Netjes stond Cold War Kids in het rijtje van de hypes: blogs stonden bol van de lovende woorden, andere mediakanalen volgden snel. Belgische zalen zagen de band dit jaar meerdere malen passeren, en deze zomer zal ook Herman Schueremans zijn weide ter beschikking stellen. Met een ondertussen denderende live-reputatie op zak doet de band Les Nuits Botanique aan.
Maar wat is precies de grondslag van die uitstekende live-reputatie? Van hun vorige passages in België werd vooral de echtheid van hun muziek en attitude onthouden: voor Cold War Kids geen gemodelleerde kapsels, vergezochte retro-invloeden of opzettelijk toegankelijke teksten, zoals bij die andere gehypete groepjes. Cold War Kids, dat zijn simpelweg vier Amerikaanse mannen die met een muzikaal ei zaten en dat nu eindelijk kwijt kunnen aan een gewillig publiek. De energie, oprechtheid en intensiteit die ze doorheen de jaren opspaarden, spat dan ook van het podium (letterlijk spat er ook wat: de mensen op de eerste rij mogen af en toe een speeksel- of zweetdruppel op hun voorhoofden verwelkomen).
En ook tijdens Les Nuits spettert het. Opwarmertjes "Rubidoux" en het exotische "Passing The Hat" brengen echter meteen zowel de sterke als zwakke punten aan het licht: de totale overgave van de gedreven muzikanten kan hun vermoeidheid niet verbergen. Vooral de stem van zanger/gitarist/pianist Nate moet live inboeten aan hevigheid: het aangrijpend nijpende stemgeluid van op Robbers & Cowards moet worden ingetoomd om het een uur te kunnen uitzingen. De rest van de muziek is live echter even hard als op plaat: de klassieke harmonieën zijn toegetakeld zoals een been na een auto-ongeluk op de Antwerpse ring, de drumlijnen zijn net genoeg off-beat om weer on-beat te zijn en verschillende maatsoorten passeren de revue à volonté.
Radiohitje en crowd-pleaser "We Used To Vacation" geeft de voorzet door een uiterst benauwende sfeer op te bouwen, en het tragische "Saint John" kopt de bal binnen: de muren van de Orangerie lijken het publiek in te sluiten. De verhalen die deze songs vertellen – respectievelijk over een drankverslaafde familieman en een dead man walking – zijn zwartgallig en donker, maar absoluut niet ongeloofwaardig. Hun sombere ogen en tengere lichaamsbouw bevestigen dat de jongens van Cold War Kids een strijd voeren, die ze op het podium verwoorden in een aangrijpende intensiteit waar het beklijvende "Hospital Beds", met een prachtig instrumentaal einde, het cynische hoogtepunt van is.
Na de emotionele genadeslag van "Hospital Beds" zijn de licht verteerbare hapjes "Red Wine, Success!" en "Hang Me Out To Dry" een aangename verademing, al laten ze niet de blijvende impressie na van het ontroerende "Robbers", bijgestaan door dichter-grapjas Derrick C. Brown, gedoofde lichten en slechts een aantal zaklampen. Het te verwachten sluitnummer "Quiet, Please!" eindigt de set in mineur: een lang en traag liedje waar de groep zelf ook niet bijster enthousiast van wordt.
Cold War Kids is melodramatisch, en dat uit zich live: de jongens leggen hun ziel bloot, met alle gevolgen van dien, stemproblemen en botsingen tussen de gitarist en basspeler incluis. De Cold War Kids-ervaring: een avond van oprechte en treffende muziek, gebracht met bewonderenswaardige toewijding, maar waar af en toe toch iets ontbreekt.
