Fatale :: We Are Jalouse

Zelf een groep oprichten is nu niet bepaald het eerste waar we aan denken tijdens een concert van Peaches. Voor Garance Turbeville en Lois Lin Iron daarentegen was het de rechtstreekse aanleiding om Fatale op de mensheid los te laten. En nu dus ook het album We Are Jalouse.

Zoals de (artiesten)namen van beide dames misschien al een beetje deden vermoeden, puren ze uit de kitscherige kant van de jaren ’80 die — willen of niet — een beetje aan een wederopstand toe is. Kort na hun ontmoeting besloot het duo een trio te worden: Marcus Model vertegenwoordigt de andere sekse. Volgens de bio dankt hij zijn intrede aan een onweerstaanbare dansprestatie — inclusief cowboy boots — op de muziek van Melt Banana, tijdens een feestje in Toronto.

Na een eerste optreden in de zomer van 2003 ging de aanvankelijk naamloze groep voortaan als Fatale door het leven. Er werd zelfs een eigen naam bedacht voor de kunsten die ze die avond op het podium hadden uitgesmeerd: BPMI (Brutal Power Maximum Impact). Om u van dat gefrons te verlossen: hun muziek houdt een beetje het midden tussen het suggestieve (nu, ja) van Peaches en electropunk zoals die van Le Tigre.

"Marcus’s Secret" is een geschikte kennismaking met Fatale. Synthgeluiden met een beat eronder geplakt — inclusief de clap, clap geluiden — en een stem die opent met "Can’t get you out of my head / can’t get you out of my bed". Cliché, maar we horen het graag. "Punk Rock Aerobics", , het volgende nummer, is een echt bestaande en uiterst hippe work-out. Repetitief en aanstekelijk zijn hier de kernwoorden. Tenzij u net in één vlotte beweging een fles wodka achterover hebt gedrukt, is het onmogelijk om bij dit nummer niet recht te springen.

Goed begonnen is helaas niet altijd half gewonnen. De daaropvolgende songs zijn onopvallend en saai, waardoor zelden het niveau van de middelmaat overstegen wordt. "Break The Rule" en "Scandale" proberen ons nog even het tegendeel te bewijzen, maar "Anti Love" vervalt weer in de eerder genoemde gebreken. Daarna volgt een vreemd drieluik van één minuut durende tracks, die alle drie uit dezelfde rockende gitaarriff opgebouwd zijn. Sterker nog, het is eigenlijk steeds hetzelfde nummer, maar met andere tekst. Een stevige injectie energie, maar bij nader inzien hadden ze hier beter één nummer van gemaakt.

Met de gitaar nog ingeplugd profiteert titeltrack "We Are Jalouse" van de vibe die zijn voorgangers achterlieten. Zo komt deze plaat terug op de rails, en wordt hij zelfs een stoomtrein die verder dendert op stevige electrobeats. "Devil Doll" neemt even wat tempo terug, maar diep in de finale worden we nog getrakteerd op het pareltje dat "Lipstick Traces" heet. Een instrumentaal nummer (op enkele "yeah’s" na) met een dreunende beat die in ons gezicht geslagen wordt als een wankelende bokser dient de finale stoot toe.

Die laatste dreun maakt ook een einde aan We Are Jalouse. Deze plaat wint niet met knock-out, daarvoor is ze iets te wisselvallig. We onthouden wel een goed begin en einde, dus mits wat doseren op de volgende plaat kan Fatale zeker enkele rondes langer mee.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + 5 =