Dag 1
Met een kloppend hartje de trein op richting
Zaventem om er op ’t vliegtuig te springen richting Zuid-Afrika.
Doordat er werken waren aan de landingsbaan werd de vertrektijd
echter alsmaar uitgesteld, zodat we onze connectie in Heathrow
Airoport naar Johannesburg misten. Bummer van formaat! Gevolg: 24
uur Hilton Hotel aan ons broek op Heathrow en onze eerste show in
de Floundry Fly lounge moeten missen. De Das Poppers zullen er
alleen hun mannetje moeten staan. We besluiten dan maar er ’t beste
van te maken en drinken de helft van de streekbieren op die we in
onze handbagage hadden meegenomen. Die was eigenlijk bedoeld voor
de mensen van de Oppikoppi-organisatie – blijkbaar lusten ze daar
wel een Belgisch biertje, zo hadden we verstaan gekregen van Jan,
de organisator van de uitwisseling tussen Pukkelpop en Oppikoppi.
De dag erop wat chillen in Londen, een koffietje gaan drinken en
wat shoppen om dan tegen de avond op ’t vliegtuig te springen
richting betere oorden! Iedereen is psyched en de sfeer is
uitgelaten.
Tijdens de 10 uur durende trip wordt er muziek gechecked (Massive
Attack), filmpjes gekeken (Capote)
en Tetris gespeeld. Sommigen doen een poging om wat te slapen, maar
dat lukt niet al te best. Maar dat trekken we ons niet aan, want
straks zetten we voor het eerst voet op Afrikaanse bodem!
Dag 2
Op de luchthaven worden we opgepikt door Tony, onze chauffeur. Hij
rijdt ons met zijn Mercedes camionette meteen naar de eerste show:
een optreden in een townshipschooltje kortbij de platinamijnen. Het
zou een surrealistische en emotioneel geladen ervaring worden. Toen
we er doodmoe en uitgeteld aankwamen, waren de Das Poppers al
stevig van jetje aan ’t geven op een basic geluidsinstallatie en
sprongen de honderden kids al in ’t rond terwijl ze de kunst van ’t
silly dancing aan ’t perfectioneren waren. Wat een zicht!
Honderden zwarte kindjes die zich uitgelaten en dolgelukkig
amuseren op Belgenrock! Achteraf kregen we nog een warm onthaal van
de schooldirecteur en bedankt hij ons uitvoerig in een plechtige
speech, en daarop kregen we nog ’s een certificaat dat we ‘rockten
en creatief waren’! Hell yeah. Dit moet zowat de meest
intense ervaring geweest zijn in onze 11-jarige carrière! Iedereen
was er meteen weer bovenop, want de adrenaline raasde door ons
lichaam. Hoe zot is ’t niet dat we nu hier staan, terwijl we de dag
ervoor nog door een smoggy Londen slenterden.
Na de show trekken we naar onze verblijfplaats, de
Khaloyoni Game Ranch. We slapen er in een poepsjieke lodge op een
privéterrein van 20 op 60 km waar er giraffen, neushoorns, impala’s
enz..rondwandelen. We geloven onze ogen niet. Iedereen installeert
zich in de gezellige hutjes en we verzamelen voor vertrek richting
festival, zo’n vijftal kilometer verderop.
’s Avond trekken we voor de eerste keer richting Oppikoppi-festival
(‘op de heuvel’ in het Afrikaans), waar we er meteen met heel de
bende zwaar invliegen, Jägermeister shots worden aangerukt met de
typische Zuid-Afrikaanse mentaliteit en frequentie, er wordt op de
toog gedanst en Hein (onze geluidsman) maakt een wandelingetje op
de daknok van ’t cafeetje waar er serieus gevierd wordt. De sfeer
is optimaal en intussen kent iedereen al iedereen. ’t Café bevindt
zich op de top van de ‘koppi’, we kijken naar beneden en zien
vuurtjes branden, duizenden lichtjes en we zien overal uitgelaten
en dronken mensen. “Waboelèdadiere?!” (Kortrijks voor ‘Wat
gebeurt er hier?” – nvdr.), schiet er door ons hoofd. We worden
uitgenodigd in ’t huis van de organisator en als we op zijn terras
een Windhoek Lager drinken, kijken we uit op een fenomenaal
schouwspel: overal branden er vuurtjes, horen we gejoel, bands,
muziek, getier en dronken gewauwel….onbeschrijflijk. En dat
allemaal tegen de oneindig mooie Afrikaanse horizon. We beseffen
nauwelijks wat we zien… Afgezien van Das Pop, wij en de Holanders
van ZzZ spelen er alleen lokale helden op Oppikoppi. De kwaliteit
van sommige bands is dan ook bedenkelijk. De eerste band die we
toevallig checken, is het Zuid-Afriaanse LA Cobra, een foute
hardrockband die Europe covert, maar de teksten niet kent en alle
clichés op een hoop gooit. Lachen dus…
’s Avonds rollen we allemaal strontzat, maar blij en gelukkig in
ons bed…onze kennismaking met Oppikoppi is nu al legendarisch!
