All hail to The Bellrays, die niet alleen gaan lopen met de prijs voor de Beste Show, maar ook die voor Meest Sexy Zangeres (Lisa Kekaula), Grootste Afro (Kekaula), Opvallendste Kleedje (Kekaula, in een kort en oranje exemplaar) en old school-ste Drummer (een krullenkop mét witte haarband) in de wacht slepen. Respect!
We hadden het kunnen zien aankomen: de band rond Kekaula ("the crazy man’s Tina Turner") heeft een stevige reputatie wat liveshows betreft en stelde niet teleur. Zonder aarzelen lanceerde de band de ene soul/punksong na de andere. Muzikaal zat het ergens tussen de Detroitse rock van MC5 en oerpunk, maar meer dan ooit staat de soul ook centraal: "Used To Be" van The Red, White & Black en zowat alle anachronismen van het laatste album Have A Little Faith ("Tell The Lie", "Third Time’s The Charm", het lijzige titelnummer) passeerden de revue, alleen klonken ze rauwer, wilder en doordrongen van seks. Kekaula flirtte met statief en micro, wiegde over het podium en deed dingen met een tamboerijntje die een mens nog op vunzige ideeën zouden brengen.
Uiteindelijk draait het echter rond die stem. Of het nu gaat om soulvol croonen alsof Otis Redding om het hoekje staat, of om furieuze, vanuit de buik geschreeuwde emotie, de vrouw is 100% rock-’n’-soul, wist het publiek aardig op te zwepen en volgde moeiteloos het geseltempo van haar muzikanten. Vuil rockende songs als "Snotgun", "Change The World" en "Detroit Breakdown" werden naadloos aan elkaar gekoppeld, brachten konten aan het shaken en stuurden vuisten de lucht in. Af en toe leek de band iets té gehaast om zijn set af te werken, wat bevestigd werd door een wel erg abrupt einde en de manisch afgehaspelde oldie "Fire On The Moon" als bisnummer. Toch was het ruimschoots voldoende om voor het meest opwindende concert van de dag te zorgen. The Bellrays verspilden geen noot, zin en seconde en lieten even zien waar het uiteindelijk om gaat als je voor het eerst een gitaar rond je nek hangt of een microfoon in je handen neemt: elektriciteit.
