"Wij zijn als drie pitbulls die in een vechtkring worden losgelaten." Vlaanderens strafste liveband Triggerfinger heeft een nieuwe plaat uit, en wat voor een! What Grabs Ya is opnieuw een motherfuckervan een plaat.
enola: Jullie titelloze debuut dateert al weer van 2004. Hoe komt het dat opvolger What Grabs Ya vier jaar op zich heeft laten wachten?
Ruben: "Door omstandigheden: huizen kopen, kinderen krijgen …We wilden bovendien een echt goeie plaat uitbrengen, en hebben er dus wat meer tijd voor uitgetrokken. Maar ondertussen hebben we zeker niet stilgezeten, integendeel: er was de liveplaat (Faders Up, ld), een e.p. die echter nooit is uitgekomen, en we hebben veel in het buitenland gespeeld om ook daar wat voet aan de grond te krijgen."
enola: Mario, jij hebt onder vele andere het debuut van The Black Box Revelation geproducet en meegespeeld op Jus De Box, de laatste van Arno. En Ruben, jij speelde onder meer gitaar op de laatste platen van Eva De Roovere en Milow, en deed mee in "Ik val…Val in mijn armen", een muziektheatervoorstelling van Johan Simons. Hebben die talrijke nevenactiviteiten jullie werking binnen de groep en jullie kijk op Triggerfinger beïnvloed?
Mario: "De planning tussen ons drie is meestal goed geregeld. We doen dat dan ook al jaren, want voordien waren we ook al met pakweg Hooverphonic of BJ Scott onderweg. Maar we merken wel dat het makkelijker wordt dan vroeger, want nu touren we niet meer met andere groepen. Ik doe wel nog heel wat studiosessies en de anderen kiezen hun nevenprojecten nu in functie van wat we met Triggerfinger van plan zijn."
Lange Polle: "Onze tourschema’s met Triggerfinger zijn nu ook wat strakker, meer gebundeld dan vroeger. Maar het is fijn om, naast Triggerfinger, nog met andere dingen bezig te zijn. Dat hebben we altijd willen behouden."
enola: Ondanks al die nevenactiviteiten is What Grabs Ya opnieuw een typische Triggerfingerplaat geworden, vol loeiharde rock-’n-roll met de nodige zin voor melodie en een flinke portie seks. Muziek hoeft voor jullie duidelijk niet vernieuwend te zijn om boeiend te klinken?
Ruben: "Wellicht net dankzij al die nevenactiviteiten. Zo blijven we niet te lang in hetzelfde potje roeren, snap je?"
Lange Polle: "En wat heet vernieuwend natuurlijk. Noem eens één groep in de Benelux dat hetzelfde klinkt als Triggerfinger?"
Mario: "Voilà, wij zijn dus eigenlijk ongelooflijk vernieuwend. Net door niét mee te doen met alle hypes van het moment. Groepen als Bloc Party putten ook maar gewoon uit de jaren tachtig, hoor."
enola: Zo is het maar net. Op welk nummer van de nieuwe plaat zijn jullie het meest trots?
Mario: "Dat is een moeilijke. We hebben aan elk nummer van deze plaat zo hard gewerkt, en we hebben er de laatste tijd met onze neus zo dicht op gezeten, dat het onmogelijk is om er één song uit te kiezen."
Ruben: "Doe mij dan toch maar "Scream Intro". Daar heb ik een heel goed gevoel bij, vooral door de waanzin en de energie die daar in zit."
Lange Polle: "Ook "Is It", onze Status Quo-song, vind ik heel straf. Enkele jaren geleden speelden we in hun voorprogramma, en voor je het weet word je erdoor beïnvloed blijkbaar."
enola: Afsluiter van What Grabs Ya is het uitgebeende "No Teasin"", dat eindigt met het geblaf van enkele honden. Wiens ideetje was dat?
Ruben: "Wel, het is fijn dat we de plaat zo hebben kunnen afsluiten, want in feite zijn alle nummers op de plaat bluessongs. Het grappige is dat "No Teasin’" is opgenomen in de gang van de studio, omdat de klank daar nu eenmaal uitzonderlijk goed was. Aan het einde van die gang was er een living, met de ramen open, en buiten zaten er enkele honden. Maar vanaf het moment dat ik in de gang startte met zingen, en de versterker begon te blèren, begonnen die honden onafgebroken te blaffen."
Lange Polle: "Maar op het moment dat ze eigenlijk moesten blaffen, helemaal op het einde van de song, werden ze plots stil. Dus zijn wij daar als waanzinnigen die honden beginnen uit te dagen en gek te maken, zodat ze toch nog eens blaften."
enola: Triggerfinger in de studio. Wat moeten we ons daar bij voorstellen?
