris Kristofferson vormde.
Zanger covert idool: wat op papier klinkt als een overbodig intermezzo tussen twee eigen platen, zou wel eens een geniale carrièrezet kunnen zijn. Over Phosphorescent zal de pers nimmer nog schrijven "klinkt een beetje als Will Oldham", vanaf heden is Matthew Houck zijn eigen referentie geworden. Zijn nieuwe bijnaam? De Man Die Ons Voor Een Halfuur Willie Nelson Deed Vergeten.