Zotte sfeer!
Dag 3
Of de dag dat Hitch acte de présence geeft op
Oppikoppifestival. Na een stevig en uitgebreid ontbijt chillen we
nog wat op ’t terras. Ondertussen is ’t er al wat opgewarmd. Toen
we aankwamen op de luchthaven was het bitter koud (en onze bagage
was ook al foetsie). Oef, en onze bagage was intussen ook terecht.
Intussen is Saul Williams ook aangekomen en heeft zich in de lodge
geinstalleerd. Ondergetekende is, als fan van het eerste uur, nogal
onder de indruk van zijn komst. Later zou ik hem nog interviewen
voor Studio Brussel. Waw! Met de Hitchers de van in en richting
festival samen met Jan en Kaat (Mendonck, van Studio Brussel). We
ontmoeten er nog even de Oppikoppi production crew, Micha, Annelie
en de rest, stuk voor stuk supersympathieke en gedreven mensen. Na
een snelle hap op de festivalweide (superlekkere pizza en chip stix
of een geschelde patat op een stokje) zijn we klaar voor de
soundcheck. Op ’t hoofdpodium staat er een uitgebreide backline
voor ons klaar! Je moet hier werkelijk praktisch niets zelf doen!
Tegen zessen starten we onze set, niet goed wetende wat we kunnen
verwachten. We worden aangekondigd door de MC van dienst, die de
meute serieus ophitst. De show zelf was niet de beste ooit, maar de
sfeer was optimaal. De talrijk opgekomen Afrikanen kunnen wel
smaken wat we doen en tegen halverwege de set zijn ze helemaal mee
en zien we de wei uit zijn dak gaan. Hallucinant! We spelen twee
bissen en de menigte roept naar meer….Achteraf worden we
gefeliciteerd door Chris Chameleon, een grote ster in Zuid-Afrika
(die dit jaar nog op Dranouter stond). We zijn apetrots en voelen
ons super. Dat moeten we vieren… Later zal de alcohol opnieuw
rijkelijk vloeien en wordt er verbroederd met de Das Poppers. Niek
Meul en Hitch drummer Olivier hadden er intussen ook al een
plasticzak weed gescoord, die zeer in de smaak viel bij de
Belgische delegatie.
Dag 4
Na alweer een ongelooflijk lekker ontbijt opnieuw
richting festival gereden. Sommige mensen stonden vroeger op om mee
te gaan met de beheerder om de dieren te voederen, een
ongelooflijke ervaring die ik later ook nog zou meemaken en die je
de kans geeft van dichtbij neushoorns, gnoes, impala’s, giraffen
enz. te zien. Vandaag speelt Das Pop op Oppikoppi en we gaan ze
uiteraard checken. Ondertussen is Das Pop een lekker geolied trio
dat rockt als de beesten. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik
vroeger geen grote fan was, maar dat ik nu wel volledig mee ben met
hetgeen ze doen. Ze staan er als een huis, hun nieuwe nummers
klinken super en hun ouder herwerkt materiaal klinkt frisser dan
ooit tevoren.
De Afrikanen zijn blijkbaar ook mee en smaken het optreden wel.
Ondertussen krijgen we hier Das Pops ‘Tired’ niet meer uit ons
hoofd. Na de show wordt er opnieuw serieus gevierd en de shots
vormen de rode draad door deze eerste drie dagen… De Afrikanen zelf
zijn feestneuzen van ’t eerste uur en zijn superjoviaal en
sympathiek. Later op de avond vinden we een nieuwe sportdiscipline
uit, bench sliding of van een steile helling op banken naar
beneden glijden, waarbij Reinhard Das Pop zijn voet verzwikt en
voor de rest van de reis zal hinken met een stok. De Afrikanen
verklaren ons zot. Iedereen rolt voldaan en tevree in zijn bed!
Baie dankie voor alles!
Dag 5
Of de dag van de safari in het Pilanesberg National Park. Het is
een koude dag en we wikkelen ons dan ook allemaal gemoedelijk in de
dekentjes die onze gids Walter voor ons op de wagen heeft gelegd.
We bestijgen een metalen groen monster van een truck om te starten
aan onze eerste safari ooit! We checken gnoes, impala’s,
steenbokken, neushoorns, giraffen, een vermoedelijke leeuw en wilde
zwijnen… impressionant, vooral dan de uitgebreide landschappen die
de dierentaferelen omkaderen. Adembenemend gewoon. We voelen ons
klein en we zwijgen, terwijl we onze ogen de kost geven. Iedereen
beseft dat we dit misschien maar één keer in ons leven zullen zien.