Ruben: "Man, ik heb medelijden met technici en producers die met ons moeten werken, want dat is zeker geen evidentie. Het probleem is dat wij alle drie in ons hoofd ongeveer horen hoe iets moet klinken, maar dat niet begrijpelijk kunnen uitleggen. En bovendien weet elk van ons hoe ProTools werkt, en dergelijke. We zijn dus alle drie wel een beetje technicus, maar niemand is goed genoeg om het zelf te doen. Voor de mensen rondom ons, Jo Francken en Filip Goris bijvoorbeeld, is dat de hel. Want afbreken kunnen we als de beste, maar er iets tegenover stellen: ho maar (lacht)."
Lange Polle: "Het is trouwens belangrijk te vermelden dat we onze nieuwe plaat op tape hebben opgenomen en volledig live hebben ingespeeld, omdat ProTools en het daaraan verbonden knip- en plakwerk ons teveel zou limiteren. Na al die jaren kennen we de knepen van het vak wel, en we wilden niet te glad en FM klinken, maar er integendeel genoeg stoorzenders in stoppen."
Mario: "Dus hadden we het plan opgevat om alle songs in maximum drie takes op te nemen. Als het dan nog niet goed klonk, gingen we gewoon over naar een ander nummer, in plaats van te blijven prutsen op dat ene nummer. Zo zijn we uiteindelijk slechts een tiental dagen in de studio blijven plakken."
Ruben: "We hadden dan ook al lang van op voorhand aan de nummers zitten sleutelen. In januari vorig jaar deden we al drie weken preproductie, en daarna hebben we tot september heel hard aan de nummers gewerkt. Onder meer met Wim Punk en BJ Scott, die mij onwaarschijnlijk goed heeft geholpen om de teksten nog wat bij te schaven."
enola: Hoe straf jullie twee platen ook zijn, Triggerfinger is en blijft vooral een ijzersterke livegroep. Vele groepen touren om een nieuwe cd te promoten, is het uitbrengen van een plaat voor jullie een verkapt alibi om een nieuwe tournee aan te vatten?
Mario: "Nee, zo sterk zou ik het niet durven stellen. Live spelen is voor elk van ons heel belangrijk, maar we maken ook erg graag platen. Vandaar ook dat ze ons zo vaak vragen voor studiosessies, denk ik. Maar hoe rudimentair What Grabs Ya ook mag klinken, er is wel heel hard over nagedacht. Uiteindelijk komt het maar tot een nieuwe cd als we er alle drie even tevreden over zijn. Een nieuwe plaat is bijgevolg zoals een nieuwe baby, die we sterk koesteren. Maar nu de plaat is opgenomen, hunkeren we er echt naar om ze live te kunnen spelen."
Ruben "Dat live spelen is inderdaad echt belangrijk. Te meer omdat je een optreden niet kan kopiëren, in tegenstelling tot een plaat. Ook de ervaring van op een podium te staan is onvervangbaar."
Lange Polle: "Gek dat je dat vraagt trouwens, want ze hebben mij die vraag al meerdere malen in mijn carrière gesteld. Eigenlijk impliceert ze dat je live beter bent dan op plaat, en dat vind ik bij Triggerfinger helemaal niet het geval."
Ruben: "Voilà. Dat is volgens mij trouwens het moeilijkste aan cd’s maken. Iedereen klaagt erover dat een overweldigende livesound toch zo moeilijk op plaat valt weer te geven. Maar het eigenlijke probleem is dat weinig mensen cd’s op hetzelfde volume beluisteren als optredens. Laat What Grabs Ya op luid volume door je boxen in de huiskamer knallen, en ik denk niet dat er veel verschil zal zijn met onze livesound."
Lange Polle: "Met een paar schoon madammen erbij natuurlijk."
enola: In de muziek van Triggerfinger is seks inderdaad prominent aanwezig. Wie van jullie drie heeft de proef al eens op de som genomen, en het beest met de twee ruggen gevormd op de eigen muziek?
Lange Polle: "Nee man, daar is onze muziek toch iets te ruig voor. Geef mij dan maar iets van Curtis Mayfield of Barry White." (waarop de band een amusant betoog afsteekt over het onderscheid tussen echt schone madammen en gepiercete rock-’n- rollgrieten, en de imposante Lange Polle uiteindelijk rechtstaat en op hilarische, Ricky Gervais-achtige wijze zijn seksuele fantasieën even de vrije loop laat. Saillant detail: we bevinden ons in de poepsjieke lobby van het Brusselse Plaza Hotel.)
enola: Binnenkort gaan jullie opnieuw op tournee door heel Vlaanderen. Nog geen last van vervelende déjà-vugevoelens?
Lange Polle: "Na dertig jaar lang op 30 m² te hebben gespeeld, heb ik daar toch wat last van (lacht). We zijn inderdaad overal al een keer geweest. Maar ik ga dan nog liever in Bertem spelen voor 500 man, dan over en weer naar Berlijn te trekken voor 500 man. Als je zoveel speelt, moet je oppassen voor burn-outs in de groep. En we worden er ook niet jonger op, natuurlijk. Als je achttien bent, rijd je met plezier 1000 km heen en terug in een tourbusje om ergens te gaan spelen, maar naarmate je ouder wordt, verdien je wat meer luxe, vind ik."
