Sonic Youth en de rage om een concert aan één plaat op te hangen. Het lijkt een beetje bizar, maar wanneer de plaat in kwestie Daydream Nation heet, zijn vonken gegarandeerd.
Negentien jaar oud is Daydream Nation ondertussen, maar daar viel niet veel van te merken. Sonic Youth, opnieuw als viertal, speelde integraal zijn sleutelplaat, het album waarin de gitaarunderground van de jaren tachtig zijn magnum opus herkende. Wat op papier een voorspelbare set lijkt, was in werkelijkheid een waanzinnige trip.
Zelfs de valse start die "Teenage Riot" kende, deed geen afbreuk aan het spektakel. Dat het Thurston Moore en Lee Ranaldo aanzette — letterlijk! — in gitaarduel te gaan, droeg alleen maar bij tot de intensiteit van het gebeuren. Een gebeuren dat, getuige de uitzinnige reacties van de Sonic Youth-maagden naast ons, behoorlijk overdonderend was. Wanneer tijdens "Eric’s Trip" Ranaldo de ziel uit zijn lijf zong en Moore met een drumstick een duchtig herbouwde gitaar te lijf ging, was het zonneklaar dat Daydream Nation zijn plaats meer dan verdiend heeft in The National Recording Registry van The Library Of Congress.
Wanneer Sonic Youth, opnieuw aangevuld met voormalig Pavement-bassist Mark Ibold, Daydream Nation speelt, valt enerzijds op dat de plaat nog niet gedateerd is, vooral dankzij gretig plunderwerk van andere bands en valt langs de andere kant te noteren dat het album, ondanks alle evoluties in de muziek de voorbije twee decennia, nog steeds niets van zijn oorspronkelijke kracht verloren heeft. Zelf een nummer als "Providence", tot leven gewekt met een aftandse cassettespeler, klinkt nog steeds bevreemdend en intrigerend.
Met "Reena" en "Pink Steam" als beklijvende bisnummers was de triomf compleet. Sonic Youth nog steeds relevant? Absoluut. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat "the Sonic Youth, performing Daydream Nation", om het met Moores woorden te zeggen, een van de hoogtepunten van Pukkelpop was.
