Wolf Eyes :: Human Animal

"We live in drastic fucking times, and Burned Mind is drastic fucking music." De doorbraak van noisecombo Wolf Eyes in 2004 werd onthaald op bewoordingen die al even grotesk leken als de muziek zelf. Het was dan ook afwachten wat Human Animal zou bieden: de overtreffende trap of een herhalingsoefening? Het werd iets anders.

Eigenlijk kan Human Animal enkel beschouwd worden als het vervolg op Burned Mind als je de "kleine" releases negeert. De discografie van de band telt volgens sommige bronnen ruim over de honderd titels: verschillende labels (al dan niet in eigen beheer) brachten in diverse formaten (cassettes, cd’s en vinyl) releases uit van een band die zelfs zijn repetities opneemt. Door die extremistische guerrillatactieken, de eruit resulterende ontoegankelijkheid en de uit z’n voegen barstende catalogus, hebben we hier natuurlijk te maken met de ideale cultband.

Human Animal werd opgenomen in het begin van 2006, na een tournee van zowat een jaar die de band vaak introduceerde aan een nieuw publiek. Een mainstreamsucces kan je hen bezwaarlijk noemen, maar in de wereld van de noise en avantgardistische elektronica hebben de heren intussen een aardige status weten op te bouwen. Aaron Dilloway werd intussen vervangen door Mike Connelly van het verwante Hair Police, een al even geschifte bende lawaaiterroristen. Nog steeds van de partij: John Olson en leider Nate Young, die er pas het bijltje bij zullen neerleggen als alle mogelijkheden uitgeput zijn. En dat zijn er nogal wat.

Het album ontbeert de ontzagwekkende brutaliteit van Burned Mind en songs als "Stabbed In The Face" en "Black Vomit", maar opnieuw lijkt een exploratie van sonische mogelijkheden het voornaamste doel. Laat er geen twijfel over bestaan: ook nu maakt Wolf Eyes weer hondslelijke geluidsdiarree die vooral goed is in het rotzooien met frequenties, het afwisselen van macabere, stille passages en ongecontroleerde chaos die klinkt als een op hol geslagen computerfabriek. De plaat begint echter nog redelijk "verteerbaar" met het drieluik "A Million Years", "Lake Of Roaches" en "Rationed Rot".

Het eerste nummer balanceert op de grens tussen vroege industrial en hermetische avant-garde, met willekeurig geplaatst gebonk, metaalachtig gerammel en nonchalant rondgeslingerd gezoem en gesis. Gaandeweg neemt de intensiteit toe, wordt saxgekwetter in het voetlicht geplaatst en word je uiteindelijk getrakteerd op een gierende finale van gedram, geboor en slijpschijverij. De twee volgende minuten lijken vooral geïnteresseerd in frequenties en textuur. De irriterende hoge tonen kennen we van bij Pere Ubu, maar ze leiden nu een gratuiter bestaan. "Rationed Rot", ten slotte, manifesteert zich als een apocalyps die zich bovengronds afspeelt, terwijl de luisteraar, weggevlucht in de atoomkelder, de lompe elektronica enkel kan ondergaan.

Met de titeltrack en "Rusted Mange" laat de band daarna zijn brute gezicht zien. Lagen noise worden op elkaar gestapeld, het resultaat lijkt op het ontwaken van een bos dat wordt bewoond door mechanische en digitale vogels die een gekmakend nihilistisch lied zingen. Vooral de tweede song — het lijkt wel Ministry, maar dan achterwaarts — is waanzinnige geluidspap waar een mens agressief van zou worden. De drie afsluitende tracks keren aanvankelijk terug naar het meer ingehouden openingshoofdstuk, maar het laatste woord is uiteindelijk aan het uitzinnige lawaai, met "Noise Not Music" als culminatie.

Met Human Animal heeft Wolf Eyes nog maar eens toegeslaan. Het maakt geen indruk (laat termen als "goed" hier maar achterwege) zoals Burned Mind dat deed, maar is al even multi-interpreteerbaar. Het ultieme nihilisme? Schokeffecten en moedwillige vervreemding? Onzin? Een potje luisteraar onderkotsen? Geen idee, maar als Merzbow, SUNNO))), Swans en Einstürzende Neubauten in de kast staan, dan kan Wolf Eyes er ook nog bij. Te consumeren met desinfecteermiddel binnen handbereik.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 9 =