Ruben: "In België en Nederland zijn de voorwaarden om te spelen nu eenmaal erg gunstig. Daarenboven is elk concert van Triggerfinger toch weer verschillend, laten we genoeg marge tot improvisatie en hebben we nu een pak nieuwe nummers. Dus we kijken er echt wel naar uit. En ondertussen proberen we hier en daar wat steentjes te leggen, in Duitsland, Frankrijk en Zwitserland bijvoorbeeld. We zitten nu ook op een nieuw label (Excelsior, een onafhankelijk platenlabel uit Utrecht dat ook Absynthe Minded, Fixkes en Spinvis onder zijn vleugels heeft, ld), en hopen zo gaandeweg wat meer voet aan de grond te krijgen in die landen. Maar de verplaatsingen en organisatie moeten natuurlijk wel zin hebben."
enola: Live straalt er van jullie een enorme goesting uit.
Lange Polle: "Inderdaad. Volgens mij is dat gewoon het gevolg van het samenbrengen van onze drie individuen, alsof je drie pitbulls in een vechtring zou zetten. We slaken ook geen strijdkreten of zo vooraleer we het podium op gaan. Het cruciale punt is meestal wanneer we onze maatpakken aandoen. Vanaf dan voel je de adrenaline echt naar boven komen, en zijn we volledig klaar om het podium op te stormen. Als die adrenaline niet komt, dan volgt er ook geen optreden. Maar met Triggerfinger heb ik dat eigenlijk nog nooit gehad.
enola: Al veel gespeeld op plaatsen waar jullie achteraf gezien eigenlijk niet thuishoorden?
Mario: "Ha, die keer op Rockpalast met Paul Carrack. Dat was redelijk confronterend, ja. Vooral voor het publiek, eigenlijk. Die hele zaal zat daar vol met mensen tussen de 40 en 60, en toen wij daar met onze set van wal staken, zagen we hen echt schrikken. Achteraf zijn er wel nog een paar komen zeggen dat ze het goed vonden, maar dat zal wel meer uit beleefdheid zijn geweest."
Lange Polle: "En die keer in Italië, toen we op een punkfestival stonden geprogrammeerd. Je zag die jonge punkers echt kijken van: "Wat een mausoleum hebben ze hier bovengehaald?". Heel grappig."
enola: Iets helemaal anders dan. Samen met de release van What Grabs Ya werd ook jullie website en myspace-pagina in een nieuw kostuum gestoken. Hoe belangrijk is het internet voor jullie?
Ruben: "Heel belangrijk. Of je het nu wilt of niet, internet is vandaag alomtegenwoordig. Jongeren komen alsmaar vroeger in contact met computers en internet, dus is het voor ons ook belangrijk om die gasten te informeren. Het is ongelooflijk handig om optredens en andere nieuwtjes aan te kondigen. Komt daarbij dat wij zelf ook enorme freaks zijn. Gitaargerief, pedalen, noem maar op. Je bestelt het via internet en in geen tijd wordt het overgevlogen uit Amerika. Schitterend toch?"
Lange Polle: "Of YouPorn. Ook schitterend."
Mario: "De kloof met de fans wordt natuurlijk voortdurend kleiner, maar daar hebben wij nog nooit last mee gehad. We zijn nog nooit gestalkt geweest of zo. Het is wel leuk om te zien wie onze fans eigenlijk juist zijn: jong of oud, knappe vrouwen of oude rockers met hangsnor, noem maar op.
enola: Kunnen jullie al leven van de muziek?
Lange Polle: "Voor een stuk, niet volledig. Armoede, maar het gaat (lacht)."
Mario: "Ik wel voorlopig, met al die studiosessies die ik doe."
Ruben: "Ik maak tussendoor nog wat flightcases, ook omdat ik dat graag doe. En ik word ook vaak gevraagd om gitaar te komen spelen op andermans platen. Dat is een heel aangename positie om in vertoeven."
goddeau. Tot slot: met jullie divers verleden in groepen als Sin Alley, Monza, Hooverphonic, The Wolfbanes, BJ Scott, Angelico en Swinnen is Triggerfinger eigenlijk een supergroep pur sang. Als jullie jezelf zouden mogen vervangen door een andere rockster, dood of levend, welke driekoppige supergroep zouden we dan bekomen?
Lange Polle: (resoluut) "Band Of Gypsies. Zonder twijfel. Jimi Hendrix, Billy Cox en Buddy Miles."
Mario: "Voor mij zou daar zeker John Bonham of Keith Moon in mogen."
Triggerfinger stelt het nieuwe album op 5 maart voor in de AB. Nadien volgt een clubtournee.
