The Love Guru




Met drie typetjes slaagde Mike Myers – de Chris Van den Durpel
van over de plas – erin om uit te groeien tot één van de
populairste Amerikaanse komieken van de laatste vijftien jaar.
Begin jaren negentig sha-wingde hij het tot icoon voor de
MTV-generatie met Wayne Campbell, tijdens de tweede helft van de
nineties zette hij James Bond in zijn smokinghemd met
Austin Powers en als Shrek bewees hij dat je de wereld kan
veroveren met een sucky Schots accent. Hij molk de
typetjes uit tot ze achterhaald en volledig ongrappig werden en
toen hij een paar jaar geleden compleet afging als ‘The Cat in the
Hat’, werd het stilaan duidelijk dat Myers komisch talent nog
beperkter was dan dat van Rob Vanoudenhoven. Zijn nieuwste prent,
‘The Love Guru’, had een potentiële comeback kunnen worden, mocht
hij ook maar een beetje meer – nou, eigenlijk veel meer – moeite
hebben gedaan. Myers slaat niet alleen de bal volledig mis met een
rotslechte en van elke smaak gespeende komedie, hij geeft ook
gestalte aan het meest irritante filmpersonage sinds Fat Bastard
zijn rubberen vetkwabben ontplooide op het scherm.

Een herpesinducerend ongrappige Mike Myers plakt zich een nepbaard
en een krullende snor aan en speelt Maurice Pitka, een Amerikaan
die werd opgevoed door goeroes in India. Zoveel jaar later is hij
de tweede beroemdste goeroe ter wereld die ervan droomt om eens op
de zetel van Oprah te springen. Pitka krijgt zijn kans wanneer Jane
(Jessica Alba), de eigenares van een Canadese hockeyploeg, hem
inhuurt om haar topspeler Darren te genezen. Darren heeft onlangs
zijn vrouw moeten verlaten en sinds ze samenhokt met hockeyster
Jacques ‘Le Coq’ Grande (Justin Timberlake) kan Darren zich niet
meer concentreren op zijn hockeyspel. Pitka zal zijn meest
onorthodoxe methodes moeten bovenhalen om Darren terug bij zijn
vrouw te krijgen zodat hij de begeerde Stanley Cup kan winnen voor
zijn hockeyploeg.

Om er maar meteen vanaf te zijn: ‘The Love Guru’ bevat anderhalve
leuke vondst, een voice-overmachine met de stem van Morgan Freeman
en een op Bollywood geïnspireerd fantasietje dat op het einde nog
eens slapjes wordt overgedaan. That’s it, voor de rest zit
er geen enkele gag of mop die ook maar in de buurt komt van ‘een
beetje grappig’ in deze komedie die meer weg heeft van een
compilatie deleted scenes die je normaal terugvindt in een stoffig
hoekje op de dvd. Alles zit scheef, niks klikt en de acteurs
beginnen net niet te blozen van schaamte. Aan welk niveau kan u
zich verwachten? Seksende olifanten, neuskeutel, kots, erectie- en
schetengrollen, meermaals lachen met de kleine gestalte van Verne
‘Mini Mi!’ Troyer en tenenkrullend slechte woordspelingen
(intimacy, in to me I see!). Maar het is het op hol
geslagen ego van Myers dat nog harder stinkt dan een ongewassen
hamsterkont.

‘Austin Powers’ blonk nu ook niet bepaald uit met subtiele
taalmopjes en verfijnde visuele gags (we gniffelen nog na van de
silhouettenscènes), maar waar Myers nog een zekere charme aan de
platvloerse avonturen van de Britse spion met de scheve tanden kon
hangen, is ‘The Love Guru’ een parodie zonder kader, richting of
structuur. Eigenlijk wordt die hele spirituele mumbo jumbo
helemaal niet te kakken gezet, wel integendeel, het lijkt bij
momenten wel een schaamteloze reclamespot voor holistisch gewauwel
(check de cameo van echte goeroe Deepak Chokra). Komt daar nog bij
dat het personage Pitka, waar Myers zijn hele excuus van een
komedie rond heeft geluld, een ongelooflijk irritant ventje is. Met
zijn giechelende stemmetje en ‘ziet u mij ongelooflijk grappig
wezen?’-geknipoog naar de camera werkt het personage Maurice Pitka
zo hard op de zenuwen dat het onmogelijk wordt om Mike Myers ooit
nog terug grappig te vinden.

Van een verhaal of samenhang is nauwelijks sprake in deze pijnlijke
aaneenrijging van sketches en ook de komisch bedoelde setpieces
storten als kaartenhuisjes in elkaar van ongeïnspireerde debiliteit
(dat hanengevecht!). Het is trouwens al erg gesteld dat Myers het
nodig vindt om niet één, niet twee keer, maar drie keer een
populair liedje (‘9 to 5’, ‘More Than Words’ en ‘The Joker’) op te
voeren met een sitargimmick. Net zoals de suck-acroniemen maar
terugkeren als ware ze de humoristische vondst van de eeuw. En
hoeveel keer kan je een olifant uit zijn natuurlijke habitat halen
en in eender welke scène steken als visuele gag? Een kleine vijftig
keer volgens Myers.

Bij de acteurs is het dus vooral het zelfingenomen ego van Myers
dat onherstelbare schade oploopt. Dana Carvey bewaart alvast een
plekje in het geruïneerde carrièrehoekje. Myers is zo slecht bezig
dat het eigenlijk nog nauwelijks opvalt dat de rest van de cast al
even beschamende prestaties neerzet. Bambikopje Jessica Alba vinkt
‘komedie’ aan als het zoveelste genre waar ze absoluut niet in
thuishoort en Justin Timberlake is er dan weer van overtuigd dat
hij een hilarische cameo levert met een op pornoster John Holmes
geïnspireerde schlemiel met een paardenlul. En dan is er nog Sir
Ben Kingsley, die met een rolletje als schele goeroe bewijst dat
hij nog lager kan zinken dan Uwe Boll-crap. Ganz
toll!

Hoe slecht is ‘The Love Guru’ uiteindelijk? Er woekeren bloederige
genocides in Afrika die grappiger zijn dan dit wansmakelijke onding
van een egoproject. Een desinfecterende douche, en snel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + zeventien =