Amen Ra

Amen Ra live zien is een beetje zoals je maagdelijkheid verliezen:
met een beetje geluk is het een onvergetelijke gebeurtenis, als je
minder geluk hebt is het niet zo memorabel, en als je pech hebt is
het een ramp. Dat laatste gebeurt bij Amen Ra gelukkig niet zo vaak
meer, nu ze vaker dan niet in deftige zalen met een goeie
geluidsinstallatie spelen. Om echter te zeggen dat de voorstelling
van hun nieuwe bijbel, Mass IIII in Kortrijk
een onvergetelijke gebeurtenis was, is helaas te veel gezegd.
Hoewel…

Voor een zaal zoals de Kreun wil je al graag eens wat geld dokken
om er optredens te gaan bekijken. Hun “filiaal” Theater Antigone is
echter iets minder gezegend met een goede akoestiek, hoewel een
grote hangar met zwarte bekleding en een gigantisch wit paard naast
het podium natuurlijk wel voor de nodige sfeer kan zorgen. Het
omhooglopende plafond zorgt er spijtig genoeg wel voor een groot
tekort aan resonantie, waardoor de altijd baszwangere mix van Ra er
ietwat te modderig doorkwam en het voor de gitaren af en toe
zwemmen of verzuipen was.

Er moet echter al een tornado door de zaal razen voor de mannen van
Ra zich ergens iets van aantrekken en ze joegen dan ook al snel het
angstaanjagende wolvengehuil van ‘Silver Needle. Golden Nail.’ door
de speakers. Eén van de blikvangers van de nieuwe plaat, hield deze
ijskoude klauwhamer perfect stand, net als de “heldere” zangstem
van Colin die ongelooflijk goed evenwicht hield met ‘s mans
krankzinnige schreeuwgeluid. Zonder veel poeha (maar onder luid
applaus) volgde meteen daarna “Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat.”.
Meteen het eerste én het laatste nummer van een nieuwe plaat spelen
als openers van je set, daar moet je West-Vlaamse cojones voor
hebben.

Helaas ging bij ‘Ad Te Veniat’ de zeer fragiele overgang vlak voor
het einde de mist in toen de anders zo geniale Mathieu Van De
Kerckhove zijn tempo kwijtspeelde. Wellicht zat het allemaal wat
tegen, een splinternieuwe set spelen in een rotvochtige warmte
zorgt onvermijdelijk voor problemen. Toen de band echter naar de
oude set overschakelde zat er duidelijk ook even sleet op de plaat,
met een of ander technisch probleem of misverstand als
oorzaak.

Hoewel dit alles de aanloop van de set in een hindernissenparcours
leek te gaan veranderen, werd alle stroefheid uiteindelijk
weggeblazen met de inzet van de ouwe getrouwe voorhamers, met ‘The
Pain.It is Shapeless’ als leider van de roedel. Ook nu konden we
weer genieten van die donkere visuals, die bij de eerste nieuwe
nummers wat gebrekkig waren geweest. De problemen met het geluid
bleven natuurlijk aanwezig, maar vielen tijdens de oudere nummers
minder op – hier zit het verschil in productiekwaliteit van
Mass III
tegenover IIII ook wat achter natuurlijk.

Nadat iedereen nog eens was weggeblazen met het sterkste uit het
oude testament, besloot het vijftal de set met het perfect
gebrachte ‘Aorte.Nóus Sommes du Mème Sang’ en een behoorlijk
‘Razoreater’. Zij die op ‘De Dodenakker’ zaten te wachten, bleven
helaas op hun honger zitten, want op de zangstem van Colin begon –
hoe kan het anders – al wat sleet te zitten en de kerk sloot hierna
zijn deuren om plaats te maken voor Om. Al bij al heeft Amen Ra
bewezen dat ze die typische sfeer nog steeds stevig in de pollen
hebben, en wij werden achtergelaten met het gevoel dat de nieuwe
nummers nog op menig podium voor openvallende kaken en enthousiast
in de lucht stotende vuisten zullen zorgen. Ra lives!

Mass
IIII
is uit bij Hypertension.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 6 =