Halverwege de safari stoppen we met heel de bende aan een hutje
voor een barbecue of bushbraai. Op ’t menu staan allerlei
lekkernijen, en je kan er ook impala eten, maar dat heb ik maar
wijselijk geskipt, volbloed vegetariër zijnde.
Ik vul me met andere lekkernijen, zoals maispuree en
lookaardappeltjes. De constante luxe waar we in gedompeld werden,
was trouwens een constante gedurende heel deze reis en dit tegen de
achtergrond van een land dat veel armoede kent. Toch wel
verwarrend…
’s Avonds trekken we naar de koppi, waar de organisatoren en
vrijwilligers nog rondhangen om nog een glas te drinken op ’t
festival. Het festival zelf is gedaan. De avond begint rustig, maar
al gauw vloeit de drank opnieuw rijkelijk en is iedereen in de
wind. Tja als je elke avond een chauffeur hebt, dan hoeft niemand
zich ook echt in te houden hé… Niek steekt zijn zoveelste joint
op en Hein en Olivier ratelen door voor heel de bar. De sfeer is
uitgelaten en we verbroederen met de lokale vrijwilligers en
organisatoren. We maken ’t toch niet te heel laat, want Jan, onze
chauffeur, voelt zich niet zo heel lekker.
Aangekomen bij de lodge maken we nog een gezellig kampvuur en wordt
er uitvoerig gechilled terwijl Reinhard jamt op zijn gitaar.
Iedereen rolt uitgeput in zijn bed….
Dag 6
We laden onze boel op en rijden richting Praetoria
voor de officiële Oppikoppi afterparty, waar de twee Belgische
bands spelen met de Nederlanders van ZzZ. De club heet Things ‘n
Times en houdt ’t midden tussen een hippe praatkroeg en een
restaurant. We eten er werkelijk voortreffelijk. Olivier schrijdt
voor de honderdste keer naar ’t wc: zijn darmen liggen in de knoop.
De set van ZzZ duurt te lang om goed te zijn, waardoor Hitch en Das
Pop korter moeten spelen. De Hitch set lijdt een beetje onder de
vermoeidheid van iedereen, maar toch kunnen we ’t publiek
overtuigen. Daartussen veel middle class indiekids en zwarte
studenten… Luttele seconden na onze show hangt Olivier met zijn
hoofd in het toilet en kotst er zijn darmen uit. De Das Pop set is
alweer mooi raak en er werd geswingd en geshaked op hun
tunes.
Eerder op de dag bezochten we in Praetoria de Houses of Parliament
(die een heel mooi uitzicht op de stad gaven) en het centrale plein
waar ’t leuk hangen was… We nemen ook afscheid van de Game ranch en
van onze homie Saul Williams en crew.
Dag 7
We rijden richting Johannesburg (of Joburg in de volksmond)
en spreken er af met onze gids ter plaatse Chris (die dit jaar op
Pukkelpop speelt nota bene). Het blijkt een oude vriend te zijn van
Jan: ze gingen naar dezelfde unief toen Jan hier woonde. Hij leidt
ons rond en weet verdomd veel over de stad met de hoogste
criminaliteitsgraad ter wereld! Zo rijden we naar een oude drive-in
cinema op een berg met een fantastisch uitzicht over de stad en
zijn oude goudmijnen. Daarna gaan we de stad in en hangen we wat
rond op de church square, waar ’t standbeeld van Boer Kruger
waakt over de inwoners van Johannesburg. Overal zien we rookwalmen,
minuscule kraampjes, Biltong (gedroogd vlees)…Het verkeer is totale
waanzin en we krijgen ’t dan ook op ons heupen van de toeren die
chauffeur Tony uithaalt…
In de namiddag dropt Jan ons af aan ’t Apartheidsmuseum, verplichte
kost voor alle Belgische bands die aan deze uitwisseling meedoen.
En terecht ook! Wel heel confronterend en choquerend allemaal…
iedereen was precies stil erna en uit zijn lood geslagen.
Zuid-Afrika komt van ver… van heel ver. Een absolute aanrader mocht
je er ooit geraken!
Met gemengde gevoelens rijden we met heel de karavaan naar de
luchthaven van Johannesburg. Via Frankfurt staan we de ochtend erop
alweer in een druilerig Zaventem. Bummer… Zuid-Afrika heeft
mijn hart gestolen en ik hoop dat ik er in de toekomst nog geraak.
De impact van dit plezierreisje is niet te onderschatten, als ik
dit schrijf denk ik met weemoed terug op de zorgeloze dagen op de
koppi, de bloedmooie zonsondergangen en de warme
mensen.
Groetjes,
Mich, Paul, Olivier en Hein van Hitch
