"Sluit Sting, Phil Collins en Daan een dagje op in een vochtige kelder met dit plaatje op maximum volume", was het eerste waar we aan dachten bij de eerste beluistering van Centralia. En eigenlijk ook het laatste. Wat een handig marteltuig, deze plaat. Kopen als u nog enkele niet-vereffende schulden te innen hebt.
Vermoeiend, afmattend en uitputtend. Wurgend, door de mangel halend, verpletterend, samenpersend, verbrijzelend, fijnmalend, in fijne stukjes knippend. Ziek, pervers, psychotisch, koortsig, schokkend en schokkerig. Geschift, uitzinnig, zot, briesend, schuimbekkend en stukrijtend. Kappend, enthousiast hakkend, verbeten snijdend, heftig scheurend, geconcentreerd filerend, ont- en uitbenend. Woest, wild, wreed, vuil, vies, voos, vurig, ultravinnig, verschroeiend, vernietigend, verzengend. Heavy, hels en hemeltergend. Onvoorstelbaar en onnozel, ontaard, onheilspellend, opruiend en ongelooflijk, maar niet ondoordacht. Darmreinigend, donker, doof, desoriënterend, drastisch en dreigend. Nihilistisch, haatdragend, fel, fout, furieus en — for your information — fucked up. Niet te vergeten: immoreel en intens. Slechtgezind, schizofreen, spastisch en verstikkend, maar nooit slaapverwekkend. Krachtig, keihard, krapuleus, kaakbeenbrekend en zwaar kut. Rauw, ruw, rot en immens gecontroleerd.
Waar dit kwartet uit Long Island, NY, op Centralia mee uitpakt, grenst aan het onbevattelijke. Op een half uurtje worden er meer tempowisselingen, jazzy breaks, grooves, fusilleringen, riffs, plotse overgangen, ritmische complicaties, stijlverschuivingen en ideeënsalvo’s doorgejaagd dan voor mogelijk kan worden gehouden. Denk aan de wiskundige formules van Dillinger Escape Plan, het hyperkinetische van Japanse terroristen Melt Banana en de energie van Converge, maar dan met meer variatie in de zang, een hogere grindcorefactor en effectief, bruut geweld. Het is een onwaarschijnlijk arbeidsintensieve plaat (ook voor de luisteraar) die door de geschiedenis van de extreme metal raast, stampt en stuiptrekt met een verbetenheid die zelfs de meeste Relapse-bands ontberen.
Als Slayer, Mastodon en Meshuggah al op het rand van het tolereerbare balanceren, dan is Car Bomb, mede door een fabuleuze productie, het vleesgeworden kwaad. Op een half uurtje worden er elf songs doorgejaagd die de intensiteitsmeter gewoonweg doen exploderen. Hier en daar worden er al eens wat rustmomenten ingelast — voor wat jazzy gefriemel, suizende feedback, of het soort dingen dat voor andere bands, de menselijke, hard werken is — maar één ding is zeker: die van Car Bomb slaan terug, staan altijd klaar om een nieuw pak rammel toe te dienen, de ledematen in stukken te snijden, te roosteren en ze op te dienen met een wijntje van een goed jaar.
Met al die complexe structuren is het vaak onbegonnen werk om een song te ontwaren, maar tenzij je een lid van Car Bomb bent, gaat dat voorbij aan de bedoeling. Hier is een band aan het werk die de grenzen van het (on)mogelijke aftast, een analyse maakt van wat er de voorbije vijfentwintig jaar op brave, nietsvermoedende burgers is afgevuurd, de meest wansmakelijke elementen daaruit distilleert, voorziet van een adrenaline-injectie en uitkotst over een gewillig publiek dat behoefte heeft aan een snelcursus incasseren. We vonden onszelf heel wat toen we Slayer destijds opzetten in de buurt van onze ouders. We zouden het lef niet gehad hebben om Car Bomb door de huiskamer te pleuren. Voor die cd-speler hadden we veel te lang gespaard.
Geen idee waar de teksten over gaan, waar het na Centralia (hun debuut!) naartoe moet, en of er nog wel een toekomst voor Car Bomb is weggelegd, maar als deze kerels eens in de buurt neerstrijken, zal u ons ongetwijfeld op de eerste rij terugvinden met zo’n onnozele, bevroren grijns die weinig goeds voorspelt. "Pieces Of You", "Rid" (slechts zevenentwintig seconden, probeer het eens!), "M6" en "Hypnotic Worm" zijn onze favorieten van de dag. Morgen zijn het vast vier andere. Of misschien ook niet. Wat er ook van is, we werden er ei zo na een ander mens van. God bless Car Bomb. James, de dwangbuis!
